menu

Neil Young - Harvest (1972)

mijn stem
4,28 (1605)
1605 stemmen

Canada
Rock / Country
Label: Reprise

  1. Out on the Weekend (4:35)
  2. Harvest (3:11)
  3. A Man Needs a Maid (4:05)
  4. Heart of Gold (3:07)
  5. Are You Ready for the Country? (3:24)
  6. Old Man (3:25)
  7. There's a World (2:59)
  8. Alabama (4:02)
  9. The Needle and the Damage Done (2:03)
  10. Words (Between the Lines of Age) (6:39)
totale tijdsduur: 37:30
zoeken in:
avatar van Woody
4,5
Ik denk dat je doeld op ' a man needs a maid' Ik denk dat je dan tekort doet aan het album.

Vanaf het allereerste tonen beginnende op ' out on the weekend' die zware bass toon is voor mij als een heartbeat die me mee zuigt in het leven wat Neil Young heet. Zie het als 1 lange zware melangcholische adem, die zingt over het verlies en verloren liefdes van deze man. Als het eerste nummer inzet met een tekst als:

'Think I'll pack it in and buy a pick-up
Take it down to L.A.
Find a place to call my own and try to fix up.
Start a brand new day'

Dan geloof je hem meteen. je voelt je verwand met het eenzame gevoel, en de zoektocht naar een liefde. Want ergens moet er toch die zak met goud rond lopen en het album ademd verder, en langzaam worden we oud.

I crossed the ocean for a heart of gold
I've been in my mind, it's such a fine line
That keeps me searching for a heart of gold
And I'm getting old.

Misschien dat ik daarom dit album ook wel zo mooi vind als ik s'avonds alleen thuis ben. Het geeft me dat warme gevoel van thuis komen. Elke nood lijkt zich wel in mijn gevoel te branden hoeverder dit album door verteld:

Old man take a look at my life I'm a lot like you
I need someone to love me the whole day through
Ah, one look in my eyes and you can tell that's true.

Hoe pijnlijker het allemaal wordt wanneer hij zijn vrienden aan de drugs kapot ziet gaan:

I've seen the needle and the damage done
A little part of it in everyone
But every junkie's like a settin' sun.

Neil young verteld zijn verhaal elk album op nieuw of hij nu boos, verdrietig, of eenzaam is het is allemaal puur en uit het hart geschreven. Een gekwelde geest wat zich opensteld om bemind en beluisterd te worden.

Singing words, words between the lines of age.
Words, words between the lines of age.

avatar van Zandkuiken
4,0
Die rockkant spreekt me persoonlijk dan wat minder aan: de eindeloze gitaarsolo's die ik bijvoorbeeld in de documentaire "Year Of The Horse" van Jim Jarmusch voorgeschoteld kreeg gaan me na 'n poos een tikkeltje op de zenuwen werken. Alhoewel Young en z'n kompanen uiteraard ook in rockmodus heerlijk voor de dag kunnen komen, begrijp me niet verkeerd. Maar ik geef de voorkeur aan de ingetogen songs van deze legendarische artiest. In "Homegrown", een andere docu waarvan het amateuristische karakter overigens verraadt dat de film zelf ook thuis in elkaar is geprutst, zie je een jonge Neil op bijzonder nonchalante wijze een paar nummers vanop Harvest letterlijk "spelen": tussen het giechelen door prevelt hij vluchtig een paar van z'n klassiekers. En ondanks die nonchalance werd ik volledig weggeblazen, wat toch bewijst dat deze artiest en z'n materiaal van buitengewone klasse zijn. Niet iedereen is fan van 's mans stem, maar bij mij zijn het net die onvaste vocalen waarvoor ik in zwijmel val. Daarom verkies ik hem bijvoorbeeld ook boven die andere levende legende Bob Dylan.
De mooie zang is al meteen aanwezig in de fabelachtige opener, één van mijn favorieten van Young. (Ik moet er voor de volledigheid wel bij vertellen dat ik slechts 'n fractie van zijn oeuvre ken. Om Stijn_Slayer niet voor het hoofd te stoten, ga ik dus zeker niet de pretentie hebben om te zeggen dat Harvest zijn beste werk is .)
Harvest ligt wat in de lijn van Out On The Weekend en weet eveneens te overtuigen, maar heeft voor mij niet de kracht van het eerste nummer.
Wat meer dramatiek in A Man Needs A Maid, ook een klapper. Dit niveau kan toch niet aanblijven, peins ik verwonderd. Maar dan staat Heart Of Gold, hier en daar wel eens verguisd, voor de deur: samen met Out On The Weekend toch mijn grote favoriet, hoewel het bon ton is om te zeggen dat deze hit vooral niét het beste is dat hier te vinden valt.
Are You Ready For The Country, nochtans zeker niet slecht, vind ik vooral een overgang naar het opnieuw prachtige Old Man (dat refrein!).
In There's A World schuilt weer wat meer bombast en deze kan me dan ook nog niet helemaal overtuigen. Maar dat ben ik alweer vergeten in het krachtige Alabama, waarin de door mij 'n beetje gevreesde ellenlange solo's gelukkig uitblijven.
Het slot wordt op gang geblazen door het akoestische Needle And The Damage Done, een klein pareltje. Daarna volgt nog het broeierige Words, dat ik ook wel graag mag.
Jaja, dit album mag er wezen, zoveel weet ik!

