Neil Young - Harvest (1972)

Oh jee.

Je komt er nu dus achter dat perfectie bestaat.

Het blijkt

Helemaal gelijk, Duco. Opgepoetste muziek kan mooi zijn , als je er tenminste de instalatie voor hebt, maar het origineel is uiteindelijk het mooist en meest authentiek.
En voor de "geluidsfreaks" onder ons. Ga eens wat meer op de inhoud van de muziek in, i.p.v. wat het verschil is tussen lp's, cd's, dvd's blue-ray enz.
Eigenlijk zouden ze daar maar een specifieke topic van moeten maken. Dat "vervuilt"de discussie over de inhoud van albums nogal. Of misschien ben ik één van de weinigen die (nog) geen blue ray in huis heb?

Ik ook niet, maar ik hou dan ook niet zo heel erg van films kijken.

Je hebt inhoudelijk helemaal gelijk, maar als het zo eens ter sprake komt, mogen medemumeërs toch best even met elkaar van gedachten wisselen over de geluidskwaliteit van het album? Ik ben het eens met Harm, een grandioze kwaliteit laat de muziek beter leven en leidt tot een verhoging van het aantal sterren.

Ik weet in dit soort zaken maar moeilijk te beoordelen wat authentiek is en wat niet. Want de eerste analoge cd mag dan wellicht klinken als de oude (krasserige) LP's en daarmee inderdaad authentiek lijken, hoe het daadwerkelijk heeft geklonken bij de opnames lijkt mij meer relevant.

Dat de artiesten bij het ter perse gaan van een plaat werden geconfronteerd met allerlei beperkingen en andere geluidstechnische zaken die niet konden in 1972 (en die nu dan eindelijk zijn opgeheven) lijkt mij nogal frustrerend. Des te beter dat die grenzen kunnen worden overschreden en dat eindelijk de oorspronkelijke geluidskwaliteit, opgepoetst, gedigitaliseerd en al, kan worden gehoord. Dus ja, authentiek geluid staat eigenlijk gelijk aan kip en ei....

Ad, je moet er wel rekening mee houden dat LP en CD een heel ander medium zijn en dus ook andere mastering behoeven. De eerste CD versies (ook die van The Beatles, twee jaar daarvoor) zijn eigenlijk directe transfers van de masters naar digitaal. Neil heeft niet voor niets jarenlang pal achter analoog gestaan en is nu pas gekomen met remasters, want nu achtte hij de digitale techniek pas rijp voor remasters.

En dat is zeker relevant voor de waardering voor een album. Ik verzamel nogal wat bootlegs en ook Live at Fillmore East en Live at Massey Hall had ik al ruim voor ze officieel uitkwamen. Alleen die waren niet mooi opgepoetst, wat toch afleidt van de belevenis. Het is niet zo dat je ineens een heel ander nummer hoort, maar je hoort wel meer detail en meer dynamiek, waardoor de belevenis dichter bij die van een LP ligt. Nog dichter bij die belevenis komt de Blu-Ray, maar die laat nog even op zich wachten.

Op de een of andere manier vond ik Harvest altijd de zwakke broeder uit de eerste vier albums, omdat het zo zacht klonk. Draai je het volume omhoog, dan nog had je niet meer detail, dat is met die remaster mooi opgelost. Ook lijkt er meer warmte in te zitten, iets waar ik veel waarde aan hecht.

Dat vind ik weldegelijk bij de discussie van een album passen. Als de remaster slecht had geklonken (veel compressie, zoals bij Death Magnetic van Metallica bijvoorbeeld) dan had ik dat ook gezegd.

Om één of andere reden word dit album altijd met andere albums van Neil Young vergeleken. Het is gewoon een ongelofelijk album. Vroeger hoorde ik mijn ouders deze cd luisteren en dan dacht ik wat een rotzooi. Nu ik zelf ouder ben vind ik dit album in zijn schijnbare eenvoud en oprechte eerlijkheid briljant. Een paar akoorden, kraakstem en gelijk fantastisch. Ook heel donker en ruizig. Echt een mooie plaat, waar je niet echt vrolijk van wordt.

Wat is Out on the Weekend toch een fantastisch nummer. Ik word daar zo vrolijk van. Ik moet de tekst van begin tot eind gewoon meezingen en die harmonica nafluiten. Het nummer is een uitstekende remedie tegen een pesthumeur.

Ik vind het allemaal maar zo-zo. Daar komen dan de twee draken van nummers (a Man Needs a Maid, en There's a World) nog bij, en dat ik vind dat Neil Young niet kan zingen maar wel heel erg doet alsof, en dat resulteert voor mij in een vrij dikke onvoldoende. In praktische termen: dit album zal ik niet snel opzetten.

Met daadwerkelijk stemmen wacht ik toch nog even, ik ga 'em nog vast wel een paar keer opzetten, kijken of er wel een kwartje is dat nog vallen kan, maar ik verwacht het niet. Voorlopige 2*.

