The Beatles - The Beatles (1968)

Revolution 9 vind ik zeer intrigerend, kan ik goed naar luisteren. Mits niet te vaak, zoals al gezegd.

Good Night vind ik een geweldig nummer. Ik zou het een soort pastiche noemen. Het doet nogal familiefilm of musicalachtig aan en ik vind het lied een hoog tongue-in-cheek gehalte hebben. Een perfecte afsluiter voor zo'n divers album. En het is geen ballad!

Hoe zou jij het noemen dan?

Een slaapliedje.

Spot on!

Goodnight, geschreven door John Lennon, niemand kon het geloofwaardiger zingen dan Ringo, zonder twijfel de meest afwijkende afsluiter van alle Beatles albums. Een slaapliedje geschreven voor Julian.

Ik had het Sinatra ook wel eens willen horen proberen!

Het is voor mij vooral de 2 1/2e 'song' ervoor die Goodnight zo vervreemdend maakt. Eerst het Alice in Wonderland-nachtmerrie-achtige "Cry Baby Cry", daarna het passend wezenloze "Can You Take Me Back Where I Came From"-deuntje van McCartney voordat we in de chaos van #9 worden gestort. Dat daarna koor en orkest opdraven voor een zoet epiloog maakt de sfeer niet meer goed.

Het is sowieso een allergaartje dit album.
Echt een duidelijke lijn is er nauwelijks in te bespeuren.
Ik ben het overigens wel met je eens.
Des te meer duidelijk dat de vier het vanaf hier wel geloofden.
Soloprojectjes, met wat hulp hier en daar, maar allang geen echt groepsalbum meer.

Maar Ringo brengt Goodnight voorbeeldig.
Het heeft absoluut emotie.

Heb dit hele album nu keer of 6 geluisterd, maar weet me nog niet te pakken. Ik hoor drie echt goede songs (Dear Prudence, While My Guitar, Helter Skelter), verder een aantal matige en veel best aardige. Het kan in zo'n geval dat het totaal beter overkomt dan de afzonderlijke songs, dat hoor je ook bij bv de Stones "Exile" - waar eigenlijk geen topsong op staat en desondanks bekend staat als een van de beste Stones albums, maar ik hoor het (bij beiden) dus niet echt... De sferen lopen zeer uiteen, qua variatie is het zeker een topper. Net een soort radioprogramma zonder dj uit 1968. En ook echt wel leuk om te luisteren. Maar het gevoel dat een album me echt pakt mis ik dus.

Ik ben het helemaal eens dat het op dit album meer soloprojecten zijn dan echt Beatles-songs. Desalniettemin staan hier een van de beste Beatles(/solo)nummers op, zelf vind ik While My Guitar Gently Weeps, Happiness is a Warm Gun, Rocky Raccoon, Blackbird, Mother Natures Son, Yer Blues, Revolution 1 en stiekem Bungalow Bill hele goede nummers -wel anders- maar zeker goed.

Volgens mij is dit album ook grotendeels geschreven in India (correct me if I'm wrong), dat verklaart voor mij waarom deze plaat anders klinkt dan andere.

Klopt, de meeste nummers zijn in India geschreven, er zijn er nog heel veel op de plank blijven liggen die later op solo albums alsnog het daglicht hebben gezien. Ze hadden er gemakkelijk een driedubbel album van kunnen maken.

Zelfs het feit dat ze in India van de aldaar ook aanwezige Donovan wat handige fingerpicking-technieken leerden was van grote invloed op dit album: van Paul's gitaarspel op Blackbird tot John's getokkel op Dear Prudence en Julia.

M 'n complimenten voor allerlei background-info hier!
Grappig eigenlijk. Nu blijken deze platen mede hierdoor, weer eens op m 'n draaitafel terecht te komen.
Ik beschouwde dit album altijd al zo 'n beetje als een soort van Beatles ontdekkingstocht.
Een ander gegeven is verder, dat ik deze dubbelaar nog niet op m'n huidige audioset beluisterde en hem dus de laatste tijd alleen van de auto-cd-speler kende.
M 'n waardering is hierdoor wel iets gestegen.
Een half puntje extra voor "the white album" derhalve.

