The Beatles - The Beatles (1968)

Dat is nmm hoe je Revolution 9 het beste kunt omschrijven, ja. Heeft niks met avant-garde te maken. Ik zou namelijk niet weten vóór welke muziek Revolution 9 uit heeft gelopen. Enige skipmoment in dit verder excellent veelzijdige album.

Er is niet zo iets van een instelling die bepaald wat wel en wat niet avant garde is. Of iets goed of slecht is bepaald het ook niet. Zelf vind ik dat het wel avant garde genoemd mag worden. Ook als ik op wiki kijk naar wat de uitdrukking precies inhoud zie ik geen probleem om revolution 9 avant garde te noemen.

Niet dat revolution nr 9 mijn favoriete track is, maar past wel in de sfeer.
Vraag blijft dan toch, wat is de exacte definitie van Avant-garde en waneer is iets avant garde en waarom is iets geen avant garde. Wat maakt iets typisch avant-garde en waneer is het niet meer dan een leuk probeersel.

Het predicaat avant garde is volgens mij alleen in retrospectief toe te kennen aan een kunstvorm, dus ook aan muziek; Was betreffende kunstzinnige uiting experimenteel, als in sterk afwijkend van het gangbare, gebruikelijke uit dezelfde periode en heeft de uiting ertoe bijgedragen dat betreffende kunstvorm zich in die richting ontwikkelde, waardoor het experimentele het gangbare, gebruikelijke wordt en dus met recht sprake is geweest van een uiting die "voor de muziek uit liep".

Zoiets?

Dan vind ik Revolution 9 daar gelukkig niet voor in aanmerking komen. Geïnspireerd door bekende avantgardisten en met gebruikmaking van de nieuwste technieken, is het wel experimenteel. Maar gelukkig zijn geluidscollages als deze Revolution 9 geen gemeengoed geworden. Niet meer dan een probeersel als je 't mij vraagt.

Laatst las ik "Revolution #1" in historisch perspectief geplaatst in het doorwrochte "There's A Riot Going On" van Peter Doggett.
Het werd toen door veel politiek activisten van die tijd gezien als het signaal dat de Beatles en John Lennon zich niet interesseerden voor de gebeurtenissen van 1968. Vooral de strofe "You better free your mind instead" (...je kan beter je geest bevrijden dan actievoeren...) en de dubbelheid van: "But when you talk about destruction; don't you know you can count me out/in". Waren voor velen het signaal dat de Beatles/Lennon voorgoed verloren waren en het contact met activisme kwijt...
Wat dat betreft hadden de Stones in dat jaar de vinger beter aan de pols met 'Street Fighting Man'.

het lijkt er op dat je M. Jagger en zijn co-piraat verdenkt van maatschappelijke betrokkenheid. Dat kan toch niet de bedoeling zijn.

Dat nou ook weer niet! In het boek staat mooi beschreven dat Jagger ''in de kantlijn'' aanwezig was bij een demonstratie en meer de boel leek te observeren dan dat hij echt een ''deelnemer'' was. Sowieso was er in de Engelse pop- en rockelite niet enorm veel aandacht voor de gebeurtenissen in Praag, Parijs en Amerika.
Maar Jagger cs. pakte het slimmer aan dan de verveelde, afstandelijke visie van John Lennon (die dan nog het meest uitgesproken was van de vier; behalve het cryptische 'Blackbird' werd er zelden verwezen naar echte maatschappelijke problemen. Het meest uitgesproken werd men nog bij de verongelijkte klaagzang "The Ballad Of John and Yoko".

Wat is er volgens jou dan precies slimmer aan hoe Jagger het aanpakte? Zelf vind ik hoe John het aanpakte een stuk beter. John wilde verandering maar dan zonder geweld. Dat is toch juist mooi? Terwijl Jagger in Street Fighting Man maar wat lult over dat het enige is dat hij kan doen het zingen in een Rock n Roll bandje is (en dat kan die naar mijn idee niet meer dan redelijk). Wat daar nu precies slimmer aan is ontgaat me.
Het is natuurlijk ook niet zo dat John nooit geweldadig was. Maar hij wilde wel dat de maatschappij zou verbeteren met woorden en zonder geweld. Dat begon met teksten als in Revolution en hij zette dat voort met liedjes als Give Peace a Change. Dat dit wellicht tegen de visie is van de politiek activisten in die tijd toont alleen maar aan dat John geen meeloper is maar achter zijn eigen visie blijft staan.

Effe maatschappelijk verantwoorde teksten de wereld in helpen en vervolgens snel weer aan de coke en drank met z'n vriendje Harry Nilsson. Een echte visionair ja.