Neil Young is juist een heel erg goede zanger, luister maar eens naar Massey Hall, daar komen nummers als A Man Needs a Maid en There's a World beter uit de verf, om over de rest maar te zwijgen.

Toen zong hij inderdaad goed, na de tijd voorderde is zijn stem wel erg achteruit gegaan en een beetje kraai achtig gaan klinken.

Even over dit album.

Opent fantastisch met Out on the Weekend, lekker droog, meefluitbaar harmonicaatje. Opvrolijker.

Harvest, het titel nummer. Doet aan als een country standard, wel een langzame.
Dit nummer vind ik ook prima te doen, afentoe een beetje rare tekst.

A Man Needs a Maid, op Massey mijn favoriet, hierop een van de mindere. Het nummer valt eigenlijk helemaal buiten de boot door het orkest dat mee speelt en op mijn versie wil Youngs stem nogal eens naar de achtergrond vallen..

Heart of Gold, anders dan op Massey. Vrolijk nummertje, niet echt niets aan te merken.

Are You Ready For the Country? Gaat verder waar de eerste 2 tracks stopte, maar dan in een mindere vorm en doet dit mij echt helemaal niets

Old Man, als er een reden zou moeten zijn(buiten dat dit een klassieker is) om dit album tekopen is het dit nummer. Old man is op massey nog veel beter, hier komt het in de buurt. De achtergrond muziek(drums e.d.) haalt voor mij de echte sfeer er uit. Maar des al niet te min het beste nummer van de plaat.

There's a World, dit vind ik een verschrikkelijk nummer, weer dát orkest(London Symphony Orchestra). Het staat gewoon niet, Neil moet met een gitaar op zijn veranda zitten en spelen, desnoods met een banjo speler een bassist en een drummert er bij. Dit nummer geeft me kriebels, zijn stem vind ik niet erg fijn in dit nummer.

Alabama, nummer dat verdergaat zoals nummer 1,2 en 5. Allemaal met de Stray Gators(6 en 8 ook). Deze vind ik dan wel leuk, prima rocker.

Needle and the Damage Done, in mijn oren de zelfde versie als op Massey Hall, het boekje zegt Royce Hall. Niets mis mee natuurlijk, ken je een nummer van Neil Young? Ja, the Needle and the Damage Done. Ik heb alleen een beetje het idee genept te worden door die 2 albums, als was Massey er in '72 nog niet, wel gespeeld uiteraard.
Door die losse dingen krijg ik het idee dat het meer een verzameling tracks is dan 1 album, een paar met de stray gators, paar met het orkest en een live take...

Words, de afsluiter.. doet me helaas niet zo veel..

Ik val nogal van mijn Neil wolk, maanden terug verheerlijkte ik de man en kon hij niet veel fout doen, na herbeluistering moet ik vooral bij dit album walgen. Dat zal binnenkort wel weer anders liggen, zijn werk na deze plaat(behalve tonight the night en wat jaren 80 fratsen) vind ik veelal beter.

Wat is er raar aan de tekst van 'Harvest'? Dat is de sterkste tekst van het hele album.

Verder hoor ik niet waarom 'Alabama' verder zou gaan waar 'Out on the Weekend' en 'Harvest' ophielden. Het is zelfs elektrisch, dat alleen is al een contrast.

Maar aangezien je weken (niet maanden) terug alles 5* gaf, en toen met de week een ander cijfer, zie ik hier over twee weken vast wel weer iets van een 4* staan.

Haha Stijn ouwe jonge, altijd mooi als je antwoord!

Met verdergaan bedoel ik meer "de zelfde manier" , de nummers hebben niets met elkaar te maken.
Oftewel, je slaat de plank raak met je "Elektrisch".

Over de stemming, tja soms veranderen gevoelens bij platen, soms sneller dan bij andere, sommige heftiger.. ik weet het niet

Op Puddle of Mudd's nieuwe album:

YouTube - Puddle Of Mudd Old Man

Insrumentaal vind ik dit vrij goed, refrein is ook wel aardig.
Stem van Scantlin is wennen, maar opich geen hele slechte cover

Dit vind ik nog wel een mooi en acceptabel Neil Young album voor mij, maar vind hem niet zo goed dan ik verwacht had.

Voor mij zijn voorlopig Ragged Glorie en Harvest Moon zijn meesterwerken, en natuurlijk Massey Hall.

Voor mij is toch Harvest zijn meesterwerk. De enige Youngplaat ook zonder een of meer zeperds.

Wat een vervelend en irritant nummer is A Man Needs A Maid eigenlijk, dat nummer werkt mij altijd op de zenuwen. Vooral op de momenten dat de zang weer meer naar voren word gestemd. Verder een mooie gevarieerd album waar weinig op aan te merken is.

Alleen al voor "Old Man" is dit album 5 sterren waard

Sorry, rtm. Maar dat vind ik zo'n flauwekul. Prima dat je Old Man fantastisch vindt, maar je stemt toch niet op een nummer, maar op een heel album? Als de rest van het album nou voor jou ruk is, dan geef je vast geen 5 sterren. Nu neem ik aan dat je het hele album fantastisch vind, met Old Man als absolute favoriet. Zit ik een beetje goed?