avatar van Co Jackso
4,5
Harvest is voor mij daadwerkelijk een groeibriljant. Elke luisterbeurt bevalt mij beter, waardoor de optimale waardering niet lang meer kan uitblijven. Net als de meeste andere luisteraars, zijn het in eerste instantie Old Man en Heart of Gold die opvallen. Maar na verschillende luisterbeurten kan ik 5 of 6 nummers tot mijn favorieten rekenen. Ik ben nu met name onder de indruk van A Man Needs a Maid en The Needle and the Damage Done.

avatar van Slowgaze
3,5
Er zullen wel genoeg mensen over me gaan vallen, maar "Harvest", tja, ik weet het niet helemaal met die plaat. Bepaald niet slecht hoor, maar vreselijk inconsistent. Nummers als "Are You Ready for the Country" of "The Needle and the Damage Done" lijken maar wat verdwaald. Vooral laatstgenoemde nummer weet me niet te pakken, het hangt er voor mijn gevoel maar wat bij, en sowieso, ik zie het nut niet in van live-nummers op een studio-album (ja, mijn grote held Leonard Cohen maakt zich er ook wel eens schuldig aan, ik weet het). Vooral dat applausje na afloop, tuurlijk, dat is wel zo netjes, maar dan krijg ik het gevoel dat ik goed moet vinden omdat het publiek klapt. Net zoiets als ingeblikt gelach bij sitcoms: ik vind het niet grappig, ik wil niet lachen, maar ja, we horen het er toch bij.

Dat wil overigens niet zeggen dat er geen nummers zijn hier die gewoon erg mooi zijn, zoals "Old Man" of de ijzersterke opener "Out on the Weekend". Dat er ook uitgepakt wordt met lange solo's en wat hardere nummers, dat heb ik van Neil geaccepteerd en dat waardeer ik ook. "Alabama" en "Words (Between the Lines of Age)" zijn gewoon sterke nummers, redelijk meeslepend ook wel.

Maar ja, dan krijgen we totaal nietszeggend georkestreerde gevallen als "A Man Needs a Maid" en "There's a World", dat verdorie wel als een soundtrack voor "War of the Worlds" klinkt. Op zich interessante liedjes, maar het orkest wordt er gewoon bijgesleept zonder dat het meerwaarde verleend aan de liedjes. Naast pre-grunge en folk krijgen we dus ook nog Neil als crooner achter de piano met totaal overbodige orkestraties.