Het hele peace gedoe was ook een vorm van aandacht verkrijgen. wat niet zo gek was gezien de oorlog in Vietnam toendertijd.
Hippies blowde, bouwden feesten, bezochten muziekfestivals, voerden actie en lulden over een betere wereld, maar ondertussen gebeurde er natuurlijk niets.
Het hele hippiedom was zeker achteraf supernaief.
Lennon maakte er wat meer werk van en had de status van wereldster, dan komt de aandacht vanzelf.
Het had prachtig geweest als het had geholpen, maar dat is ijdele hoop.


Popmuziek kan de wereld niet veranderen; Toen niet, Nooit niet.

Muziek verrijkt de wereld. Daarmee is de wereld anders dan dat die daarvoor was.

Ook heeft de mens muziek nodig, om e.e.a. te kunnen ventileren, om e.e.a. op een rijtje te krijgen, om troost in te zoeken of om juist vrolijk van te worden. Als ik verdrietig ben en ik word blij van een nummer dan ben ik veranderd. Verandering begint altijd bij de mens zelf. Als de mens veranderd is dan verandert zijn wereld automatisch mee.

Wat de ideologie van de hippies betreft. Tja, naief is het zeker. Maar de gedachte dat de wereld er door elkaar lief te hebben en voor elkaar te zorgen er beter van wordt heeft de mens en daarmee de wereld meer gebracht dan het tijdperk dat volgde waarin mensen door het gooien van stenen voor hun rechten opkwamen.

De hippie ideologie werd in 1x omver geblazen door muziekfestival Altamont (eind ''69'')
The Stones kwamen laat op en waren zo naief geweest om The Hells Angels als orderbewaarders aan te stellen. Nu ja, de geschiedenis is bekend. Rampzalige vertoning.

Ik ben het met je eens dat muziek troost geeft, je vrolijk maakt en bepaalde zaken kan relativeren,
maar dat kan ook door naar de kerk te gaan, sporten en boeken lezen (ik noem maar wat.)

Wat ik bedoel is dat popmuziek geen oplossingen kan bieden aan een verziekte wereld, waar oorlogen, macht, geld, armoe, honger en een hoop andere ellende nog altijd de boventoon voert.

Ik ben gek op muziek, op het maken, het luisteren en het te delen (zoals hier op MuMe)
maar de gedachte dat het de wereld kan veranderen, daar kan ik niet in mee gaan.

1968 was eigenlijk het eerste jaar waarin The Beatles en vooral Lennon zich politiek roerde. Het verschil is wel met de politieke activisten van welleer dat hij geweld afkeurde en het pad van Ghandi respecteerde. Lennon was politiek zeer bewogen, misschien zijn Imagine en Give peace a chance wel de bekendste pro vrede en verdraagzaamheid liederen allertijden. Zelfs nu nog actueel, terwijl veel nummers uit die tijd slechts een reactie waren op wat er toen gaande was, waardoor ze anno 2012 iets van vroeger zijn.
Daar hield het niet bij op, luister maar naar de lp sometimes in new york city. Dat heeft er in ieder geval toe geleid dat Lennon, in opdracht van de regering Nixon, door de Amerikaanse geheimen dienst jarenlang het leven zuur is gemaakt, en hij Amerika niet kon verlaten omdat hij er anders nooit meer in kwam. Wat deels zijn solo carriere heeft verziekt. Hij kon niet weg om te touren of platen te promoten, was feitelijk slachtoffer van zijn eigen opvattingen en publiekelijke uitspraken. Pas in 1976 kreeg hij zijn verblijfsvergunning. Het eerste wat hij toen deed was een half jaar bijkomen in een gekocht buitenhuis in Japan.

Geachte devel-hunt,
Niet mee eens!
Er zit verschil tussen 'je politiek roeren' of, zoals Lennon in 1968 deed; zwaar zoekende zijn naar een nieuwe goeroe. Over het algemeen heette die Yoko Ono, daarvoor was het even Maharishi Mahesh Yogi. En even "Magic Alex". Juist toen de Beatles op het hoogtepunt van hun roem waren waren ze opvallend a-politiek (zelfs inclusief deuntjes als "Revolution).
Ten tijde van de Witte Dubbelaar waren de Beatles vooral actief met hun nieuw opgerichte "Apple', dat teloor ging aan naïviteit en vage geldstromen.
Het activisme van Lennon ging gelijk op met zijn muzikale dieptepunt; hij heeft m.i. vooral zelf zijn solo-carriere getorpedeerd.

