Neil Young - Harvest (1972)

Ik durf dan toch te betwijfelen hoeveel jullie er gehoord hebben. Niet dat alles briljant is, maar het gros van Neil Youngs oeuvre als overbodig afdoen gaat wel ver.

Zeker als je het oeuvre dat hij met Crazy Horse heeft opgebouwd er ook nog eens bijneemt. 'Everybody Knows This Is Nowhere', 'Zuma', 'Tonight's The Night', 'Rust Never Sleeps', 'Harvest Moon', 'Freedom'... overbodig noemen, lijkt me een beetje te ver.

"Comes a Time", nee joh, te glad. Neem dan "Everybody Knows this is Nowhere" en nog wat dingetjes van "Zuma". "Cortez the Killer" is wel een aardig stukje muziek.

tja hier kun je inderdaad over discussiëren : alhoewel het beide (harvest + ATGR) uitstekende platen zijn (waarbij ik goldrush qua songs en sound nog wel iets beter vind), mis je dan natuurlijk nog enorm veel goede young songs, van zijn buffalo springfield periode ( expecting to fly...) en CSNY periode (helpless...) tot de fantastische doom-trilogie ( on the beach -time fades away, tonight's the night) naar Like A hurricane van Stars and bars naar Rust never sleeps ( voor powderfinger zou ik zo half harvest inruilen) naar zn werk met crazy horse overal en altijd maakte young aangrijpende liedjes tot +/- harvest moon, daarna was de koek wel enigszins op.

liedjes die ik beter of gelijk vind alshet beste van harvest en goldrush en comes a time zijn er tientallen. Maar als je niet van harde rock , lange gitaarsolo's , intens verdriet, uitgesponnen nummers, country etc houdt. dan ben je bij harvest, en comes a time en goldrush aan het goede adres. lekkere 70's kampvuur muziek, maar niet de essentie van wat Young als artiest is, bij lange na niet.

een compilatie van youngs beste songs zou trouwens ondoenlijk zijn, ik zit er zo al op een stuk of 50.........

Dat citaat van Hans Brouwer komt per ongeluk hier onder als quote van mij te staan.
Ik vind Harvest en After the Goldrush de meest constante kwaliteit hebben: zeer hoog. Niet dat de rest overbodig is. Er zijn uitstekende nummers te vinden op veel andere cd's, maar ook bijna altijd een aantal vreselijke zeperds. Dat laatste is sinds de begin jaren'80 een kenmerkend euvel van Neil Young-albums.

daarna worden ze vrij wisselvallig vergeleken met zn 70's output idd, op ragged glory na die wmb helemaal goed is

Het is Pasen, kom laten we Young-bashen.
have fun with it

Stijn, je mag twijfelen aan mijn woorden wat je wilt. Ik heb heel veel Neil Young albums beluisterd maar er was toch altijd weer een min of mindere mate van teleurstelling. Ik wil "Decade" en "Neil Young Unplugged" ook nog wel vermelden als mijn favorite albums van deze, niet geheel zuiver zingende, Canadees maar dan houdt het toch echt op, voor mij althans. Maar.... van "Harvest (1972)" kan ik dan weer wel intens genieten. Ik had nog niet gestemd op dit album.... met volle overtuiging 5*****.

en dan hans brouwer met dat kruis in zn handen! tja het is echt pasen ja

In dat geval is het denk ik meer dat je niet alle kanten van Neil Young kan waarderen. After the Gold Rush, Harvest, Comes A Time en Unplugged putten toch een beetje uit dezelfde bron (met her en der een uitzondering).

dat is in essentie het punt dat ik wat omslachtig probeerde te maken.

Steven snapt het .

