Genesis - Nursery Cryme (1971)

Nursery Cryme neemt me mee, laat me wegzakken op de bank, maakt mijn gedachten los van de dag en laat me beseffen dat tijd een relatief begrip is. 39:12? Het hadden er ook 5:50 of 01:20 kunnen zijn. Float on!!
Deze lp jaren terug van een kennis gekregen, die korte tijd daarna de levenspartner werd van een toenmalige vriend van me.
Tot die tijd kende ik alleen de Genesis van Mama, Follow you Follow me en Abacab. Waarvan ik Mama nog steeds een prachtig nummer vind; hahahaaa ooooow
Maar dit is totaal andere soep. De Genesis met Peter Gabriel, was een heel stevige pot koffie.
Prima jaar ook 1971. Aangezien de lp aardig aan het slijten is, misschien eens kijken of ik deze op cd kan scoren.
Klassiekertje wat mij betreft.

The Musical Box is imo één van de beste rockcomposities ooit gemaakt.

hehe, voor 1 euro op de kop getikt in nijmegen. perfecte staat

Das nog eens een goede aankoop!

Wat is dit toch een fantastische plaat!
Het blijkt toch maar weer dat de muziek in de jaren 70 zoveel rijker, creatiever, inventiever en muzikaler was.
Van begin tot eind een heel goed album!

Ben deze weer aan het herontdekken en wat is dit een heerlijk album. Een ieder komt hier goed tot zijn recht en het samenspel is om te smullen zo mooi. Luister alleen al is naar het Seven Stones... Ga toch het laatste halve sterretje erbij geven .
En dat geneuzel over Phil Collins dat kennen we nou zo langzamerhand wel. Op dit album hoor ik een Genesis als geheel en kan ik geen enkel zwak nummer herkennen.

Tja, Collins blijkt nogal een heikel punt te zijn bij sommigen. Maakt eens een solo-plaat dat aanslaat, band volgt een beetje in die richting vanaf hun elfde (11de!) studio-plaat en dan heb je het gedaan. Mij benieuwen hoe de vlag erbij had gestaan als dat alles niet gebeurde in de jaren '80...

Het schijnt erg moelijk te zijn om elke plaat, elke werkstuk van Genesis, afzonderlijk op z'n kwaliteiten te beoordelen. De keuze voor de één (Peter Gabriel) leidt automatisch tot de anti-keuze van de ander (Phil Collins).

Het is onmiskenbaar, dat Genesis vanaf Abacab zeker niet meer de kwaliteit etaleert van de albums van daarvoor. Misschien is dat nog een understatement, hoewel er trouwens zeker een groot publiek voor was (ik kocht ook gewoon het album). Naast Peter Gabriel had de band ook te leiden onder het vertrek van Steve Hackett. De vraag is, lag dat magere creatieve eindresultaat (van Abacab en verder) alleen aan Phil Collins? Ze waren toch gewoon met z'n drieën en werd er daarom eigenlijk niet collectief gefaald?

Net zo goed, als dat je je bij Nursery Cryme kunt afvragen of hier alleen het optreden van Peter Gabriel aan ten grondslag ligt of dat ook hier sprake is van een collectieve wereldprestatie. Je kunt wel zeggen, toevallig of niet, dat de albums waarop Peter Gabriel lid was van Genesis er geweldige albums zijn gemaakt.

Er zit maar één ding op: nu Collins zichzelf met pre-pensioen heeft gestuurd, zou Peter Gabriel zich moeten melden bij Banks & Rutherford. Eens kijken wat daar van komt....

Ook zonder Gabriel (en zelfs zonder Hackett) werden er nog hoogstaande albums afgeleverd en dat blijkt vaak te worden vergeten. En Abacab, daar stonden alle bandleden onvoorwaardelijk achter. Het was een gezamenlijke bewuste keus. Nog steeds vinden ze zelf het een van de absolute favorieten.

Ik vind juist op dit album een ieder(!) goed tot zijn recht komen. Dit album heb ik al jaren en in 2009 mijn exemplaar ingeruild voor de SACD versie. Afgelopen week weer na tijden gedraaid en ineens viel mij Seven Stones op en hoe fantastisch het samenspel hierop te horen is. De subtiele orgelsound van Banks, het heerlijke gitaarwerk/-riedeltje van Hackett, de strakke drum van Collins en natuurlijk de stem van Gabriel die door merg en been glijdt. Het begin van dit nummer is met name voor Banks en Gabriel, maar na ca. 1,5 minuut wordt het één orgasme tot aan de 5 minuten met af en toe een afremming die je doet hunkeren naar meer.

