The Beatles - The Beatles (1968)

Ik ben Beatles fan, kritisch en met dit album moet ik ook weleens skippen. Hoewel de Beatles groot respect voor Elvis hadden, moet ik je zeggen dat er geen één album of song is van Elvis dat ik NIET skip !

Dan werd er ook nog een plaat van Dylan bij gehaald, da's appels met peren vergelijken.

Vergelijkingen in deze , gaan totaal niet op. Zowel The Beatles als Elvis stonden volkomen op zichzelf.
Met die aantekening dat Elvis een groot deel van zijn loopbaan werd aangestuurd door die idiote Colonel Parker.
Daardoor ontstonden die films ook, waarvan er misschien twee (Jailhouse Rock bijv.) de moeite waard waren.
The Beatles schreven en brachten hun eigen materiaal.

Elvis was een hele grote, zonder meer. En zijn geschiedenis is even zo impossant als The Beatles, maar nogmaals, de verschillen zijn groot.

Ik begrijp niets van deze zin.

De logica ontgaat me.
Elvis heeft rotzooi opgenomen. Klopt. Vooral te zien op het witte doek, maar er is ook één en ander op LP's beland.
Omdat Elvis rotzooi heeft opgenomen heeft iedereen rotzooi opgenomen? Is dat het?
Het ligt anders: Elvis heeft rotzooi opgenomen, omdat Elvis niet in staat bleek een constante hoge kwaliteit af te leveren. Iedereen zal dit moeten toegeven ook in een wat minder kritische of zelfs subjectieve bui.
Wat dit alles met The Beatles heeft te maken ontgaat me. The Beatles bleken in staat om een behoorlijk constante kwaliteit af te leveren gedurende de periode dat ze als Beatles actief waren.
En dat zeg ik terwijl ik kritisch en verschrikkelijk objectief ben.

Dit album moet je gewoon liggen. Het mooie eraan is dat er zoveel diverse stijlen op voorkomen, en dat er voor ieder wel wat wils opstaat. Maar je kunt het ook zien als een ratjetoe wat gewoon op plaat gekwakt is. Het is maar net wat iedereen er persoonlijk in zien wil. Ik houd wel van de 'harde' stijl van The Beatles, en vind Helter Skelter en Back In The U.S.S.R de 2 Beatles nummers die mij het beste bevallen. Echte rommel staat er ook niet op, of het moet Wild Honey Pie zijn, want dat vind ik ook nix.

Het komt op mij een beetje over als een verzamelaar waar ze al hun stijlen hebben willen laten horen, want van 1 geheel kan beslist geen sprake zijn.

Blonde On Blonde van Dylan is ook zo'n soort van skipalbum, sommige nummers zijn steengoed, en een nummer verderop kan ineens weer een heel andere sfeer hebben.

Er is kortom geen touw aan vast te knopen, maar het voordeel daarvan is dat je wel steeds nieuwschierig blijft daardoor naar dit soort albums.

Dit is samen met de verzamelaar 1 ook het enige Beatles album wat ik in huis heb, en ben blij dat ik deze heb in de geremasterde versie. Hoef voorlopig ook niet meer in huis te hebben van de bietels.

Piggies is tof

Piggies

Een zeldzame blunder van George.

Probeer eens te luisteren door het maffe wat het over zich heeft, en het lelijke geluid van de klavecimbel. Ik probeer je niet van mijn mening te overtuigen maar ik had dezelfde mening als jij eerst.

Piggies moet je op vinyl luisteren.



Maar dan op 45 toeren.

Piggies is eigenlijk een pseudoniem voor People. In het algemeen vormt het een veroordeling van ongeveer de helft van de mensheid. Een merkwaardig contrast met veel nummers die Harrison in die tijd schreef over 'vrede op aarde' en mystiek. Het nummer klinkt lief en grappig, maar ondertussen...............
Een gek als Charles Manson hoorde de tekst ook maar dacht dat het een opdracht voor hem persoonlijk was. Toen Sharon Tate door Manson en zijn volgelingen werd afgeslacht, werd met haar bloed de tekst Piggies op de muren geschreven.
In dat opzicht is het één van de donkerste en obscure Beatles nummers geworden.

Dank voor deze info, wist ik niet! Leuk om te lezen! Luister het album nu ook even, wat een meesterwerk! Het beste? Hmm, dat is misschien Abbey Road of Revolver, maar dit is toch echt mijn favoriet! WOW!

Was dat niet Helter Skelter die die message 'gaf'.

Helter Skelter (song) - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Ook, maar ook piggies:

piggies

Bij Tate werd alleen 'Pig' op de deurgeschreven. Maar goed niet zo heel belangrijk natuurijk. Een dag later werd bij de LaBianca moorden 'Death to Pigs' en 'Helter Skelter' met bloed op de muren geschreven. De slachtoffers zijn ook vermoord zoals in Piggies en Helter Skelter wordt beschreven. Het tientallen keren steken komt uit Helter Skelter. En het bij LaBianca bewerken met een vork komt uit Piggies. Zieke gast die Manson die in zijn obsessie de Beatles als een soort van verlichte zielen zag waar Manson en zijn familie in dienst van stonden. Hij heeft ook nog liedjes geschreven Charles Manson - Lie: The Love and Terror Cult (1970) en was een tijd bevriend met Dennis van the Beach Boys.

Neil Young heeft hem een motor gegeven en geprobeerd om hem een platencontract bij Reprise te bezorgen.

Wel apart dat zo'n gast in zo'n inner-circle van muzikanten terecht komt en daarna helemaal doordraait.