Pracht plaat van neil. Deze jaren waren toch zijn heydays. De nummers die hij op harvest laat horen zijn volkomen tijdloos. Niet alle 10 maar de sterke nummers bezitten dan ook zoveel kracht die draai ik nog als ik 109 ben. Je hebt klassiekers en onder de klassiekers heb je nog eens klassiekers. En daar bezit harvest er een paar van. Daardoor krijgt harvest dan ook 5 pingels. En dan skip ik stiekem 2 nummers. Sterker ik doe net of ze er niet opstaan ha. Maar deze man was in staat om nummers te schrijven die me rillingen bezorgen. Met zijn kraaienstem weet hij mij precies op mijn Gspot (hoewel ik er geen bezit) te raken ha. Grappig dat middelmatige zangers (dylan enz) dit juist voorelkaar krijgen. Het zal wel met de juiste intonatie,gevoel en oprechtheid te maken hebben. Ach ja who cares. Net als pasen who cares ha.

Ik ken nu inmiddels 10 Neil Young-platen, dat wil zeggen, die heb ik becijferd. Ik denk dat ik er totaal 15 ken. Harvest is echter de enige die mij tot nu toe de volle speelduur heeft doen genieten. Een aantal zitten daar dicht tegenaan, bv. Zuma en Live at Massey Hall, maar die zijn "slechts" goed voor een dikke 4,0*.

Harvest is het album van het grote publiek met klassiekers als Heart of Gold en Old Man. Vandaar dat veel Young-fans (incl. Young zelf misschien) dit album een beetje beu worden. Hoeveel Young-fans zullen Harvest als favoriete album benoemen?

Ik wil nog niet zover gaan om mijzelf een Young-fan te noemen, maar ik ken inmiddels redelijk wat van hem en vindt Harvest toch echt de beste. Maar waarom dan? Die vraag stelde ik mij vandaag en wist eigenlijk maar één antwoord te bedenken: de productie. Geen übervalse noten zoals in Tonight's the Night. Geen ronkende gitaren die ik na een tijdje wel beu ben, omdat het best zwaar valt. Harvest is een album vol met prachtige (ingetogen?) nummers die stuk voor stuk uitstekend gearrangeerd zijn. Zijn zang is niet dusdanig vals dat ik er kippenvel van krijg (en niet op de juiste manier), maar juist prachtig. Nog altijd tegen het valse aan, maar niet erover zoals op een aantal van zijn andere albums. Zelfs simpele teksten als That keeps me searching for a heart of gold. And I'm getting old irriteren me niet. Omdat het prachtig gezongen wordt (James Taylor ). Daarbij is er natuurlijk die prachtige harmonica. Het is altijd weer genieten geblazen als ik die eerste noten hoor. Maar ook nummers als A Man Needs a Maid, welke ik eerst enorm kitscherig vond, storen me niet meer. Eigenlijk zijn het stuk voor stuk uitstekende nummers. Ik ken geen nummer (meer) dat ik haat op deze plaat of waar ik de neiging krijg tot skippen. Sommigen ga ik iets beter voor zitten dan anderen, maar ik speel ze allemaal aan één stuk door zonder ook maar één verslapping te horen. Hooguit een verslapping, omdat het vorig nummer net even wat beter is. Toegegeven, wellicht dat ik hier later op terugkom zodra ik zijn andere albums wat vaker gehoord heb. Ter illustratie, dit album heb ik nu minimaal 20 keer beluisterd en (volgens iTunes) is de nummer 2 Zuma met 5x afgespeeld. Wie weet wat er in de komende 15 speelbeurten gebeurd. Maar voorlopig staat deze (met stip) op 1. En ach, in het slotnummer komt toch weer even de gitaarvirtuoos in hem naar boven.

Begrijp me niet verkeerd, ik heb niks tegen zijn valse zang (hoewel het niet te erg moet worden) en de ronkende gitaren werken soms perfect (Cortez = ), maar op Harvest bewijst Neil dat het ook op deze manier kan. En deze kant van Neil bevalt me een stuk beter dan sommige andere kanten. Desalniettemin ga ik nu voor de zoveelste keer even een lekker rocknummer van hem uitkiezen.

Precies, en dat is nou juist de bron waar Neil Young zijn uitstekende songs uit naar boven takelt. Ik vraag me serieus af of er echt mensen zijn die de latere rock-albums met Crazy Horse en dat gitaargeronk werkelijk vaak draaien.

