The Beatles - The Beatles (1968)

Ah, ik dacht dat 'ie een track van dit album bedoelde.

Ah ja, dat had ik niet vermeld. Ik ga er soms teveel van uit dat iedereen elk nummer van The Beatles kent.

Obla-di Obla da vind ik een leuk in het gehoor liggend niemendalletje tussen het wat mysterieuze Dear Prudence en het werkelijke monument van deze plaat: While My Guitar Gently Weeps. Helemaal niet gek bedacht om daar een luchtige song van Paul tussen te zetten. Daarom is The White Album juist zo'n unieke verzameling van veelzijdigheid.

Ik sluit me aan bij bertus. Vergeet niet dat wij de Beatles veel meer serieus nemen dan dat ze zichzelf toen der tijd namen.

Hoewel dit album mij nimmer echt zal boeien, vind ik dat zeker op een dubbelaar plaats moet zijn voor een minder serieuse song, gewoon fun zonder pretentie. Persoonlijk irriteert mij Yellow Submarine (de song) weer meer, en toch heeft ook dat nummer bij tijd en wijle weer zijn charmes.

Ik sluit me dan weer aan bij bovenstaande spreker. The Beatles waren een heel goeie band die serieuze popmuziek maakte, maar zij hebben ook hier en daar een beetje lol gemaakt. Yellow Submarine is ook niet mijn smaak.

Meer lolnummers van de latere LP's zijn bijvoorbeeld: With a little help from my friends, Maxwell's Silver hammer, Why don't we do it in the road, Octopus's Garden. Maar ook op de eerdere platen konden ze het niet laten om af en toe iets geinigs uit te halen.
Je zou er zelfs een leuke verzameling van kunnen maken als je er van houdt.

Het is maar voor wat jullie open staan. The Beatles waren meer dan een band die liefde in hun teksten gebruikten. Het was een band die experimenteerde met van alles. Geluiden, drugs, seks, liefde, etc. Het was dan ook een band die in de hippie tijd één van de belangrijkste spelers was en daar waren de meesten niet echt serieus. Ik zeg uiteraard niets nieuws voor jullie, maar dit is meer een herhaling om dingen wat te verduidelijken en nieuwe The Beatles luisteraars een kans te geven om deze band beter te kennen.


Edit : Dit was eigenlijk bedoeld als tegenbericht op bertus99 en musiquenonstop, maar aangezien jullie eigenlijk mijn mening delen is dit niet meer van toepasbaar. Maar alsnog kunnen de nieuwe luisteraars wat dingen uithalen uit mijn tekst.

toch wel het enige album van the big 5, dat teveel nietszeggende nummers bevat. Wat knipwerk was niet slecht geweest, zoals zo vaak bij dubbelalbums.

The Big 5 = Rubber Soul, Revolver, Sgt. Peppers, The White Album, Abbey Road?

Zo ja zou ik Magical Mystery Tour, uitgaande van de LP, ook meenemen en dus The Big Six.

of

The Big 5 = The Beatles?

Zo ja, zou ik eerder spreken over The Big Four of natuurlijk The Fab Four.

Hoewel er natuurlijk vaak over een 'vijfde Beatle' wordt gesproken: George Martin, Billy Preston.

Ik bedoelde inderdaad je eerste gok. Van hun vijf best gewaardeerde albums vind ik dit hun minste. Hadden ze er een enkele cd van gemaakt, had ik hem wellicht even sterk gevonden als bv Revolver.
The Magical Mystery Tour zal ik dan ook maar eens beluisteren

Moet je absoluut doen, daar staat een hoop moois op.

Hij had gelijk met 'the big 5': Rubber Soul, Revolver, Magical Mystery Tour, The Beatles en Abbey Road.

Het is Sgt. Pepper die er niet in hoort!

Interessante gedachte, Ziegler. Misschien moet je die er eens in gooien op het Sgt. Pepper forum. Natuurlijk met een leuke onderbouwing. Ben benieuwd!

Sgt. Pepper = the Biggest 1

Ik denk niet dat dat hetgeen is wat Ziegler bedoelt...

Nee, inderdaad niet. Sgt Pepper heeft mij nooit zoveel gedaan. Een aantal knettergoede nummers omringd door in mijn ogen mager materiaal. Alleen al op Magical Mystery is zoveel meer moois te vinden.

Magical Mystery Tour wordt over het algemeen "afgedaan" als een vergaarbak van restmateriaal, geen concept als Sgt. Pepper, maar wat een niveau heeft dat album. Enkele van de beste Beatles nummers staan erop.

Deze witte is dan juist weer het product van een band die de eerste scheuren vertoonde en waarvan de leden graag andere richtingen op wilden. Het heeft hun meest diverse plaat opgeleverd, zonder echte prijsnummers, maar die als eenheid geweldig overeind blijft. Zoveel verschillende stijlen, zoveel verschillende instrumenten en toch zo Beatles. Die tegenstrijdigheid maakt dit album fascinerend van begin tot eind en voor mij daarmee het beste dat de Beatles hebben voortgebracht. Op de voet gevolgd door Abbey Road wat mij betreft.

