The Beatles - The Beatles (1968)

The Beatles of The White Album is het album van de bands latere die ik zelden afspeel. Het is gewoon allemaal wat te veel. Het probleem ontstaat wanneer ik een keuze zou moeten maken tussen wat wel en wat niet. 'Revolution 9' valt dan direct af, de twee korte schetsjes zijn ook makkelijk, maar daarna? Bij de zoveelste ballad, denk ik, daar gaan we weer, maar als ik ze apart afspeel, dan doen ze allemaal nauwelijks voor elkaar onder. Uiteindelijk mag zelfs die draak er op blijven staan, met de naam 'Obladi Oblada'. Ik hoor wel hoe goed dit gemaakt is en dat Paul niet te flauw is om John de draak te laten steken met het nummer hier en daar.

Het meest opvallend aan dit album is dat de traditionele indeling van John en Paul hier compleet wordt gelogenstraft. Drie van de rocksongs zijn toch echt van Paul, waarbij 'Helter Skelter' simpelweg aangevoerd mag worden, samen met 'Summertime Blues' van Blue Cheer en 'Born To Be Wild' van Steppenwolf, als het begin van de hardrock. Het match John's uitermate zure 'Yer Blues' op alle fronten. "Feel so suicidal", serieus of niet, John klinkt in een aantal nummers verbeten en ontevreden, ondanks zijn nieuwe liefde voor Yoko. Maar hij klinkt ook uitermate teder in bv. Julia.

Het grote schandaal van dit album is uiteindelijk dat George zijn nummer 1 single onthouden is. Hij heeft geen mooier nummer geschreven dan 'While My Guitar Gently Weeps'.Ja, met hulp van Eric Clapton, maar de randvoorwaarden zijn toch echt van hemzelf. Dit had een single moeten zijn, eind 1968 en dan had het in een prachtig rijtje gestaan met 'Hey Jude', 'Eloise', 'Just A Little Bit Of Peace In My Heart' (o.k. een #2 hit) en 'Hair'.

Samenvattend hadden twee LPs, een herfst 68 en een begin voorjaar 69 de oplossing geweest. "Hey Jude' en 'Revolution 0' er bij, #9 er af. Twee briljante LPs waren het resultaat geweest. Nu een bri

Een, heel, uitgebreide versie staat hier op WoNo Magazine.

Er ontbreekt nog een stukje, neem ik aan? Ik moet je wel complementeren, mooi geschreven!

Nu een bri... ljant dubbelalbum, dus waar zeuren we eigelijk over?

Goede vraag Johnny Marr en Tony. Geen idee meer en zie het nu pas. Er was een probleem met het opslaan, misschien dat het daar is misgegaan.

Wat er had moeten staan? Iets tussen mijn conclusie en Tony in schat ik zo. Dus: "Nu een briljant dubbelalbum met iets teveel doublures."

Bedankt voor het compliment overigens.

Bericht verplaatst naar The Beatles

Wederom enkele berichten verplaatst naar The Beatles

Blijft zonder meer een briljante , bijzondere plaat. Ik kijk net even bij de favoriete nummers , waar ik zie dat Long Long Long bijna onderaan staat ! Echt het meest onderschatte Beatles nummer. ZO geweldig , qua sfeer. Mijn favoriete Harrison song uit zijn Beatles tijd.

Misschien wat ondergesneeuwd door het geweld van Helter Skelter?

nu voor 15 euro bij concerto en elders(?). de prijs zal voor de kerst wel weer omhoog gaan. sla toe!

Daar ga ik achter aan. Elpee lang geleden kwijtgeraakt en wil deze toch ook weer hebben! Bedankt voor de tip!

Onlangs heb ik The Analogues dit album integraal live zien uitvoeren. Behalve de foutloze en prachtige uitvoering van het album luister ik weer bijna dagelijks naar deze fantastische plaat. Volstrekt tijdloos.

Een heerlijk gevarieerd album dat helaas ook wat mindere nummers telt en zelfs een paar regelrechte missers (The Continuing Story of Bungalow Bill en Revolution 9). Deze dubbelaar had dus best iets korter gekund. Enkele favoriete nummers: Helter Skelter, Glass Onion, Dear Prudence, Blackbird en I'm So Tired.

86/100

Bungalow Bill is toch een meebruller voor in de auto op weg naar vakantie, hoor. En Rev9 is voor een heel ander publiek, het intellectuele experimenteel georienteerde publiek. Zo bedienen ze met dit album iedereen. En alleen al daarvoor horen die twee nummers er gewoon op.

