Bloc Party - Silent Alarm (2005)

Een goed album. Eerst zijn het vooral de uptempo nummers die het goed deden, maar later openbaren de andere nummers zich steeds meer, denk dat mijn huidige favorieten ''So Here We Are'' (kippenvel bij ''I figured it out, I can see again'') en Positive Tension (Why'd you have to get so fucking useless?) zijn. Eigenlijk zijn alle nummers goed, al bevallen sommige me wel beter dan anderen.
Live op werchter dit jaar vond ik ze ook goed, alleen jammer van het vrij tamme publiek toen, moest eerder al op een concert van ze werken bij Vredenburg dit jaar, dus was blij ze eindelijk zelf los te kunnen gaan op hun concert.

En wat een kromme vergelijkingen weer zeg, franz ferdinand, kaiser chiefs?

Een knappe CD met opzwepende beats, nervositeit aangevuld met knappe (punk)rock.

Een knappe debuutalbum!

(Like eating glass bezorgt me telkens weer kippenvel!)

Kele heeft 'het' zeker, maar ik zou de rest niet onderschatten.
De drums van matt zijn fantastisch, zoek maar een aantal clips van BP concerten op en je zult het zien, die gast is net een robot

Ook gitarist Russel is heel belangrijk voor de band, hij heeft niet voor niets de liefkozende bijnaam 'guitar hero'

De X-factor zeker..

Heb ook beide albums van Bloc Party beluisterd. Het kan me ook niet bekoren. Krijg er niet echt emotie bij. Alle nummers gaan aan me voorbij. Zal dus wel me ding niet zijn dan.

Erg goed album er werd een pad geeffend voor veel goede indie artiesten na deze plaat, jammer alleen van het publiek wat zo erg graag quasi-onbegrepen doen. Zo van....je begrijpt ons toch niet, so why bother.

Soms koop ik wel eens een album zonder dat ik er ook maar 1 nummer van ken en dit album is er zo eentje. Op de 1 of andere manier trok die hoes me aan en aangezien ik al veel goeds over dit groepje had gehoord, kon ik het niet te laten om dit album mee naar huis te nemen.
En ik moet zeggen dat ik het me niet heb beklaagd want dit is toch wel een fantastische cd. Al vanaf die 1ste drumslagen zat het goed en wist Like Eating Glass me te bekoren, maar dan moest het beste nog komen : die ronduit heerlijke gitaarmelodieen. In elk nummer weer wisten de gitaristen me te verassen met hun catchy riffjes, om dan nog maar te zwijgen over de solo's. Zeker in Positive Tension en She's Hearing Voices zijn ze van buitenaards niveau. Wat ik ook geweldig vind is hun aparte opbouw, het is ook daardoor dat hun muziek minder snel gaat vervelen dan bvb ff.
Het verveelde eigenlijk zelfs helemaal niet want ik heb er die zomer 2 maanden lang elke dag naar geluisterd.
Ondertussen zijn we een dikke 2 jaar verder en ik luister er nog steeds regelmatig naar omdat je telkens weer nieuwe dingen ontdekt op dit kunststukje en je telkens weer andere favoriete nummers hebt. Zo waren vroeger de snelle nummers mijn favorieten terwijl ik nu meer in de ban ben van nummers zoals This Modern Love of Plans.
Aangezien ik hier dus echt niks slechts over gezegd krijg, lijkt 5* mij de enige optie voor dit pareltje.

Wat me opviel bij het beluisteren van dit album is dat Bloc Party een sound heeft waar ik steeds maar in bleef. Het album is vooral een erg sterk geheel met een paar leuke verrassende wendingen. Dit is één van mijn meest beluisterde rockplaten.

Goede muzikanten, maar veel teveel Cure, Sound, Comsat Angels, Talking Heads, Joy Division en Blur om het echt bijzonder te maken.

Nochtans stuk voor stuk ijzersterke referenties.

Zeker. En er is helemaal niets tegen het gebruik van goede tweedehands onderdelen, maar dan moet je er wel een bijzonder nieuw geheel van maken. Dat laatste lukt BP niet echt, vind ik.

IJzersterk album. Bloc Party onderscheid zich duidelijk van andere Engelse bandjes door zeer ambitieus bezig te zijn. Krachtige plaat, een duidelijk statement.

Toch maar een halfje eraf. Dan is het nog steeds een 4,5... Niet slecht dus

Maar ik merk dat ik mijn waardering voor post-punk revival indierock aan het afnemen is. Het doet me de laatste tijd nogal uitgekauwd aan. Vind een vette gitaarrif en doe voorgangers na... Hoewel dit een erg sterk album voor mij blijft, heeft het leren kennen van veel gelijksoortige bands mijn enthousiasme hiervoor wel doen afnemen. Ironisch genoeg is dat niet het geval voor A Weekend In The City. Maar dat is natuurlijk ook wel een behoorlijk ander album.

Ik vind alleen niet dat je Bloc Party moet 'straffen'(4.5* is nog steeds enorm hoog hoor..) voor al die kopieen die sinds Bloc Party etc. als onkruid uit de grond omhoog zijn geschoten. BP kan daar niet zo veel aan doen dat iedereen nu doodgegooid wordt met britse 'indie'.
Ook vind ik dat BP qua sound juist behoorlijk afwijkt van al die andere post-punk bandjes van de laatste tijd. Maarja je moet zelf weten hoe je oordeelt.