Lennon en Jagger waren even a-politiek, maar Jagger was er vager over en liet in het midden hangen waar hij en zijn band nou eigenlijk echt stónden. Ondertussen waren ze vooral qua rock op dat moment (m.i.) veel sterker dan The Beatles en "Street Fighting Man" is veel explosiever dan vooral het luie en zelfgenoegzame "Revolution". Ik ben grote Beatles-fan, maar ik heb ook oren!

De tekst "You better free your mind instead" had echt enorme impact; op het moment dat het activisme er was staat één van de gedroomde 'leiders' op en verkondigt vanuit zijn kapitale studio's en z'n landhuis dat je eerst maar 'ns je geest moet vrijmaken.
Lennon maakte veel goed in zijn eerste jaren in New York toen hij achter vijf verschillende politieke stromingen aanliep, maar ten tijde van The White Album waren voor veel activisten The Beatles afgeschreven als bondgenoten.

Die activisten waren natuurlijk in veel gevallen ook geen lieverdjes. Zonder een politieke discussie te willen starten, zaten in die vredesbeweging -paradoxaal genoeg- heel wat gewelddadige elementen. Die mensen hadden de tijdgeest mee en voerden de druk op, waardoor heel wat muzikanten die an sich niet bijzonder veel talent of interesse voor politiek hadden ineens zich gedwongen voelden behoorlijk rechtlijnige standpunten in te nemen. Jimi Hendrix is hiervan ook een goed voorbeeld. In feite verwoordt Lennon met 'Revolution #1' behoorlijk goed zijn ambigue gevoelens richting deze ontwikkeling. In latere jaren zou hij zich alsnog laten meeslepen door een ietwat misplaatste (revolutionair) politieke gedrevenheid.

Geachte heer Bawinko, niet mee eens. Je hebt ook maar een boek gelezen, wat maar een mening is van één persoon.
The Beatles als groep waren gelukkig niet politiek bezig dat klopt, toen iedereen zich drukmaakte over Vietnam ging de groep 6 maanden naar India. Lennon daarintegen was wel degelijk politiek maar vooral sociaal zeer bewogen, dat ontkennen...tja, dat kan alleen maar onwetendheid zijn. Je kan de vorm waarin hij zich roerde afkeuren, maar juist Lennon sprak zich uit.
Persoonlijk heb ik een hekel aan politiek radicaal activisme, het is altijd extreem en geweldadig, of het nu links of rechtsom is, godzijdank waren the Beatles zo slim om daar heel ver van af te blijven staan. En lennon had groot gelijk toen hij zong 'you better free your mind instead', i.p. je de wil op te leggen door welke radicale vaak enge bewegingen dan ook. Denk voor jezelf zong de groep al in 1965, en daar sta ik persoonlijk helemaal achter.

De hippie-ideologie is, ondanks wat velen zeggen, nooit weggeblazen door Altamont. Veel onderwerpen zijn door de samenleving overgenomen. Misschien zelfs zonder dat wij het beseffen. Mijn theorie is dat de hippiebeweging er nooit écht helemaal is geweest, maar dat er sprake was van een kleine vaste groep met veel mensen die meegingen in de hype. In het geval van een sterke gefundeerderde beweging zou Altamont nooit het eindpunt zijn geworden. De basis was flinterdun. Nu zie je dat er, zeker bij jongeren, steeds meer vechtlust is. Allicht meer dan destijds, zonder een jasje van flowerpower.

De vraag is: vanuit wie schreef John Lennon 'Revolution #1'? Misschien wel door de ogen van de criticus, gehuld in sarcasme. De Beatles hebben zich wel degelijk uitgesproken over (linkse) onderwerpen zoals dierenrechten, sociale kwesties en emancipatie.
Trouwens, de enige Rolling Stone die iets had met hippies, dat was Brian Jones (wat mij betreft de leukste van het stel). Zie Monterey 1967

The Beatles als groep hebben zich nauwelijks politiek geroerd, Revolution vormt daar een uitzondering op. The Beatles na The Beatles doen dat veel meer. Zo is McCartney al jaren voorvechter voor een groene politiek en voor dierenrechten en was Lennon samen met Yoko meer de man van de vredesbeweging en de vrouwenemancipatie.
Harrison daarintegen heeft altijd een weerzin gehad en gehouden tegen iedere politieke stroming dan ook. Wel heeft hij in 1992 in Londen een optreden gegeven om steun te betuigen aan de natuurwet partij, een internationale partij die geloofde dat de wereld beter zal worden als iedere wereldburger dagelijks de Maharishi Mahesh Yoga zal beoefenen. Die partij heeft door toedoen van Harrison heel veel promotie gekregen. De Nederlandse lijsttrekker van de natuurwetpartij was Wieteke van Dort.