bikkel2zegt Precies, mijn 4 sterren geven aan dat ik niet mee kan gaan met de superlatieven die menigeen over dit album liet neerdalen. Positief van dit album is dat ie een stuk soberder en directer klinkt dan Sgt. Peppers. Jammer genoeg konden de Beatles de meligheid (o.a. Obladi) en overmatige experimenteerdrift (Rev. no.9) niet laten en vind ik ook de Beach boys-parodie 'Back in the USSR' bij nader inzien niet zo heel grappig. Ik vind dus niet iedere scheet van Lennon&McCartney briljant. Alhoewel het geen twijfel leidt dat als je alle mindere nummers had weg gelaten je zeker een 5-sterren enkel album (op basis van liedjes als 'Dear prudence') zou overhouden. Ik zou hem in dat geval zeker vaker opzetten.

Dit zou hem dan zijn, mijn 5-sterren enkele lp-versie:
2. Dear Prudence (3:55)
7. While My Guitar Gently Weeps (4:45)
9. Martha My Dear (2:28)
10. I'm So Tired (2:03)
11. Blackbird (2:18)
16. I Will (1:45)
17. Julia (2:53)
19. Yer Blues (3:56)
20. Mother Nature's Son (2:46)
21. Everybody's Got Something to Hide Except Me and My Monkey (2:23)
22. Sexy Sadie (3:10)
23. Helter Skelter (4:29)
24. Long, Long, Long (3:04)
25. Revolution 1 (4:13)
30. Good Night (3:09)

Ik zou zoveel missen, mijn favoriete nummer van de plaat(Happiness is a Warm Gun) staat er zelfs niet tussen. De charme is juist dat er geen touw aan vast te knopen is. De chaos van dit album maakt hem nou juist zo speciaal. Van Helter Skelter tot Dear Prudence, van Savoy Truffle tot Mother Nature's Son. Ik vind het echt geweldig. Na Revolver mijn favoriete album geworden.

Ach, je moet er ook voor in de stemming zijn denk ik.
Het is bepaald geen Beatlesplaat die ik heel veel draai, maar vermakelijk is het best wel.
Ik vermoed dat een band als Queen deze insteek ook als voorbeeld nam.
Die sprongen vanaf het 3e album ook van de hak op de tak.
Hoe dan ook, schrap de meligheid en de onzin, dan had dit misschien wel hun beste plaat kunnen zijn.

Dit is precies mijn mening over dit album. Eigenlijk een beetje een gemiste kans. Wat had dit album goed kunnen zijn.

Het zegt ook wel iets over de groep toendertijd Rogier.
Revolver en Pepper waren intensieve studioklussen waar een hoop werd ontdekt en uitgeprobeerd.
Zoiets vreet energie en tijd.
Hier was al gaande dat de vier een beetje op elkaar uitgekeken begonnen te raken.
De teugels wat laten vieren brengt dan vaak wat uitkomst.
Zelfs Ringo krijgt meer ruimte als vocalist en ook George laat weer van zich horen.
Het speelkwartiertje zoals wij hadden op school, werden door The Beatles ook gretig omarmt kennelijk.
Lekker ff maf doen en de band mee laten lopen.
Bewezen hadden ze zich toch al.
Het was hun keuze, maar tussen alle bedrijven door staan er natuurlijk wel weer geweldige songs tussen.
Ach, zie het als het Monthy Pyton album van de band en het luistert evengoed lekker weg.

Een elpee van The Beatles komt hier niet op de draaitafel.
Nog nooit eentje opgezet.
Het idee.
Band bestaat ook al lang niet meer. Die 'muzikanten' willen samen ook niks meer doen.
Waarom al die aandacht dan nog voor die oude meuk.
Onbegrijpelijk. Maar goed, smaken verschillen, dat mag.

Beste Buizen,

Leuk nieuwtje voor je:

Beatles Ringo Starr, Paul McCartney Reunite in Studio | Billboard

Obscure Thingzegt: Ik weet het, ik ben heel streng geweest. Ik vond nummers als 'Rocky Raccoon' in het begin nog wel leuk en echt slecht wordt het natuurlijk nergens -het is duidelijk dat men over inspiratie niet te klagen had- maar ik begon me later toch wat aan de meligheid hier en daar te storen. De spanningsboog wordt gewoon te vaak doorbroken. Bij Buffalo Springfield hoor je b.v. wel dat het hen continu menes is. Aangezien ik niet van eigen spotify-lijstjes, maar van lp/cd draai kwam deze daardoor toch te weinig op mijn draaitafel terecht. Daarmee wordt (m.i.) ook de ruime hoeveelheid briljant materiaal op deze schijven te kort gedaan.

