The Beatles - The Beatles (1968)

Excuse moi, maar Revolution 1 en Revolution 9 zijn twee geheel verschillende composities.



Wild Honey Pie staat er niet op om uit te blinken.
Ik vind het echter wel werken, want ik vind het een intrigerend stukje muziek.
Het heeft m.i. zeker een functie, zo vlak voor Bungalow Bill.
Duidelijk een verzinsel van McCartney die er een hobby op nahield om afwijkende, avant garde-achtige stukjes op z'n albums te zetten.

Jagger op deze manier afschrijven gaat me toch wel een beetje te ver.
Ik vind het juist dapper dat hij gewoon toegeeft dat hij de middelen ontbeert om het een en ander te betekenen in politieke zaken. Een zanger die z'n angst voor de stand van zaken articuleert aan z'n fans en niets meer. To-the-point, nuchter en zelfs enigszins bescheiden. En dan hebben we het over Mick Jagger, of all people.

Dat John Lennon trachtte de maatschappij te willen veranderen 'met woorden' te midden van een wolk marijuana, vanuit je gespreide bedje met wat spandoeken eromheen, vind ik vooral een puur naïeve visie. Leuk voor Lennon om dat te willen doen (en ik betreur ook absoluut zijn lot) maar de man had toendertijd vooral z'n eigen persoonlijke demonen om uit te bannen. 'Lost weekend' anyone?
Van zijn bed-ins is dan ook uiteindelijk niets terecht gekomen, behalve publiciteit.
Paul McCartney, die ervan beticht werd 'silly love songs' te schrijven, doet mij dan ook op emotioneel en persoonlijk vlak veel meer.

Het is zeker waar dat door muzikale middelen resultaten geboekt kunnen worden, maar dan moet dat met actie gepaard gaan en niet met passiviteit.
Zo oogstte Willie Nelson resultaat met Farm Aid.

Maar face it: Vrede op aard is heel erg fijn. Te mooi om waar te zijn.
Rare, extremistische piassen en anderzijds onkruid en zieke geesten die niet willen luisteren zullen er altijd wel bestaan.
Dat is te grootschalig en daar doet niemand uiteindelijk iets tegen. Ook niet Lennon met z'n bedje.



Heb je überhaupt iets over de man gelezen?

John Lennon was de enige Beatle die zich politiek beroerde en volgens mij was hij oprecht in zijn bedoeling om vrede te bekomen. Die bed-ins waren een idee van Yoko Ono (John Lennon was toen erg onder haar invloed) en meer publiciteit (nu vind ik ze zelfs belachelijk).

Vrede is inderdaad een idealistische, naïeve en utopische gedachte. De mens moet nu eenmaal iets fout doen eer hij weet wat goed is. We kunnen hoogstens het geweld proberen in te perken, maar zonder geweld is er ook geen vrede.

Nogmaals, Lennon was een werelster en zijn boodschap tot vrede kreeg de nodige publiciteit.
The Bed In's waren als stunt natuurlijk leuk bedacht, maar de ilussie om daarmee zaken voor elkaar te boksen is natuurlijk supernaief.
Daadkrachtiger was Bob Geldof 25 jaar later (welliswaar een andere zaak) die zelf polshoogte ging nemen in de 2e wereld en het leed met eigen ogen aanschouwde en oprecht probeerde om middels een wereldwijde Live-Aid iets los te maken.
Het is nobel, een eyeopener, maar de wereld is hard en popmuziek kan hoogstens melding maken van...... maar politieke zaken en oorlogszaken trachten op te lossen is echt een utopie.

p.s., live aid was 15 jaar later, en de voorloper daarvan was weer The concert for Bangla Desh.
Tuurlijk kunnen muzikanten de wereld niet veranderen, het zijn meer kunstenaars met mooie vaak idealistisch ideeen die in de harde echte wereld niet echt gaan werken.
Toch vind ik het niet verkeerd om je naamsbekendheid in te zetten om zaken onder de aandacht te brengen. John Lennon kon eenmaal meer mensen bereiken en had veel meer invloed als mijn buurman Jan.