Ik had inderdaad iets specifieker moeten zijn. John, Ringo en Paul hebben zich pas na de Beatles-periode uitgesproken over politieke zaken. Ringo doet dit onder andere via zijn podcast (vrede), Paul (duurzaamheid) en Yoko/John voor sociale kwesties/emancipatie. Van George zou ik niet iets kunnen noemen.'Working Class Hero' lijkt mij een statement te zijn.

Zoals dit album divers is aan muziekgenre's, zo verschillen de persoonlijke standpunten van de Beatles onderling ook.

Working class hero is toch van Lennon?

Het boek in kwestie was inderdaad het werk van één persoon, maar die heeft er een jaar of vijf aan gewerkt de feiten dubbelgecheckt en honderden mensen gesproken. Als mensen als Dogett of bijvoorbeel Greil Marcus boeken schrijven, lees ik ze graag en ik hou van feitelijk kloppende zaken. En de Beatles hebben nooit van z'n levensdagen zes maanden in India gezeten!

ja working class hero is van Lennon !

Starr verbleef een week of twee, McCartney een maand en Lennon en Harrison van begin februari tot midden april 1968, een 1/2 jaar is misschien overdreven, maar wel een lange periode.

En dat boek ken ik niet, maar het blijft een vreemde stellingname dat Lennon zich politiek niet roerde. Wel eens nummers als John Sinclair, Angala, Sunday bloody sunday, The luck of the irish, I don't wanne be a soldier, Gimme some truth, woman is the nigger of the world etcetc gehoord? Allemaal duidelijke politieke stellingname. Het is natuurlijk niet voor niets geweest dat de CIA Lennon als staatgevaarlijk in een dossier hadden staan met als opdracht te voorkomen dat hij een verblijfsvergunning zal krijgen. Dat klinkt anno 2012 zwaar overdreven, maar 1972 was een hele andere wereld.

YouTube - John Lennon - John Sinclair

hey, hier ben ik weer! wat een geneuzel over politiek. dit is toch MUSIC meter? dan nu, the points of the objective jury:back in the ussr 3.5-dear prudence 2.5-glass onion 3-ob la di 2.5-wild honey 1.0-bungalow bill 1.5-while my guitar 4.0-happiness is 2.5-martha 2.5-so tired 2.0-blackbird 2.5-piggies 1.5-rocky 2.0-dont pass me by 1.5-why dont we 1.5-i will 3.0-julia 2.0-birthday 4.0-yer blues 3.5-mother 2.0-everybodys got 3.5-sexy sadie 2.0-helter 4.0-long 3.0-revolution 1 3.5-honey pie 1.5-savoy 2.5-cry baby 2.0-revolution 9 0.0-goodnight 1.5 dat is samen 71.5:30=2.38, dit ronden we voor het gemak naar boven af=2.5 juist ja, heb ik dit album verkeerd beoordeeld! van een 1.0 naar een 2.5, waarachtig niet verkeerd.

Misschien kun je wat meer enters in je bericht zetten, dan wordt het wat prettiger leesbaar.

Ik reageer niet snel op iemands post, maar dit vind ik pas geneuzel. Alle nummers bij elkaar optellen en dan het gemiddelde nemen

Als er 1 album is waarbij ik dat niet vind werken, is het deze witte dubbelaar. Hier is het totaal van de nummers echt meer dan de som van de individuele delen.

Kortom: ook al gaat het niet over het album, de politieke discussie lees ik met veel plezier.

Compleet mee eens. Natuurlijk werkt Wild Honey Pie niet apart maar in het album wel. Dan is het 1 minuut slechte muziek in 90 minuten aan fantastische muziek.

Als er enters geplaatst worden vind ik het nog niet prettig om te lezen. Het interreseert mij en de meesten denk ik echt geen drol om te lezen wat voor cijfer users geven aan een nummer zonder dat daar enige motivatie bij staat waarom dat cijfer gegeven wordt.

Je leest me niet goed: ik weet genoeg over John's "activisme", maar in dit forum hebben we het over het jaar 1968 en de Witte Dubbelaar, waarop twee versies van John Lennon's "Revolution" staat. De ene versie is m.i. anti-revolutionair (zie een aantal posts terug) de andere nep-avant-garde (idem). Overigens was Lennon net zo staatsgevaarlijk als Ben Cramer, maar zegt het vooral veel over de aanwezigheid van de immer achterdochtige Richard Nixon.