Daar ligt het probleem met "Harvest": voor mij is het zo inconsistent dat het album over het geheel niet echt voor mij leeft. Het is meer een grabbelton geworden waar je af en toe iets leuks uit haalt, maar waar ook veel prulletjes in zitten die even leuk zijn, maar die je daarna ergens in een hoek gooit. Neen, geef mij dan toch maar "Everbody Knows this is Nowhere" of natuurlijk mijn grote favoriet "After the Gold Rush".

avatar van chevy93
4,5
Ik ken nu inmiddels 10 Neil Young-platen, dat wil zeggen, die heb ik becijferd. Ik denk dat ik er totaal 15 ken. Harvest is echter de enige die mij tot nu toe de volle speelduur heeft doen genieten. Een aantal zitten daar dicht tegenaan, bv. Zuma en Live at Massey Hall, maar die zijn "slechts" goed voor een dikke 4,0*.

Harvest is het album van het grote publiek met klassiekers als Heart of Gold en Old Man. Vandaar dat veel Young-fans (incl. Young zelf misschien) dit album een beetje beu worden. Hoeveel Young-fans zullen Harvest als favoriete album benoemen?

Ik wil nog niet zover gaan om mijzelf een Young-fan te noemen, maar ik ken inmiddels redelijk wat van hem en vindt Harvest toch echt de beste. Maar waarom dan? Die vraag stelde ik mij vandaag en wist eigenlijk maar één antwoord te bedenken: de productie. Geen übervalse noten zoals in Tonight's the Night. Geen ronkende gitaren die ik na een tijdje wel beu ben, omdat het best zwaar valt. Harvest is een album vol met prachtige (ingetogen?) nummers die stuk voor stuk uitstekend gearrangeerd zijn. Zijn zang is niet dusdanig vals dat ik er kippenvel van krijg (en niet op de juiste manier), maar juist prachtig. Nog altijd tegen het valse aan, maar niet erover zoals op een aantal van zijn andere albums. Zelfs simpele teksten als That keeps me searching for a heart of gold. And I'm getting old irriteren me niet. Omdat het prachtig gezongen wordt (James Taylor ). Daarbij is er natuurlijk die prachtige harmonica. Het is altijd weer genieten geblazen als ik die eerste noten hoor. Maar ook nummers als A Man Needs a Maid, welke ik eerst enorm kitscherig vond, storen me niet meer. Eigenlijk zijn het stuk voor stuk uitstekende nummers. Ik ken geen nummer (meer) dat ik haat op deze plaat of waar ik de neiging krijg tot skippen. Sommigen ga ik iets beter voor zitten dan anderen, maar ik speel ze allemaal aan één stuk door zonder ook maar één verslapping te horen. Hooguit een verslapping, omdat het vorig nummer net even wat beter is. Toegegeven, wellicht dat ik hier later op terugkom zodra ik zijn andere albums wat vaker gehoord heb. Ter illustratie, dit album heb ik nu minimaal 20 keer beluisterd en (volgens iTunes) is de nummer 2 Zuma met 5x afgespeeld. Wie weet wat er in de komende 15 speelbeurten gebeurd. Maar voorlopig staat deze (met stip) op 1. En ach, in het slotnummer komt toch weer even de gitaarvirtuoos in hem naar boven.

Begrijp me niet verkeerd, ik heb niks tegen zijn valse zang (hoewel het niet te erg moet worden) en de ronkende gitaren werken soms perfect (Cortez = ), maar op Harvest bewijst Neil dat het ook op deze manier kan. En deze kant van Neil bevalt me een stuk beter dan sommige andere kanten. Desalniettemin ga ik nu voor de zoveelste keer even een lekker rocknummer van hem uitkiezen.

avatar van Ducoz
4,0
Toen zong hij inderdaad goed, na de tijd voorderde is zijn stem wel erg achteruit gegaan en een beetje kraai achtig gaan klinken.

Even over dit album.

Opent fantastisch met Out on the Weekend, lekker droog, meefluitbaar harmonicaatje. Opvrolijker.

Harvest, het titel nummer. Doet aan als een country standard, wel een langzame.
Dit nummer vind ik ook prima te doen, afentoe een beetje rare tekst.

A Man Needs a Maid, op Massey mijn favoriet, hierop een van de mindere. Het nummer valt eigenlijk helemaal buiten de boot door het orkest dat mee speelt en op mijn versie wil Youngs stem nogal eens naar de achtergrond vallen..