Ik wel in ieder geval. Vaker dan Harvest.

Dus toch! Ieder haalt nou eenmaal die sound die hij bij Neil Young mooi vindt. Het is alleen vervelend als je bij een concert bent en hij laat nou juist die kant van zichzelf zien en horen waar je niet veel aan vindt.

Dat is absoluut waar, maar aan de andere kant is de lol er ook snel vanaf als je van tevoren precies weet wat je gaat krijgen. Neemt niet weg dat ik ook niet al te vrolijk zou zijn als Neil bijv. veel nummers van Are You Passionate zou spelen als ik net bij dat concert ben, maar ik begrijp zijn drijfveren (meestal) wel.

Daarom speelt Neil vaak zowel een akoustische als een elektrische set, voor ieder wat wils. En ik heb ook absoluut geen voorkeur, moet ik zeggen. Ik hou van goede singer-songwriters maar ook wel van een potje vieze rock dus ik voel me helemaal thuis bij Neil.

Met recht de plaat met een klassieke status . Misschien wel de plaat die Neil Young definitief op de kaart zette als zelfstandig artiest .
Harvest bezit vooral een unieke sfeer . De kalmte en het voortkabbelende gehalte heeft iets magisch . Young klinkt gedreven en passioneel , duidelijk op zijn gemak in deze setting .
Ik heb ook een voorkeur voor de meer acoustische feel van hem .
Hij kan nauurlijk ook een flinke bak herrie produceren en dat kan ook heel prettig zijn , maar die melanchoniek in zijn stem + de onafscheidelijke Mondharmonica en acoustische gitaar , heeft bij mij altijd een streepje voor .
Pareltjes genoeg , de titelsong , Heart Of Gold , A Man Needs A Maid , Alabama en The Needle And The Dammage Done , allemaal song die in de eeuwigheid evergreens blijven .

Wat mij betreft is Young daarin ook heer en meester...acoustische gitaar, mondharmonica om zijn nek i.c.m. met zijn iele stem en melancholiek...weinig artiesten die daar aan kunnen tippen.

Het zijn er inderdaad niet zo heel veel die dat benaderen . Springsteen kan mij ook wel bekoren , James Taylor , maar die opereert toch uit een andere invalshoek , een stuk lichter .

Haha vandaag gekocht, was 2,50 dan laten we hem niet liggen he!

Op LP of CD? En heb je dan de remaster of de 89 versie?

Op CD en eventjes loeren uit welk jaar... denk gewoon de originele CD versie want er staat niets over een remaster in

Geluid is wel aan de zachte kant

Dan heb je niet perse een miskoop gedaan, maar voor een paar euro meer toch beter de remaster kunnen kopen. Wereld van verschil, niet alleen luider, maar ook veel meer dynamiek en detail. Scheelt zeker een half punt of meer in je beoordeling.

Harm, ik twijfel...
De achterkant van de hoes zou suggereren dat het om de her uitgave gaat, toch.. na wat gegoogle.
Maar toch twijfel ik met het horen van Heart of Gold en Words.. die zijn niet van de beste kwaliteit

Je ziet het zo, op de zijkant en achterkant staat dan een zwart wit logo van Neil Young Archives (naast elkaar NYA en daarnaast onder elkaar en kleiner ORS) en de tray is doorzichtig, in plaats van zwart. Ook is de achterkant in zijn geheel een plaatje van Neil's schuur met band, in plaats van alleen de bovenkant met daaronder een tekst over het album.

Zo dus: http://media.photobucket.com/image/recent/lie_fnm/00-neil_young-harvest-remastered-20.jpg

Ik sluit mij daar direct graag bij aan. Een wereld van verschil in geluid, de oude analoge versie en de prachtige remaster. Na aanschaf van de laatste wil je niet anders meer.

OKe dan heb ik de oude, maar nogsteeds een goede 4,5 ster waar Heb net Massey hall gekocht.. nu begint het