Magical mystery tour was in eerste instantie geen LP maar een EP. Alleen de Amerikaanse markt week af en maakte er een LP van. Alle nummers op kant twee van de LP zijn toegevoegd.
De nummers op kant één zijn de originele nummers van de EP en de nummers uit de film.
Alle nummers op kant 2 zijn wereldhits geweest, met uitzondering van Baby you're a rich man, wat een B kantje was van de single All you need is love.
Dus een vergaarbak van restmateriaal is misschien wat kort door de bocht, gezien de status van die nummers, die toch onder Beatles klassiekers kunnen worden gerekend.

Devel-hunt. Als ik het goed begrijp dan:
- was Magical in eerste instantie een EP
- behalve in Amerika. Daar was het gelijk een LP
- later werd Magical in Europa alsnog als LP uitgebracht.

Klopt dat? En zo ja, weet je ook wanneer Magical als LP in Europa is uitgebracht.

Zelf heb ik de originele LP thuis. inclusief mooi boekwerk. En nu vraag ik me dus af of ik de later in Europa uitgebrachte versie heb of de Amerikaanse versie.

Het klopt en dat kon allemaal omdat The Beatles t/m 1967 in de verenigde staten hun platen door Capitol lieten uitbrengen en in de rest van de wereld door EMI. Een vreemde constructie.
Maar toen de LP Magical Mystery tour de no1 notering in Amerka haalde, haastte EMI zich om de LP ook wereldwijd uit te brengen. Toch duurde het tot 1976 voordat EMI de eerste officiële magical mystery tour LP's liet uitbrengen. De markt was toen al overspoeld door uitgaves van Capitol.
Het duurde tot 1987 voordat Magical mistery tour als officieel Beatles LP/CD werd gerekend.
Het boekwerk zat in eerste instantie alleen in de E.P, en is toen de LP wereldwijd verscheen, bij de LP toegevoegd, volgens mij vanaf 1976.

Op dit "White Album" bewijzen The Beatles hun veelzijdigheid. Op dit met 30 tracks voorziene album komt een breed palet aan stijlen voorbij. En daar wringt voor mij nu net de schoen. Ik ben een echte albumluisteraar en vind het juist heel mooi om de consistentie, de rode draad, de bindende factor tussen liedjes te ontdekken. Maar dit album is zo uiteenlopend dat ik moeite heb om het album in zijn geheel te luisteren. Daarnaast is er ook een groot contrast tussen de nummers, van briljant tot ronduit infantiel. De kwaliteiten van de heren staat niet ter discussie, echter de gekozen vorm kan mij niet in zijn geheel bekoren. Hoogtepunten zijn "While My Guitar Genty Weeps", "Blackbird", maar vooral "Yer Blues".

Zou je dit soort berichten voortaan in het Beatlesforum willen schrijven. De mods blijven op deze manier al jouw berichten daarnaartoe verplaatsen. Bij de albums dient het puur over het betreffende album te gaan.

Klik!

Het bericht waar Jocharo op reageert verplaatst naar The Beatles

Het is inderdaad wel fijn om niet tegen beter weten in op de albumpagina's te blijven posten als je algemene vragen hebt over The Beatles. Bezorgt ons alleen maar nodeloos werk.

Sorry

Het zijn wel interessante vragen die je stelt overigens, dus zo erg is het ook weer niet. Alleen wel iets voor de algemene Beatles-pagina dus.

waarschijnlijk het meest overschatte album! self portrait van bob is beter! wat staat er een hoop shit op deze plaat, met revolution no9 (8 minuten!) als absoluut dieptepunt. wat betreur ik de beatlesfan die werkelijk alles van de beatles goed vind; je hebt oogkleppen op je oren gebonden. ik ben elvisfan en ik weet dat elvis rotzooi opgenomen heeft, maar zo erg als hier heeft elvis het niet voor elkaar gekregen. op geen enkel elvisalbum skip ik, maar hier blijft mijn vinger op de nextknop geplakt. en nee, ik ben geen beatleshater. wees eens wat kritisch en objectief.

Als geheel is het inderdaad erg wisselvallig maar ik neem aan dat je ook wel kunt horen dat hier een hoop moois opstaat?

Ik had overigens liever gezien dat dit gewoon een enkele lp was geweest zonder troep als Revolution no9...

Off-topic... sorry!


Dat is jouw mening. Ik ben groot Elvis-fan, maar eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat vrijwel geen enkel jaren zestig album van The King deze dubbel LP evenaart. Je kunt toch niet serieus menen dat je wanproducten als "Paradise, Hawaiian Style" of "Double Trouble" muzikaal sterker vindt dan dit album?

sugartummy:

Met het geven van een 1,00 geef je eigenlijk aan dat alles waardeloos is aan deze plaat.

Als je alleen af gaat op de meligheid van sommige stukken en het experiment van Revolution nr.9,
blijft er nog genoeg genietbaars over.
Ik kan niet uit jou stukje afleiden of je alles als shit beoordeelt.
Als dat niet het geval is, vind ik je cijfer nogal belachelijk eigenlijk.

Ik heb je bijdrages bij andere Beatles-albums gezien en ik denk dat je je inderdaad je beter kan beperken tot Elvis-elpees. Dit is allemaal nogal drugsgerelataard en losgeslagen gedoe allemaal. Elvis was in de jaren '60 gelukkig een stuk groter dan The Beatles en had aanzienlijk meer invloed op de jeugd dan deze vier vage figuren.
Quizvraag voor je: waarom zou iemand oogkleppen voor de oren willen binden?

The Beatles zijn de beste ! dus ben er niet mee ens met jou Bikkel2