Heart of Gold, anders dan op Massey. Vrolijk nummertje, niet echt niets aan te merken.

Are You Ready For the Country? Gaat verder waar de eerste 2 tracks stopte, maar dan in een mindere vorm en doet dit mij echt helemaal niets

Old Man, als er een reden zou moeten zijn(buiten dat dit een klassieker is) om dit album tekopen is het dit nummer. Old man is op massey nog veel beter, hier komt het in de buurt. De achtergrond muziek(drums e.d.) haalt voor mij de echte sfeer er uit. Maar des al niet te min het beste nummer van de plaat.

There's a World, dit vind ik een verschrikkelijk nummer, weer dát orkest(London Symphony Orchestra). Het staat gewoon niet, Neil moet met een gitaar op zijn veranda zitten en spelen, desnoods met een banjo speler een bassist en een drummert er bij. Dit nummer geeft me kriebels, zijn stem vind ik niet erg fijn in dit nummer.

Alabama, nummer dat verdergaat zoals nummer 1,2 en 5. Allemaal met de Stray Gators(6 en 8 ook). Deze vind ik dan wel leuk, prima rocker.

Needle and the Damage Done, in mijn oren de zelfde versie als op Massey Hall, het boekje zegt Royce Hall. Niets mis mee natuurlijk, ken je een nummer van Neil Young? Ja, the Needle and the Damage Done. Ik heb alleen een beetje het idee genept te worden door die 2 albums, als was Massey er in '72 nog niet, wel gespeeld uiteraard.
Door die losse dingen krijg ik het idee dat het meer een verzameling tracks is dan 1 album, een paar met de stray gators, paar met het orkest en een live take...

Words, de afsluiter.. doet me helaas niet zo veel..

Ik val nogal van mijn Neil wolk, maanden terug verheerlijkte ik de man en kon hij niet veel fout doen, na herbeluistering moet ik vooral bij dit album walgen. Dat zal binnenkort wel weer anders liggen, zijn werk na deze plaat(behalve tonight the night en wat jaren 80 fratsen) vind ik veelal beter.

avatar van kobe bryant fan
4,0
Neil Young - Harvest

Ik was al een tijd van plan om deze te beluisteren maar het duurde toch lang voor ik het deed omdat ik niet zo voor Country muziek ben.

Na deze gisterenavond beluisterd te hebben ben ik tot de conclusie gekomen dat ik deze veel eerder had moeten beluisteren. Alleen het hele zomerse sfeertje doet me wat aan Country muziek denken maar voor de rest vind ik dit eerder Folk/Rock.
Maar zoals ik al zei het genre maakt eigenlijk niet zo veel uit als het maar mooi is.

De opener: Out On The Weekend is al een van de prijsbeesten.
Een fantastisch mondharmonica stukje en de stem van Neil Young is echt prachtig.
Het titelnummer Harvest is een redelijk nummer maar toch een van de mindere.
Maar gelukkig staat er nog genoeg moois op zoals: A Man Needs A Maid.
Of There's A World met het fantastische orkest. Ook het rockende Alabama is heerlijk.

Wat ook een groot pluspunt aan deze plaat is is de variatie, zo gaan we van het rockende Alabama naar het het wat tragere There's A World. Harvest straalt ook een bepaalde zomerse sfeer uit. Harvest doet me denken aan een boer (landbouwer) die midden in de zomer zijn dagelijkse klusjes doet zoals de oude en vervallen schuur uitmesten en de koeien melken.