Mee eens, vooral de songstructuur is zo apart en geniaal. Niet altijd het typische vers, refrein, vers,.. maar veel afwisseling ( positive tension ). Steken ver boven de rest uit.

Die andere bands zijn geen kopieën van Bloc Party, ze zijn gewoon boven komen drijven aan de hand van een door Bloc Party ingezette trend. En ook ik vind Bloc Party stukken beter dan een band als These New Puritans. Maar de illusie dat ze revolutionaire muziek maakten, is er bij mij gewoon uitgeslagen. Dat ze erg sterke muziek maken, daar ben ik me nog altijd terdege van bewust, te zien aan die 4,5*.

Zéér ver zelfs wcs, ik probeer de nieuwe Britse bandjes nog steeds te volgen maar ik hoor momenteel niets wat nog maar in de buurt komt van Bloc Party. Dit was een kleine bom in muziekland, en drie jaar later draai ik hem nog steeds met evenveel plezier. Zoals hierboven gezegd, de songstructuur, maar tevens het drum- en gitaarwerk spreekt me erg aan, en is een pak interessanter dan bij vele andere bands. Voor Luno alleen al verdient Silent Alarm een prijs, wat een energie en urgentie spat uit je luidsprekers. Een nummer als Plans begin ik ook meer en meer de pracht van in te zien, nog zo een typisch kenmerk van een écht sterk album; als je de toppers iets of wat bent beugehoord ga je de andere nummers meer en meer waarderen.
Ik heb ook nog maar net ontdekt dat ze in hun artwort ee dankwoordje richten aan Interpol; Silent Alarm is zeer zeker beïnvloed door Turn On The Bright Lights. Ik blijf bij mijn theorie van een tijd geleden, als dit geen classic van dit decenium wordt, dan zal dit decenium weinig classics voortbrengen.

@ Sjaakspeare : Revolutionaire muziek; als dat de basis is om je waarderingen en top 10 samen te stellen, dan zou iedereen wel minstens iets van The Beatles, Kraftwerk en Bowie in zijn top 10 moeten hebben. Je kan het warm water niet blijven uitvinden, maar als eens om de zoveel jaar een band met een explosieve coctail als deze op de proppen komt, ben ik al zeer tevreden.

Dat stel ik toch ook helemaal niet als criterium. Het draagt alleen bij aan een positief oordeel van mijn kant. En gezien het zo is, dat ik eerst de illusie had dat dit een revolutionair album was, heb ik mijn waardering iets verlaagd... Is dat nu echt zo ingewikkeld?

Ja dat heb ik ook vaak bij dit soort albums. Wat me ook erg opvalt is hoe vaak mijn favoriete track van het album is gewijzigd. Na iedere luisterbeurt was het wel een ander nummer. Na twee jaar is de storm eindelijk gaan liggen bij track 10, een van de weinige nummers die me naar honderden luisterbeurten nog steeds kippenvel weet te geven.

Jullie overdrijven enorm.

Overdrijven is dan ook een kunst.

En jij onderdrijft enorm

overdrijvers vs onderdrijvers

1-0

De laatste 5 jaar krijgen we heel wat nieuwe leuke Britse bandjes zoals Franz Ferdinand, Kaiser Chiefs, Kooks en Arctic Monkeys wier energieke rock mij steeds vrolijk maakt.
Er is één band die volgens mij daar bovenuit steekt en dat is Bloc Party. Niet alleen omdat hun invloeden minder voor de hand liggen, maar omdat de band iets inventiever voor de dag is, al brengt ze net als eerder genoemde bands dezelfde soort aanstekelijke en energieke rock. Maar de songs zijn even verrassend en afwisselend als degelijk, de zang is prima evenals de gitaarloopjes en vooral de drums. De groep heeft duidelijk veel in haar mars en hun tweede CD ga ik ook binnenkort aanschaffen nu ze aan een lage prijs te krijgen is.
Toppers zijn "Banquet", "Blue Light" en "So Here We Are".

een album dat ik echt tot in den treure gedraaid heb, alleen nu luister ik het nooit meer. en dat is niet omdat ik erop uitgekeken ben, wat ik meestal wel heb met een cd na enige tijd. maakt het voor mij wel een goede cd.

Geniaal album werkelijk, echt genieten. Fenomenale drums vooral! Mijn favoriet is Positive Tension.

4.5*

Hij blijft geweldig gewoon, elke keer weer.

Een album dat ik al in maanden niet meer beluisterd had tot ik, terwijl ik eigenlijk op zoek was naar een andere cd, deze nog eens van onder het stof haalde. Ik was al bijna vergeten hoe goed deze cd wel is, pure klasse.

Bizar dat 'So Here We Are' hier erg gewaardeerd wordt, terwijl ik dit het slechte ( i.i.g. vervelendste) nummer van het album vind, skip het meestal maar snel door.

Er staan een aantal briljante nummertjes op dit album, met als uitschieter het geweldige Banquet, heerlijk nummer. Echter vind ik het album vanaf nummer 10 niet meer interessant.
Toch 4* voor de eerste 4 nummers.

Wel een goed album dit, lekker energiek. De absolute uitschieter in mijn ogen is Positive Tension. Alleen het middenstuk van Blue Light tot The Pioneers houdt dit album van een nog betere score af, want hoewel niet slecht, vind ik dat toch duidelijk minder dan de rest.