The Beatles - 1 (2000)

The Fierny Furnaces zijn velen malen briljanter dan de Stones, uiteraard. En nee de Furnaces zullen nooit zo bekend worden als de Stones, maar dat is hun bedoeling ook totaal niet. Dan waren zij ook wel gewoon gaan rocken. Nee nee avdj, durf je oortjes eens te open! Kom kom, je zult versteld staan!

De ontelbare monsterhits van the beatles behoren niet tot mijn lievelingsnummers. Ze hebben veel betere songs dan dit.
Maar goed je kan ern iet omheen en ze zijn zeker aanstekelijk

4

Als je Yellow Submarine tegenkom terwijl er op Revolver 13 betere nummers staan.... Tja, zegt wel iets over de massa.

kortom: dit album in de vuilnisbak gooien en lekker naar de Stones gaan luisteren, dan hoor je pas echte muziek!!

je huilt waarschijnlijk nu van geluk, omdat je eindelijk het licht hebt gezien?! Veel plezier bij de Stones!!

Mooie top 10

Redelijk afwisselende top 10, Thunderball . Als ik de keuze kreeg voorgelegd tussen The Beatles en The Stones, koos ik absoluut voor The Beatles, maar ik waardeer The Stones ook enorm ("Exile On Main St." staat in m'n top 10, en "Sticky Fingers" zou zeker in m'n top 25 voorkomen). Natuurlijk, het is een typische discussie uit de 60's, maar waarom kan je tegenwoordig niet én The Beatles én The Stones waarderen? Je hoeft je tegenwoordig toch niet meer gedwongen te voelen om een keuze te maken tussen de beide bands?

Dus: The Beatles is m'n absolute nummer 1 qua bands, maar ik waardeer The Stones (van de 60's en 70's wel te verstaan) ook enorm.

Even over dit album: dit album is een compilatie van nummer 1-hits van The Beatles (of de compilatie 100% klopt weet ik nog zo net niet), en er staan enkele van m'n favoriete Beatlesnummers op dit album ("Something", "Let It Be", "Penny Lane", "A Hard Day's Night", "We Can Work It Out" en "Eight Days A Week"). Persoonlijk vind ik alleen "Yellow Submarine" (een stuk) minder, en kunnen sommige nummers tegenwoordig als oubollig beschouwd worden ("Love Me Do"). Als geheel kan ik dit album echter niet minder dan 5 sterren geven, omdat de 25/26 nummers ruimschoots opwegen tegen dat ene/die twee mindere nummers.

Strawberry Fields(me favoriet) was toch samen met Penny Lane op nummer 1 gekomen? Waarom staat die er niet op dan?

Mischien was het schijfje vol

Heel eerlijk?
Ik wilde ook nog anderen als Keane er in zetten, maar op een of andere manier lukte dat niet (werden niet herkend), dus toen maar (om er van af te zijn) de rest ook vol gegooid met Stonestitels.

Volgens mij kwam alleen Penny Lane op 1 en Strawberry Fields maar op 8. Wel een beetje vreemd voor een "dubble-A single", maar ik weet niet precies hoe dat in z'n werk gaat.

Inderdaad kan ik ook niet erg als realistisch beschouwen

Dit is en prachtige verzameling van alle nummer 1 hits van de The Beatles in Engeland en Amerika meestal op een verzameling mis je nog wat nummers maar het gaat hier over de hits die op 1 gestaan hebben. In Nederland stond Rock and Roll Music wel op de eerste plaats maar niet in Engeland. Strawberry fields forever kwam niet verder dan UK(#2) en US(#8); Penny Lane kreeg meer aandacht UK(#2) en US(#1).

Een album uitbrengen met een sitar erop was in 1965 nnog niet echt experimenteel?

Het was inderdaad niét experimenteel.

gitaar, sitar, melkbus, wat maakt het uit waar je op speelt . . .

Dus je vind Keane beter dan The Beatles? Come On!

je moet met een stones-fan niet over smaak gaan discusseren: die heeft hij niet . . . .

Ik blijf erbij dat "Rubber Soul" een experimenteel album is. Wat is er niet experimenteel aan het voor het eerst een popsong uit te brengen met een oosters instrument?

Helemaal gelijk, Rubbersoul is een super experimenteel album, zelfs een donders goede

tsja, stel Frans Bauer gebruikt morgen voor het eerst 1 of ander obscuur tibetaans instrument en voor de rest blijft alles hetzelfde: is dat dan experimenteel?
je kan natuurlijk alles dat enigszins afwijkt een experiment noemen, maar volgens mij geef je in dit geval de Beatles te veel eer.

Misschien zijn ze niet zo experimenteel voor de buitenwereld op dit album, maar voor hun zelf zijn ze dat wel. Ze zingen nog steeds over liefde, maar kijken er nu anders tegen aan. Ook wordt er gezongen over andere onderwerpen. Ik blijf erbij dat dit album heeft gezorgd voor de 'ommekeer' voor de Beatles. Dit mede door experimenten..

Dit album voor een ommekeer? Een verzamel? Niet bepaald.

Ik denk dat Richard Arthur met "dit album" "Rubber Soul" bedoelt, HiLL.

Ok. Al is Rubber Soul meer een ommekeer tekstueel gezien.

Eigenlijk een totaal OVERBODIGE en zéér ONVOLLEDIGE verzamelaar natuurlijk.
Met de dubbele rode en blauwe ben je veel beter af (al zijn die nog veel te duur en verdienden die al lang een cd-verbeterde versie met méér songs erop) dan met deze zéér eenzijdige verzamelaar.
Je hebt dan wel Penny Lane, maar geen Strawberry Fields Forever, je krijgt Hey Jude, maar helaas géén Revolution...
Ga zo maar door, dit is puur geldpikkerij op de rug van de fan !
Wil dit niet eens een quotatie geven, dit is zo frutstrerend onvolledig !

Ach ja, te duur? Laatst nog gekocht voor een euro op vinyl The Blue Album wel te verstaan he! In prima staat overigens

altijd dat gezeur tussen beatles en de stones , kijk beide groepen hebben hun aandeel in de muziekgeschiedenis gehad
alle twee zijn het legendarische bands , en hebben hele goede muziek gemaakt
het verschil tussen de twee is het volgende
de beatles zijn op tijd gestopt en dat hadden de stones ook 20 jaar geleden moeten doen , de hoogtijdagen van de stones liggen volgens mij van voor 1985
voor het geld hoeven ze het niet meer te doen , maar wat zal het treurig zijn om de heren op hun 70ste nog het podium zien te bestijgen , misschien wordt het een podium in een bejaarde tehuis
dit willen we bij zo`n legendarische band toch niet meemaken , of wel soms