Sja, soms kan muziek net als seks zijn, maar moet nu stoppen anders wordt dit wel een erg vreemde recensie .

Nooit seks en Phil Collins in hetzelfde bericht noemen. Sommige mensen moeten nog eten om half één.

Het eerste album met Phil Collins en Steve Hackett is een logische voortborduring op Trespass. Het is duidelijk hoorbaar dat de groep hier al een stuk professioneler was, en de (betere) onderlinge klik tussen de groep is in deze line-up al direct goed hoorbaar.

De sfeer is donkerder geworden dan voorheen, en over het algemeen is het album wat harder. De folk-inslag is dan ook aanzienlijk kleiner dan op het vorige album.

'The Musical Box' is meteen een hoogtepunt, en ook de sfeer van 'The Fountain of Salmacis' grijpt je stevig bij de kladden.

Tis maar waar mensen misselijk van worden...

Een prachtig album dat perfect op voorganger Trespass aansluit. Stijn Slayer nam me de woorden uit de mond door te zeggen dat het album al met een hoogtepunt begint: The Musical Box. Geweldig. Op Trespass was deze kracht al aanwezig (The Knife), maar hier komt hij volledig tot zijn recht met een paar bloedmooie nummers als gevolg (The Musical Box, The Return Of The Giant Hogweed, The Fountain of Salmacis). De band is ongetwijfeld gegroeid in het musiceren. Op Trespass mochten sommige muzikale stukken wel wat minder lang duren, maar hier is het van begin tot eind goed. Ook de rust van Dusk keert op dit album terug (Harlequin, For Absent Friends). Die laatste is een van de weinige nummers waar ik me niet aan de stem van Phil Collins erger. Alle punten die ik goed vond aan Trespass zijn hier op het hele album te horen. Daar wordt nog iets anders moois aan toegevoegd (Seven Stones, Harold The Barrel) dat de plaat ook nog een eigen geluid meegeeft.

Net The Musical Box geluisterd en ik moet zeggen dat het wel een erg goed nummer is

Goh...

Understatement!

Ik ben pas Genesis aan het ontdekken, dus ben begonnen met deze. Prachtig album, "Musical Box", van ongekende schoonheid. De melodie/akkoordenprogressie in het stukje "brush back your hair, and let me get to know your flesh" - opeens klikt 't en weet ik: van deze band ga ik meer uitzoeken. "For Absent Friends", een lief nummer, even tussendoor. "Seven Stones", ook zoiets - heerlijk om bij weg te dromen. En dan het nummer over een bereklauw, verzin het maar eens. Nee, geen spijt van deze aankoop. Ik blijf bij elke luisterbeurt nieuwe dingen horen.

Aahh, jij gaat een heleboel mooie muziek ontdekken!!

Al jaren en jaren bekend met het Genesis tot 1978 in het algemeen en met deze, Foxtrot, Selling England en The Lamb in het bijzonder...maar nog steeds geen chocola kunnen maken van Harlequin. Een heerlijk, betoverend miniatuur, maar waar gaat het in vredesnaam over? Tekst erbij gepakt - nee, het kwartje wil niet vallen. Vast een kwestie van Blinde Vlek, denk ik - 'het' niet zien. Wie o wie verklaart? Alvast hartelijk dank!

Berichten verplaatst naar Genesis

The Musical Box is voor mij het mooiste nummer van Genesis, maar er staan op dit album geen slechte nummers. Complexe muziek, die pas na meerdere draaibeurten zijn kwaliteit prijsgeeft.

Ik vind maar 3 nummers goed op dit album

The musical Box
The fountain of Salmacis
The return of the giant Hogweed

De rest mag je hebben

Dan is 2,5 wel wat laag, aangezien deze meesterwerkjes 26 minuten van de plaat omvatten.

Muziek dat gemaakt werd ver voor mijn tijd, maar o wat is dit geniaal.
Ik heb deze muziek ontdekt toen ik door de FRS liep en een genesis complicatie box zag liggen.
Nam hem mee, vooral voor de nummers Invisible touch, No Son of Mine etc.
Toen ik bij het 3e schijfje was, wist ik niet wat ik hoorde! Zo is mijn liefde voor symphonische rock geboren.