4,5*

4,0
ik ben een echte metal head.

maar dat leuke country geluidje van dit plaatje vindt ik fantastisch!

avatar van Ronald5150
4,0
"Harvest" is een ingetogen veelal op country steunende plaat van Neil Young. Eigenlijk ben ik al vanaf het openingsnummer "Out on the Weekend" verkocht. Wat een prachtige harmonieën. De gehele plaat staat vol van dromerige melodieën, mooie zang en samenzang en aansprekende teksten. Neil Young speelt over het algemeen ingetogen gitaar, de eerste helft veelal akoestisch en op de tweede helft van de plaat wordt vaker de elektrische gitaar gehanteerd. Maar ik word pas echt gegrepen door de pedal steel guitar van Ben Keith. Deze is subtiel aanwezig, maar zorgt voor zoveel meer sfeer en draagt bij aan de country feel. "Heart of Gold" is het bekendste nummer, maar ook "Old Man" werd een hit. Persoonlijk vind ik het afsluitende "Words (Between the Lines of Age)" een hoogtepunt. Dit nummer is iets anders qua sfeer, wat dreigender en bevat het kenmerkende gejaagde venijnige gitaarspel van Neil Young. "Harvest" is een must voor elke muziekliefhebber en een echte klassieker. Schoonheid in al zijn (relatieve) eenvoud.

avatar van Camiel1996
5,0
Dit was voor mij het eerste album dat ik op LP gekocht heb, en wat voor een. Ik vind het een geweldig album waar niet een slechte fill-up op zit het zijn stuk voor stuk goede nummers die hier op staan. En ik vind het vooral heerlijk om deze muziek te luisteren als ik me s'avonds een keer moe of down voel. Echt fantastisch.

avatar van wizard
3,5
Harvest was het eerste album van Neil Young waaraan ik verslingerd raakte (daarvoor had ik Life en This Note’s For You al beluisterd). Een jaar of tien geleden luisterde ik dit album zo’n beetje dagelijks. Liefst meerdere keren per dag. Naarmate ik meer Neil Youngalbums luisterde, begon mijn enthousiasme voor Harvest wat minder te worden. Dat laatste kan uiteraard ook komen doordat het als 18-jarige voelde dat dit album speciaal voor mij gemaakt was en dat de teksten over mij gingen, terwijl ik dat later wat beter in perspectief kon zien. Intussen is Harvest geen dagelijkse kost meer, maar het blijft een goed album. Dat is dan uiteraard ook weer deels omdat Harvest nu de herinnering aan die 18-jarige mij in zich meedraagt.

Het album is een mooi mengsel van countryrock (is dat de goede term voor nummers als Harvest en Heart of Gold?) en iets meer gespierde rock zoals op Alabama en Words (Between the Lines of Age). Als geheel vind ik de A-kant wat beter, consistenter, hoewel de B-kant mijn favoriete nummer herbergt: Words.
Helaas passen A Man Needs A Maid en There’s A World slecht in dat mengsel. Die nummers, met hun orkestpartijen, passen slecht bij de bescheiden en soms erg minimale (zoals de drums op Out on the Weekend, overigens een van mijn favoriete nummers op Harvest) instrumentatie en sfeer van de rest van het album. Ook The Needle and the Damage Done heeft mij nooit echt kunnen overtuigen. De overige nummers zouden van mij allemaal een geel sterretje met ‘favoriete track’ kunnen krijgen.

Harvest is, naast jeugdsentiment, ook de entree tot het oeuvre van Neil Young geweest. Achteraf geen slecht idee om dit album uit mijn vaders platenkast te vissen.

4.0*

avatar van deric raven
4,0
Als kind zijnde heb ik ooit van een buurman een gitaar gekregen.
De hals zat niet helemaal goed vast, en omdat deze ooit gevallen was ontbrak er ook een van de stemmechanieken.
Ondanks deze mankementen wist een oom van mij toch elke verjaardag Heart Of Gold uit het instrument te toveren.
Vervolgens werd er door de helft van de aanwezige gasten mee gezongen.
Voor mij altijd weer het hoogtepunt van het feest.
Maar toen ik een keer bij die zelfde oom aan het logeren was, en hij mij de uitvoering van Neil Young liet horen, was ik toch wel teleur gesteld.
Wat jammer dat die meneer niet zo goed kon zingen.
Nog steeds heb ik wat moeite met de zang, en ik heb zelfs ooit Tonight's the Night voor mijn vader gekocht.
Hij was dol gelukkig, maar ik vond het over het algemeen niet om aan te horen.
Nog steeds kan ik daar moeilijk naar luisteren.
Eigenlijk kan ik de albums vanaf Freedom wel weer goed waarderen.
Ik heb het idee dat hij vooral in de jaren 90 beter is gaan zingen.
Maar ieder heeft natuurlijk zijn voorkeur.

