The Beatles - The Beatles (1968)

Je begrijpt het dus toch

Ik begreep wat je bedoelde, bedoel je te zeggen als ik het goed begrijp.

Ken Revolver en Sgt Pepper al 25 jaar, maar The White Album pas sinds vorige maand. Valt me na 4 x luisteren toch tegen. Weinig toppers. Alleen "While my Guitar..." doet me veel, maar die kende ik al. En Helter Skelter, kende ik van u2; lekker ruig voor Beatles maatstaven maar voor mij ook geen topper. Zeker fijn om eens te horen, net als de hele plaat. Veel aardige nummers, behoorlijk afwisselend en mooie productie. Wel beetje verbaasd over de hoge score...

Om eerlijk te zijn moet je de plaat wat tijd geven. Laat het wat rijpen. Ik vond het om eerlijk te zijn een k*tplaat en zie nu. Het is goed mogelijk dat je de mindere nummers meer en meer gaat waarderen.

Dank voor je aanmoediging! Ik heb alleen nog zoveel platen die ik heel graag opzet, omdat ik ze ken of omdat ik ze nog niet ken, en dan is het toch een beetje prioriteiten stellen. Dat gezegd hebbende... omdat deze plaat zo'n hoge score krijgt van veel mensen geef ik m zeker nog een kans. Dan wacht ik eerst een paar weken, klinkt het vaak weer wat interessanter.

Bijzonder dat je nooit eerder aan White Album bent begonnen, terwijl je de voorgangers al 25 jaar kent. Kan me je verwarring goed voorstellen als je zo lang na die andere 2 dit minder gepolijste album van The Beatles pas leert kennen. Je kunt op voorgaande pagina's rustig teruglezen wat dit album nou zo bijzonder maakt. Mijn ervaring met White Album? Het zijn juist de op het eerste gehoor 'mindere' nummers die de parels van de plaat blijken te zijn. Dus, zoals ze zelf al aangeven: Don't Pass Me By...

Een aantal jaar geleden keek ik heel anders tegen 'The White Album' aan. Ik beschouwde het als een mindere god tussen een aantal oppergoden. Vaak verdedigde ik mijn kritiek tegen de vele White Album adepten, die de diversiteit als groot goed zien. Ik kocht een aantal jaar geleden wel de 'nieuwe' 2009 remaster en beluisterde het geheel toch nog maar eens. Dit onder het mom van: wat mis ik nu echt? Het kwartje viel. Songs die mij eerst koud lieten, vielen als warme dekens om mij heen. Inmiddels ben ik helemaal om en beschouw ik deze plaat als één van de absolute hoogtepunten uit het Beatles oeuvre. Als geen ander is de White Album een groeier, met een ruim palet aan emotionele lagen. Blijf hem beluisteren en wie weet.....

The White Album was ook mijn laatste reguliere Beatles album dat ik heb gekocht. Reden is simpel: Het was verreweg de duurste van het stel. Ik had echter het geluk dat ik 'm relatief goedkoop kon scoren, nota bene in Londen.
Voor mijn was het echter geen groeiplaat, ik was gelijk verkocht. De enige plaat van The Beatles waarbij ik me bekocht voelde was bij 'Yellow Submarine'.
Ik lees hier dat er veel mensen zijn die liever de mono versie van het album beluisteren. Dat wil ik ook nog eens doen. Vooral The White Album is in dat opzicht interessant omdat de groep elk liedje opnieuw opnam voor de stereo/mono album...

De Witte is wel een vreemde eend in de bijt, het klinkt niet echt als een groepsalbum maar meer als een verzameling liedjes waar the Beatles zich als elkaars sessiemuzikanten opstellen.
Soms werd er in diversen studio's apart van elkaar gewerkt. Hierdoor ontstond er een vooruitblik naar het geluid wat ze afzonderlijk van elkaar in de toekomst zouden gaan produceren.
Nummers van George als While my guitar gently wheeps, long long long en Piggies hadden zo op all things must pass of Living in the material world kunnen staan, in Martha my dear, honey pie, obladi oblada en Helter skelter horen we het geluid van Wings al voorbijkomen terwijl veel van de Lennon nummers al het typische Plastic Ono band sfeertje in zich hebben ( Julia, Dear Prudence, cry baby cry, everybody got something to hide exept for me and my monkey) zelfs het drieluik van John & Yoko two Virgins, life with the lions en the wedding album komt voorbij in Revolution no9.
Op de plaat hierna, Abbey Road, is daar geen sprake van, dat is veel meer een echt groepsalbum, maar de Witte, een verzameling solo nummers.

Dat laatste klopt niet helemaal; er werd voor de tracks een andere mix gemaakt met soms kleine en soms behoorlijk grote verschillen tussen de mono en stereo-versie. Je hoort geen andere opname, maar andere keuzes qua het geluid van gitaren, vocalen of bas. Op deze LINK vind je de verschillen terug.