Ik heb veel over Brian Jones gelezen en ben van mening dat hij 'meer' met de hippiebeweging heeft gehad, dan de overige Stones.
Maar goed, ik mag blijkbaar niets meer zeggen op Musicmeter. Sorry, alwetende...

Damn...

Lange tenen?

Dat Brian geen lieverdje was is toch wel algemeen bekend, neem ik aan...
De Stones zelf (en z'n exen) zullen het als eerste toegeven.
Wat hij voor de hippiebeweging gedaan heeft staat daar volkomen los van.

Maar goed, back to the Great White!

herman what the hell are enters!? and the white album still sucks big time! Great White? als ik een Great White in het water zie, ben ik weg, net als bij het beluisteren van dit prutswerk,I run like hell!

Ok.man! run run run. Op dit soort meningen zit niemand te wachten!!!

Sorry Jan, maar dit vind ik nou ook weer een beetje kort door de bocht. Je merkt dat er in die jaren toch een mentaliteitsverandering heeft plaatsgevonden, waarbij de ideeën van de gemiddelde westerse mens over bijv. vrouwengelijkheid en internationale politiek toch een stukje minder conservatief zijn geworden.

Ik denk niet dat je zomaar kunt stellen dat een icoon als Lennon hier geen enkele invloed op heeft gehad, alleen omdat er geen enkele dictator is die na het horen van Give Peace A Chance in tranen uitbarstte en vrij verkiezingen uitschreef (wat ik wil zeggen is dat alleen het bestaan en de houding van mensen zoals Lennon al zoveel invloed heeft gehad op de manier van denken van jonge mensen dat een cynische nullificatie daarvan me wat te makkelijk is).

Legendarisch album van de meest legendarische rockband in de muziekgeschiedenis. Enige minpuntje is (zoals iedereen wel vind): dat Revolution nummer op het einde van disc 2.

Onzin-berichten verwijderd.

Valt mee, experimenteren mag zonder meer. I'm The Walrus vind ik dan wel weer erg goed, niet zo experimenteel als Rev 9. Maar toch.

Dear Prudence is een van de mooiste Beatles nummers ooit, misschien zelfs de beste. En dat maakt het automatisch ook een van de beste nummers ooit.

[joke]En leuk dat ze Ringo Starr ook een keertje een nummer hebben laten maken, Wild Honey Pie dus [/joke]

Wild Honey Pie van Ringo? Zowel drums, gitaar als zang is van Paul.

Don't pass me by is een onvervalste Ringo compositie. Zo een waarvan hij er solo nog heel veel van zal gaan maken. Verder is Ringo de leadsinger van de Lennon compositie Goodnight en is hij prominent te horen in Bungalow Bill.
Zijn drumwerk vind ik op de witte erg goed. Zeker op een nummer als Yer Blues. Hoezo Ringo geen goede drummer?

Mee eens. Ik snap het ook nooit als mensen beweren dat Ringo geen goede drummer is. Het is geen wonderkind maar hij doet het goed en hij past perfect bij de Beatles. Op Don't pass me by speelt die samen met Paul ook nog eens piano. En het schijnt dat de basis voor het lied al in 63 / 64 door Ringo geschreven is. Niet dat ik er bij ben geweest maar dat kan ik er over terug vinden.

Goodnight is inderdaad van John zn hand. Terwijl ik in eerste instantie aan Paul zou denken. Die is toch meer van de lullaby's. Het is geschreven voor zijn zoon Julian. Voor Sean zou die later het mooie Beautiful son schrijven.

Verder vind ik Ringo een erg grappige kerel en ben ik blij dat ik hem live heb gezien.