Weer terug naar Harvest.
Omdat ik afgelopen week Harvest Moon gekocht heb, en die stiekem toch wel heel sterk vind, heb ik ook deze nogmaals gedraaid.
Harvest Moon wordt vaak genoemd als het jongere broertje van Harvest.
Ik kom uit een plaats waar regelmatig concerten worden gegeven.
Op Roepaen heb ik regelmatig acts gezien, die men onder de noemer Americana vallen.
Voor mij is dit nog steeds country, maar dan met meer variatie in de instrumenten.
Phosphorescent was een band die veel indruk maakte.
En als ik dan vervolgens Harvest draai, dan hoor ik veel van het geluid terug.
Terwijl in deze periode door verschillende acts werd gekozen om meer de rocksound in de country te verwerken, kiest Neil Young juist voor een kalere, misschien zelfs wat puurdere aanpak.
Zelfs in de grootst opgezette nummers als A Man Needs A Maid en There’s A World klinkt toch ook het intieme door.
Ook al heeft A Man Needs A Maid het orkestrale van een Nights In White Satin van The Moody Blues.
Het hoogtepunt blijft voor mij echter toch Heart Of Gold.
Muzikaal doet het mij aan The River van Bruce Springsteen denken.
Pakkende gitaarpartijen, ondersteund door prachtig harmonicaspel.
Verder is de tweede stem van Linda Ronstadt natuurlijk ook een mooie toevoegende waarde, juist misschien omdat deze niet overheersend aanwezig is, maar juist ondersteunend.
Ook haar geluid maakt een nummer als Old Man af.
Alabama laat wel kleine stukjes van het smerige, wat ruigere gitaarspel van Young horen, maar ondanks dit afwijkend geluid past het hier prima tussen.
Eigenlijk wel een verademing.
Zijn collega’s van Crosby, Stills, Nash & Young zijn ook subtiel aanwezig op het album, maar het is duidelijk Young die het geluid blijft bepalen.
The Needle And The Damage Done is wat ik begrijp, het uitgangspunt geweest voor het maken van Tonight’s The Night.
Hoe drugs je letterlijk kapot kunnen maken.
Maar als je dan opnames ziet van The Last Waltz van The Band; een aantal jaar later, met Neil Young die Helpless uitvoert, dan zie je toch ook een uitvoerend artiest waarbij de verslaving de overhand heeft op de wat beholpen uitvoering.
Afsluiter Words (Between the Lines of Age) klinkt inktzwart, een van de duisterste nummers die ik ooit van Neil Young hebt gehoord.
Ik ga Harvest steeds meer waarderen, en begrijp nu ook de schoonheid die men in dit album terug hoort.

avatar van HugovdBos
5,0
De jaren voorafgaand aan het verschijnen van Harvest stonden voor Neil Young in het teken van de supergroep Crosby, Stills, Nash & Young en het herstelproces van een langdurige rugblessure. Tijdens dit herstel ontstond een lange periode van werken aan een nieuw album, waarvoor hij samenwerkte met een stel sessiemuzikanten uit Nashville onder de naam The Stray Gators. Het gezelschap zou in korte tijd een reeks aan songklassiekers opnemen, waaronder Heart of Gold en Old Man. De band bestond naast Neil uit Jack Nitzsche (piano), Ben Keith (steel guitar), Tim Drummond (bas) en Kenny Buttrey (drums). Het album zou zijn grote internationale doorbraak betekenen en een commercieel succes worden, maar na Harvest zou hij zelf een stap terug doen van de hoeveelheid aandacht die op hem werd gevestigd.