Ik vind A Man Needs A Maid juist een van de beste nummers van dit album. Sowieso een meesterwerkje.

Ik vind Harvest ook zeker een meesterwerkje, maar A Man Needs a Maid klinkt mij, net als Ricardo al aangaf, vervelend in de oren. Heb er precies hetzelfde gevoel bij als Ricardo en kom er dus nu achter dat ik daar blijkbaar niet de enige in ben. Van de stem van Neil Young moet je houden (daar zijn al genoeg discussies over gevoerd), maar bij dit nummer vind ik hem echt te zeurderig klinken.

Neemt niet weg dat ik de rest van de nummers van Harvest stuk voor stuk goed vind klinken. Het album staat natuurlijk niet voor niets in mijn top tien. Pareltjes in mijn opinie zijn Out on the Weekend en The Needle and the Damage Done.

A Man Needs A Maid

(Geldt trouwens ook voor Out In The Weekend, Heart Of Gold, Old Man, Alabama, The Needle And the Damage Done en Words)

Maar zonder gekheid: ik begrijp wel wat Riccioni en ook Ricardo bedoelen. Het komt idd ook drammerig over. Persoonlijk vind ik het een heel goed nummer. Ik vind de bombastische sfeer met de pauken etc. erg mooi, wat dan lieflijk overgaat in een piano deuntje. De tekst vind ik ook erg interessant. En op het moment dat hij zingt: A Mai-hai-hai-haid... Heerlijk!

Na het titelnummer vind ik 'A Man Needs A Maid' het mooiste nummer. Ik vind niet drammerig, maar gewoon recht uit het hart.

Maar kun je je wel voorstellen dat mensen dat drammerig vinden overkomen, Stijn?

Net zoals dat veel mensen het gezang van Matthew Bellamy recht vanuit het hart vinden, en veel theatraal.. drammerig

Ik moet zeggen dat A Man Needs A Maid mij ook behoorlijk op de zenuwen werkt, althans in deze versie. Ik vind de versie op Massey Hall geweldig. Op Harvest klinkt het over de top. Overigens las ik ergens dat Neil Young dat eigenlijk ook vond, maar dat Bob Dylan hem ervan wist te overtuigen het zo te laten...

Ja deze versie vind ik nogal geforceerd, al helemaal door dat orkest wat in de verste verte niets met Neil Young of zijn schuur te maken heeft.

Een kale versie zoals op Massey had het beste geweest.

Mwah, nee. Ik vind dat echt geen drammen. Misschien als je niet naar de tekst luistert en niet weet waar 't over gaat.

Ik kan nog zo'n goede tekst schrijven, kan het alsnog drammerig of zeikerig over komen.
There's a World en Man Needs A Maid zijn voor mij van die nummers, zeker niet de minste en tekstueel in de A klasse. Maar ongelofelijk vervelend uitgewerkt hier op deze plaat.
Valt er helemaal buiten, mede door dat gebruik van een orkest komt dat nogal geforceerd over.

Dat ge-maid in deze versie vind ik nogal overdreven over komen en inderdaad wat drammerig.
Op Massey klinkt het veel eerlijker.

Ik sluit me volledig bij Ducoz aan. Dat een tekst prachtig is wil nog niet zeggen dat die dan ook automatisch mooi wordt gezongen. De stelling van Stijn dat de zang van Neil Young op A Man Needs a Maid niet drammerig is vanwege de achtergrond en inhoud van de tekst (want zo zou je zijn opmerking moeten interpreteren) klopt dan ook niet.

Misschien dat Stijn met zijn opmerking doelt op dat Neil Young wellicht in zijn leven iets heeft meegemaakt, om die reden dit nummer heeft geschreven en de zang daarom niet als drammerig kan worden betiteld. Ik geef onmiddelijk toe dat ik het verhaal achter A Man Needs a Maid niet ken. Maar eigenlijk doet ook dat niet ter zake bij de beoordeling van de kwaliteit van de zang. Iemand kan een heel boeiend verhaal vertellen en ook al wordt dat verhaal met schitterende teksten voorgedragen, dan nog waardeert mijn gehoor drammerige en zeurderige tonen niet. Nog afgezien hiervan vind ik een dermate drammerige toon als in A Man Needs a Maid een behoorlijk lastig te nemen horde bij mijn pogingen de tekst eens even goed op me in te laten werken. Ik stoor me immers alleen maar aan de hemeltergende klanken en heb alleen al om die reden van nature uit niet meer de neiging om het verhaal goed in me op te nemen.

Zo strak heb ik ze ook weer niet aan elkaar verbonden. Het is geen strikte stelling + argument.

Misschien dat zo duidelijker is: ik vind dat er pas sprake kan zijn van drammen als iemand zich aanstelt. M.a.w. overdrijving, onnatuurlijkheid.