Nu heb ik ´Revolution Blues´ in mijn hoofd. Maar dat is niet erg

[/off topic]

Het is ook niet voor niets dat Nine Inch Nails een nummer Piggy heeft op The Downward Spiral. Is ook gebaseerd op het hele Tate-Manson-gedoe. Vind het zelf een van de meer intrigerende nummers van The Beatles en hier zeker een hoogtepunt.

Nergens gezien nog bij dit album..... Revolution 1 en 9 die samen komen! Van "Take Your Knickers Off", take 20: YouTube - The Beatles Unrealesed Song - Revolution 1 (Take 20)

Na bijna 1300 stemmen en alle zin en onzin en andere ifo/meningen, die over dit album is gezegd blijft dit voot mij het allerbeste album aller tijden. Boute uitspraak?
Absoluut niet. Zeker niet voor mij. Vanaf Back To The U.S.S.R tot Goodnight!!!

je hebt helemaal gelijk Ad alle nummer hebben wel iets

Thnx Peterjan, blij voor je bijval!!!

oke is goed

Ik vind Yellow Submarine nu niet echt een voorbeeld voor hoge kwaliteit. En ook dit witte album heeft zijn mindere momenten. Had een andere groep Revolution 9 op plaat gezet, dan was het een misbaksel van jewelste geweest.

Denk je dat? Volgens mij geeft het slechts aan dat je een vrij traditionele smaak hebt. Er zijn tal van muzikanten die wel 'meer experimentele' zaken op plaat hebben gezet. Zonder dat dit als misbaksel door het leven gaat.

Revolution 9 krijgt nu - als Beatles-nummer - juist de wind van voren; legioenen aan obscure muzikanten brengen wekelijks experimentelere muziek uit (ook in 1968 overigens), maar omdat die meestal netjes bij de doelgroep belandt hoor je er niemand over klagen.

Revolution 9 past perfect op de witte, waar allerlei muzikale stijlen en invloeden de revue passeren, dus een stukje avant-Garde ala two virgins, moet kunnen.
Revolution 9 is geen volledig Beatles project. Het is Yoko Ono gelukt de Beatles gelederen te kraken en haar invloed te laten gelden. Op Revolution 9 zijn het John Lennon, Yoko Ono en George Harrison die de ontwerpers van dit stuk zijn. McCartney en Starr staan daar helemaal buiten.

Een andere lezing is dat het John Lennon steeds beter lukt dankzij z'n destructieve levensstijl en heroinegebruik anno 1968 z'n oude band van zich te vervreemden en nog half mee te spelen op allerlei deuntjes van McCartney (de gitaarsolo op Honey Pie!!), maar met nieuwe partner Yoko Ono een voorschot te nemen op de absurde/dadaistische/naieve acties uit die tijd.

Ik denk dat je Yoko Ono teveel eer geeft en onderschat dat Lennon degene was die haar binnenliet bij de sessies en haar een beschermde status gaf. Hij wist donders goed dat zelfs McCartney hem niet ging tegenspreken en in deze fase durfde niemand er echt de stekker uit te trekken (behalve dan Ringo, voor een paar dagen...)
Overigens vind ik zowel Two Virgins als Revolution No. 9 geen Avant Garde, maar zelfingenomen werkstukjes van een verveelde en zoekende muzikant en z'n partner. Net zo -ahem- "belangrijk" als de bed-ins en het sturen van eikels in zakskes naar wereldleiders. Amusant en opzienbarend, maar meer vorm (Blote Beatle!) dan inhoud.

Dat kan zijn maar wat is dan de exacte definitie van Avant-Garde? Waar moet iets aan voldoen wil het Avant-garde worden genoemd of als rotzooi worden weggezet. In die zin al even moeilijk te definiëren als de meest abstracte schilderijen. Wie bepaald of iets kunst is of niet?

Yoko Ono had inderdaad een beschermende status die Lennon haar bood, maar dat hing ook aan een zijde draadje. George Harrison was de enige die heel openlijk blijk gaf van zijn ongenoegen.

Er is weinig consensus over wat nou precies Avant-garde is, maar om Lennon in zijn 'abstracte' momenten (trippend, zwaar onder invloed.) in hetzelfde rijtje te zetten als John Cage, Stockhausen of Schönberg gaat me veel te ver. Het heeft in z'n context wel betekenis gekregen (als onderdeel van de Witte Dubbelaar, de vervreemde sfeer van veel tracks op dat album) en is het onderdeel geworden van dit album, maar an sich is het net zo ''betekenisvol'' als veel andere freak-outs zoals het mysterieuze/nooit uitgebrachte Beatleswerkje 'Carnival of Light'.

Tuurlijk gaat dat veel te ver, helemaal met je eens. John Cage, Stockhausen of Schönberg zijn grote namen in de avant garde scene en dat is Lennon natuurlijk niet. Die maakte avant-garde onder invloed van Ono. Die toch wel, voordat ze Lennon leerde kennen, naam begon te maken in de avant-garde wereld. Zeker in New york, waar ze voordat Lennon in haar leven verscheen al bevriend was met mensen als Cage en Warhol. In dat opzicht is Revolution 9 meer uit Yoko Ono voorgekomen als uit The Beatles. Voor Lennon was Avant-Garde meer een korte flirt, waar hij zich een periode in heeft gestort. Revolution 9, two virgins en life with the lions was misschien geen avant garde op hoog niveau, wat dat dan ook mag zijn, maar maakt dat het dan minder avant-garde?