Het album is een kunststukje op zich, te horen vanaf de prachtige openingsklanken van Out on the Weekend. De mondharmonica bespeelt hij alsof alle emoties in één instrument moeten samenkomen, maar ook de kracht van de steel gitaar brengt de menselijke emoties in beweging. Het langzame ritmische geheel doet de folk en country muziek samensmelten, waar de titeltrack zich moeiteloos bij aansluit. Harvest stuurt je direct het Amerikaanse landschap in de kwetsbaarheid en oprechtheid die Young en de band in zang en instrumentatie naar voren brengen. Het pianospel van John Harris ondersteund de emotionele toonzetting en laat Neil’s zang in alle hoogte opleven. Het aangrijpende A Man Needs a Maid zorgde voor wat ophef ten tijde van het verschijnen van Harvest, hoofdzakelijk door de manier waarop vrouwen in het nummer worden weggezet. Alhoewel de betekenis ook in de tekortkomingen van Neil Young zelf ligt, voeren de teksten je vooral mee in de zoektocht naar de liefde en een levenspartner. De schoonheid van het klankenspectrum wordt gevormd door het London Symphony Orchestra, onder leiding van Jack Nitzsche. De wonderschone klanken van de piano vermengen zich met de bombast van blazers en strijkers. Het van Harvest afkomstige Heart of Gold betekende Neil’s grote doorbraak en is tevens zijn best verkochte single. De aantrekkingskracht van het nummer ligt in de uitingen van liefde en de aangrijpende klanken van de mondharmonica en pedal steel gitaar. Na alle jaren blijft de status van het nummer behouden, mede door de samenzang met Linda Ronstadt en James Taylor.

Het meest diepgaande en filosofische nummer van het album verscheen in de vorm van Old Man, waarin een jonge en oude man met elkaar vergeleken worden, maar vooral de overeenkomsten naar voren komen. Zijn akoestische gitaar vermengt zich op bijzonder fraaie wijze met James Taylor’s banjospel. Daarnaast voert Ben Keith de country invloeden aan in zijn werk op de pedal steel gitaar. Net als met veel van zijn werken ontbreekt ook het grauwe gitaarwerk niet, ditmaal in de vorm van het kritische Alabama, als vervolg op zijn Southern Man. Inhoudelijk minder sterk dan zijn voorganger, maar muzikaal gezien weer een kunstwerkje van de grootmeester. Toch kenmerkt Harvest zich vooral door de ontroerende en muzikaal rustgevende pareltjes als The Needle and the Damage Done. In de aantrekkingskracht van zijn tokkelende gitaarspel gaat hij in op ondergang van artiesten door heroïneverslavingen. Het is hartverscheurend om zijn pijn te voelen en het verlies van een vriend te moeten verwerken, terwijl hij kort daarna zowel roadie Bruce Berry als Crazy Horse gitarist Danny Witten zou verliezen door het toedoen van drugs. Het toch vaak als matig afgedane Words vormt zonder twijfel een perfecte afsluiter van het hoogstaande album, juist de wisselwerking tussen de gitaren en piano zorgen voor de interactie binnen het nummer. Zijn zang komt wat minder scherp naar voren maar wordt in de harmonieën prachtig samengebracht in de muziek. Licht psychedelisch en wonderschoon in de soloklanken van Neil’s gitaarspel en de piano van Jack Nitzsche, live uitvoeringen geven echter nog meer van de schoonheid van dit nummer prijs.

Harvest vormt samen met After the Gold Rush en Everybody Knows This Is Nowhere een drie-eenheid van grote klasse. Niet alleen verschenen de albums na elkaar, ook inhoudelijk behoren de werken tot het absolute hoogtepunt uit Neil’s carrière. Harvest’s kracht licht voornamelijk in de meeslependheid van de melodielijnen, waarmee de country, folk en rock aan elkaar verbonden worden. De harmonieën en onderlinge interactie tussen de bandleden vormen de diepgang van zowel de teksten als de composities. Neil’s eigenzinnigheid zou hem niet altijd de status geven die hij verdiende, maar ook in de opvolgende decennia zou hij nog heel wat controversiële, aangrijpende en zwaar beladen muziekstukken afleveren.

5*

Afkomstig van Platendraaier.

Gast
geplaatst: vandaag om 12:33 uur

geplaatst: vandaag om 12:33 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.