Eens met alles, Michel. Mij staat bij dat George Martin zelf wel eens heeft gezegd dat de heren de discipline hadden moeten opbrengen om meer te schrappen er zo een enkel album van moesten maken. Maar die discipline hadden ze hier niet meer. Op Abbey Road hebben ze die discipline van samenwerken toch nog eenmaal gedemonstreerd. En hoe!

Leuk hoe de meningen kunnen verschillen. Ik vind Abbey Road dan weer de minste van de grote vijf (Rubber Soul, Revolver, Sgt. Pepper, White en Abbey Road). Zit op de één of andere manier minder ziel in dan die andere platen. Maarja nog steeds gigantisch hoog niveau natuurlijk.

Obscure Thingzegt:
inderdaad (gisteren weer geluisterd);
27. Savoy Truffle (2:53)
Moet er nog bij, kan nog net op 1 lp, wordt wel een hele lange.

De rest mag op een aparte bonus-outtake-cd/lp worden bijgevoegd, voor de liefhebbers en waarschijnlijk zou dit dan mijn favoriete Beatles-album zijn, want oh oh wat hadden ze het verder allemaal voor mekaar; qua inspiratie, arrangementen en productie (alsof het gisteren is opgenomen).

Nee, nee nee, de kracht van de witte is juist de georganiseerde chaos, van mij hadden ze er een tripple album van mogen maken, er zijn veel nummers op de plank blijven liggen. Not Quilty, Child of nature, Circles, what a shame mary jane had a pain at the party, Junk, step inside love etc. etc. Het had de witte nog ongepolijster gemaakt. Voor mij samen met Beatles for sale op 1 of andere wijze hun donkerste plaat, vraag me niet waarom.

Inderdaad, ik vind Beatles For sale ook een donkere plaat. Maar deze gaat een stapje verder. Daarnaast is zo goed als alles perfect opgenomen maar dat kwam omdat ze de beschikking kregen om op 8 sporen op te nemen. Alleen Ringo's nummer vind ik matig de rest wil ik niet missen. Ga ook voor de tripple en dan inclusief Sour milk sea!

Dit was de ontnuchterende bad-trip na de ultieme gelukzaligheid van Pepper.

Ik zie dat dit album op dit moment even 'helemaal hot' is op MuMe.

Ik vind de songs die erop staan en de volgorde ervan nog steeds 'een wonder' binnen de popmuziek. Ik doe het tegenwoordig niet vaak meer, maar als ik dit album opzet voel ik me altijd erg ontspannen en neem ik alle "meligheid" en "miskleunen" mee als een onderdeel van de weg die ik ben ingeslagen na het opzetten van dit album.

Ik merk altijd dat er veel plezier en creativiteit aan te pas kwam bij het maken van dit album, ook al gingen de vier hier al ieder hun eigen weg.

voor mij eigenlijk geen skipnummers, die moet je (vind ik) ook eigenlijk niet hebben, als je van dit album houdt. Het is zo'n aaneenschakeling van serieuze tracks en malligheden, dat het eigenlijk niet moet uitmaken wat je echt leuk vindt of wat minder. De opmerking over Monty Python is in die zin wel terecht.

Volgend jaar overigens 50! jaar geleden dat dit uitkwam. Ik verlang soms naar die tijd, hoewel ik later ben geboren.

Dat er een grote link was tussen Britse fenomenen als the Beatles en Monty Python bleek snel. Met name George Harrison in dit geval. Die zeer bevriend was met voornamelijk Eric Idle en Michael Palin. En bovendien Life of Brian financierde nadat de geldverstrekker zich terugtrok aangezien de film godslastering bleek te zijn. The Pythons wiste dat George erg rijk was, maar zo rijk, dat wisten we niet, zei Terry Gilliam, die het het duurste filmkaartje allertijden noemde.
Daaruit ontstond dan weer Handmade films, de filmmaatschappij van Harrison waarop vele solo projecten van The Pythons verschenen.. en de rest is geschiedenis.

George Harrison's -- "The Pirate Song" - YouTube
Monty Python at the "Concert for George" - YouTube