Ja, een complicatie box is weer een geheel nieuwe sensatie in het wereldje. Muziek met hindernissen en problemen. Je moet er even doorheen maar dan heb je ook wat

Maar zoveel nummers van Nursery Cryme staan er nooit op een verzamelaar van Genesis. Heb je daarna Nursery Cryme nog los gekocht? En vind je de nummers met Peter Gabriel beter of hou je toch meer van Invisible touch, No son of mine enz?

Met recht een "Musical Box"

Klopt dit? The Musical Box gaat over twee kinderen. Het meisje onthoofdt de jongen. Daarna verschijnt hij als geest in een muziekdoos. Hij veroudert heel snel. Het is dus een ghoststory met een seksuele ondertoon, een klacht tegen de kille Britse maatschappij waarin gevoelens van lust moeten onderdrukt worden. Als oude man wil hij door het meisje aangeraakt worden.

Sinds een week begonnen aan de herontdekking van Genesis en solo-albums van de groepsleden. Intussen al (pas?) de eerste drie albums meermaals de revue laten passeren: From Genesis to Revelation, Trespass en Nursery Cryme. De evolutie doorheen de albums is immens, maar ook het debuut wil ik niet missen.

Intussen heb ik ook 3 films (elk 2 keer) bekeken:
- The Genesis Songbook (dvd)
- The Story of Genesis (vhs)
- The Gabriel Years (dvd, niet officiële uitgave, heerlijke oude beelden)

En de bijhorende dvd in de box 1970-1975 van Trespass heb ik ook al bekeken.
Die bij Nursery Cryme staat voor vandaag geprogrammeerd.

Wat een band!

'k Zal wel een tijdje zoet zijn, als de solo-albums erbij komen. Die heb ik verre van allemaal, maar zo'n herontdekking biedt ook de kans het onbekende te leren kennen.

Ik vind het echt geweldig dat je je zo verdiept in "tekst en uitleg" van de band. Je moet maar eens, als je dat leuk vind, een uiteenzetting geven over hoe sommige teksten tot stand zijn gekomen en wat ze betekenen.

Ik heb je vraag wel gelezen maar heb dus echt geen flauw benul van het antwoord. Ik dacht altijd dat de tekstschrijvers maar iets "hoogdravends" neerschreven, een mooie tekst of eigenlijk verhaal dat pastte in de stijl van de band.

Maar ik heb mij, zoals jij dat doet, er nog nooit op die manier mee bezig gehouden.

De interesse in de betekenis van de teksten is er na het bekijken van de dvd 'The Gabriel Years'. Een aantal "kenners" spreken er over die eerste jaren en soms over de teksten. Het blijft wel wat vaag, hoewel het de diepste verkenning van die eerste jaren is die ik ken. Met vaag bedoel ik eerder dat de teksten ook na het bekijken mysterieus blijven. Wat 'The Musical Box' betreft, zou het dit dus zijn wat ik hierboven beschreef. Die uitleg staat ook in het hoesje van de cd uit de box van 1970-1975. De hoesfoto toont trouwens de onthoofding.

Op de hoes (cd-doos openen, vervolg hoes) zie je ook de zelfmoordpoging van Harold The Barrel. Je ziet een figuurtje op een hoog gebouw staan voor hij springt.

Het beeld van Aphrodite verwijst dan naar 'The Fountain of Salmacis': het gaat over de zoon van Aphrodite en Hermes die geboren wordt als man/vrouw, met dus beide geslachten. Hij ontmoet later Salmacis, een soort nimf, die één met hem wil worden. Ik keek zopas in het boekje bij de cd en ook over die tekst staat uitleg.

Ik weet niet of er nog nummers verwerkt zijn in de hoes. 'The Return of The Giant Hogweed' gaat over een soort onkruid dat Engeland toen teisterde, steeds groeide en niet bedwongen kon worden. In het lied wordt dit onkruid 'hogweed' gepersonaliseerd in een soort reus die vernieling zaait.

Musician, ik kan je als fan die dvd echt aanbevelen. Ik kocht hem voor zo'n 10 euro op Amazon.com, verzendingskosten inbegrepen. Hij bevat heel oude beelden, waaronder een liveopname van 'The Knife', 'The Musical Box' ... Je ziet mooi de verschillende kostuums van Gabriel, waaronder het masker van de oude man uit 'The Musical Box'.

Dit is hem: Genesis - The Gabriel Years [2 DVD] [2012]: Amazon.co.uk: Genesis: Film & TV