Super interessant! Dank voor de link. Ik moet ondertussen wel een klein groepje mensen, onder wie mijn twee zonen, dat ik ze ongewild iets op de mouw heb gespeld.

Het tweede album (pas) dat ik van The Beatles volledig luister. De eerste was Abbey Road die mij heel goed viel. The White Album viel me nog(!) beter, het is allemaal wat minder gepolijst, ruiger. Dat het ruiger is bevalt me zeker maar het mooiste is dat het ook nog afwisselt met de rustigere zang tussendoor. En het album duurt ook nog eens twee keer zo lang als Abbey Road!
Ik ben nu bij Cry Baby Cry en ik denk dat ik dan wel mijn oordeel al mag geven. Lekker nummer trouwens.

Helemaal blij.

4*, wordt waarschijnlijk hoger in de loop der tijd.

Wat vond je van Revolution 9? Met dat nummer kan ik echt niks.

Ik ook niet Johnny Marr. Vrij vervelende geluids collage zelfs.
Het is een beetje jammer dat dit soort fratsen en de hier en daar op duikende meligheid , het nivo enigzins naar beneden halen.
Maar het zegt ook wel wat over de periode.
Lennon en McCartney gingen nu veel meer individueel te werk en het was naast de songmatige kant ( wat wel zeer goed uitpakt) ook een beetje freewheelen. ( wellicht ook door invloed van drugs.)
George liet zijn mate Eric Clapton zelfs de solo in spelen op Gently Wheeps.
Ringo mocht ook wat meer meedoen dan normaal ( zang op Bungalow Bill en Good Night)

Ik geloof werkelijk als ze het tot een enkel album hadden gehouden, dit hun beste album had kunnen zijn.

Ik draai Revolution 9 altijd met plezier, een toffe geluidscollage wat mij betreft, maar ik heb daar nog nooit een medestander in gevonden.

Ik zou Revolution 9 op dit album absoluut niet missen. Een nummer als dat maakt het album ook tot wat het is. Een allegaartje, ja, maar gek genoeg is dat ook de kracht van het album.

You make mistake, Ringo not sing on Bungalo Biel.
Je bedoelt Don't Pass Me By - niet onverdienstelijk, vind ik.

Ik lees wel vaker dat mensen denken dat als je de betere nummers van een dubbelaar pakt, dat het resultaat dan een topper oplevert. Ik ben juist erg gehecht aan de dynamiek in een album als dit - het verloop. En zoals in het leven, de mindere dingen maken de betere nog beter.

Deze wijsheid is een tegeltje waard!

Ringo is echt wel zingend te horen op Bangalow bill, het eerste en enige Beatles nummer ( samen met revolution no 9 ) waar de toen nog nieuwe vriendin van John, Yoko Ono, ook op te horen is, maar John heeft overduidelijk de leiding op dat nummer. En voor de rest, de dubbele, de kracht zit hem in de rommelige diversiteit van stijlen, en in de hoeveelheid, dus eens met Zaaf

Ja op Bangalo bill wel natuurlijk
ik doelde op de lead, maar je hebt natuurlijk gelijk.

Tja, ik kan er ook weinig over zeggen. Halverwege dat nummer viel ook nog eens m'n laptop uit.

Jaaaaaaa !!!

Revolution 9 vind ik tamelijk spooky. Zoals gezegd, de afwisseling van stijlen en de hoeveelheid nummers hebben een belangrijke impact. Maak er een 10-nummer album van en het is weer een "gewoon" album (wel topkwaliteit natuurlijk).

Ik zou het ook niet missen.

Ho, daar moest 'willen' tussen.

Hier dient zich dan een medestander aan. Hoewel, met plezier, ik vind het zoals Aazhyd al schreef tamelijk spooky, maar daardoor ook zeker fascinerend. Ik skip het eigenlijk nooit meer. Zeker een toffe geluidscollage!

Number nine, number nine, number nine.

Fascinerend is het in zekere zin wel, maar moest het nu echt 8 minuten? ACHT, really...?

Ik skip Obladi eigenlijk altijd, maar Revolution 9 zelden. Ja, 8 minuten is wel wat lang. Had van mij ook wel wat korter gemogen.

Ze is samen met Patty Boyd ook op Birthday te horen.

Revolution no9, het ligt meer in de lijn van de drieluik Two Virgins/ life with the lions/ The wedding album, dan in de lijn van The Beatles. Maar het avant garde nummer hoort er gewoon bij. Hoewel ze er ook voor hadden kunnen kiezen om een geschrapt meesterwerk als not Quilty samen met the inner light op die plek te zetten.
Toch hoort Revolution no9 gewoon op de plaat, nu in 2015 een wat vreemd nummer maar waarschijnlijk in 1968 een schok. Gevolgd door het absolute tegenovergestelde, een kinderlied in de vorm van Goodnight en niemand kon het overtuigender zingen dan Ringo.