Zit ik nou net van Revolution te genieten en van het vette blazersgeluid vooral op het eind. Wat is deze versie toch goed. De singleversie was ook goed, sneller en agressiever, maar deze laid backversie is zeker zo goed. Maar goed, Maiden Freak ik denk dat je Revolution no 9 bedoelt. Dat is het meest omstreden nummer uit de popgeschiedenis denk ik

Het was de eerste keer in het moderne tijdperk dat de menscheid in een korte tijd massaal avant garde in huis haalde. Maar dat terzijde.
The White album is nog het minst een band album maar daar waar ze samen speelden klinken de nummers venijnig en retestrak. In de sfeer van 68 waarin de bluesrock opbloeide en de gitaren bij voorkeur door een fuzzbox gedrenkt werden creerden ze een opmerkelijk goed geluid die 45 jaar na dato nog ultrafris klinkt.
Daarbij is het het een verzameling liedjes van weliswaar wisselende kwaliteit maar bij elkaar opgeteld is het veel meer dan de som der afzonderlijke delen. Op de een of andere manier ademt de dubbel lp een niet te omschrijven sfeer alsof het een reis is die je van plaatkant naar plaatkant meemeemt tot het onwezelijke Revolution nr 9. Het croonerachtige Goognight past wonderwel in dit bijna vervreemdere geheel als afsluiter.
Ik heb in Liverpool tijdens Beatlesweek in 2003 een Amerikaanse coverband 'The Fab Faux" een concert gezien waarbij het complete album tot in detail gespeeld werd. Op you Tube voor een deel overigens terug te vinden. Hier werd een ultiem kunstwerk opgevoerd.

White album is eigenlijk een verzamelalbum van vier solo Beatles met langzaam aan allemaal een eigen stijl, Het is een mix tussen rustig en ruig.
Paul McCartney wisselt mooie rustige liedjes af zoals blackbird/mother's nature son/I Will met voor Beatles begrippen stevige nummers als Birthday en het harde Helter Skelter. George Harrison heeft met While My Guitar Gently Weeps misschien wel het beste nummer van dit album. Zijn overige nummers zijn leuk maar geen klassiekers.
John Lennon schreef de fantastische liedjes Dear Prudence, Sexy Sadie voor deze CD maar zat al met zijn hoofd bij Yoko, andere dingen en een beginnende heroineverslaving. Hij schreef wel het suicidale Yer Blues, mij inziens het aller beste nummer ooit gemaakt. De rauwheid van dit nummer is zeldzaam voor de Beatles. Alleen Lennon zelf beschreef dit nummer jaren later als rommel.
Vijf sterren!

Sorry, misschien een zeikvraag... Maar hoe kan je "While My Guitar..." misschien wel het beste nummer van het album vinden als je "Yer Blues" het beste nummer ooit gemaakt vind?

Voor de liefhebbers: tentoonstelling met alleen maar White Albums.

Het inderdaad een zeikvraag haha maar laat ik het anders zeggen. Voor mij zijn yer blues en while my guitar gently weeps de twee allerbeste songs ooit gemaakt.

Met de laatst genoemde ben ik het helemaal eens, maar dan wel de Anthology versie, daar komt de emotie van het nummer tot leven, op deze versie wordt dat mijn inziens een beetje verdrukt door te veel en te drukke instrumentatie. Maar ja, de kale versie heeft dan weer geen guitar that weeps

While My Guitar is misschien wel het meest memorabele stuk van '' de witte''.
Staat ook nog fier overeind en duidelijk een geval van een componist die de smaak te pakken kreeg, maar nooit voldoende ruimte kreeg in The Beatles.
Tijdens de Let It Be sessies komt dat ook duidelijk naar voren.
Een bazige Macca die de lijnen wil uitzetten, maar een George tegenkomt die geirriteert is en zich niet meer wil laten vertellen hoe of wat.

Zo pijnlijk duidelijk dat verval.

ach ja de witte, hulde voor experimenten als number 9, onmisbaar in de popgies maar niet mijn favoriete album.

De mijne ook niet, maar het herbergt wel fantastische songs.
Ook aardig wat bullshit. Als enkel album had dit wellicht hun beste kunnen zijn.

desondanks de volle rit niet willen missen, kan me zowel lage als hoge waarderingen goed voorstellen.

De hoge waarderingen voeren hier de boventoon. Een gemiddelde van 4,28 is natuurlijk niet misselijk.

Het is natuurlijk wel een allergaartje en het echte samenwerken is hier al niet meer aan de orde.
Maar ja, er staan echt waanzinnige dingen op.