Het bungalow Bill....what did you build......;)

Dus John & Yoko waren intellectuele kunstenaars ,ja zo kun je het ook Interpreteren
Volgens mij was het bij die 2 compleet naar hun hoofd gestegen oorzaak wss :de Roem en Drugs en zo is het gewoon ...gevolg oa revolution no 9,,,, Two Virgins .. Life with the Lions en nog veel meer intellectuele waanzin
Wat die missers betreft ..ben het wel eens met de 2 die Kronos noemt
alhoewel zijn het er meer dan 2 wat mij betreft...Wild Honey Pie....Piggies...Don't Pass Me By... Why Don't We Do It in the Road?.. Good Night ..mede door mijn deelname aan BeatlesMeter hier op MM
ben ik nu tot de conclusie gekomen dat een schoolcijfer 8 (4*) genoeg is voor dit wisselvallige album dat in zijn totaliteit niet zo geniaal is als door velen gedacht
halfje * eraf
en een 8 is ook nog een prima cijfer

Los van je mening over welk nummer voor welk publiek is vraag ik me af of iedereen bediend wordt met dit album en of dat zou moeten. Ik ben geneigd te antwoorden met twee keer nee.

Mijn idee is dat The Beatles zich graag amuseerden met lollige nummers en lollig doen in de studio. Dat daar niet altijd de beste muziek van komt spreekt voor zich.

Toch, en misschien komt dit wel doordat ik het album vaak achter elkaar draai, horen de nummers die velen 'missers' noemen er gewoon bij. Ik geef toe dat ze niet allemaal even briljant zijn als bijvoorbeeld While My Guitar of Blackbird, maar om ze nu weg te zetten als rommel?

Het is juist de afwisseling die dit album zo interessant maakt, vind ik. Het is een allegaartje en dat is volgens mij ook zo bedoeld.

Kijk, hier heeft iemand het begrepen. En mensen die Good Night of Why Don't We Do It niet pruimen, daar krijg ik toch van. Zijn geweldige nummers.

Misschien is de discussie over de afzonderlijke nummers wel een beetje een tijdsgeestdingetje. Waar in deze streaming-tijd meer naar nummers geluisterd wordt is de witte echt een voorbeeld van een album als totaalkunstwerk. Zoals albums toen ook gemaakt werden. De som is meer dan de afzonderlijke delen. Op de losse nummers kun je inderdaad het een en ander afdingen, maar het geheel is zo compleet.

Ik stoor me op dit dubbel album alleen aan Obladi. Verder zou ik geen nummer willen missen.

Ik ben het met iedereen een beetje eens; dit album track by track gaan ontleden doet af aan het totaalplaatje. Voor mij is het een prima onderhoudend, zeer muzikaal dubbelaartje dat lekker wegluistert en nog best snel voorbij vliegt.

Doch geen meesterwerk, die eer komt Rubber Soul toe.

Lol in de studio, Yoko-toestanden, ruzie en drugs hebben niet bepaald bijgedragen aan diepgang en focus hier. Gelukkig bleef het geheel nog muzikaal en afwisselend genoeg om deze af en toe nog te draaien. In zijn geheel, en met plezier.

Ik beluister al veertig jaar hele albums.

Overigens, radio en singletjes bestaan al langer dan lp's. De keuze tussen losse nummers of hele albums was er in 1968 ook al.

De oorzaak van dit soort discussies is eigenlijk altijd hetzelfde. Sommigen verwarren hun waarheid voor dé Waarheid.

Berichten verplaatst naar The Analogues

Aha! Yoko Ono's introductie in de geschiedenis van The Beatles. Tevens verantwoordelijk voor pijnlijk lelijke zanglijnen in het sowieso al bizar slechte The Continuing Story of Bungalow Bill. Dit soort songs zijn ook echt jammer, want de s/t (White Album) heeft met Back In The USSR en While My Guitar Gently Weeps een aantal Beatles-songs die ik echt verdomd goed vind. Het complete album is echt een enorme hoeveelheid aan songs die wat mij betreft nooit op album uitgebracht hadden hoeven worden. Het eerder genoemde The Continuing Story of Bungalow Bill hoort hier sowieso bij, maar I'm So Tired, Glass Onion, Wild Honey Pie, PIggies, Why Don't We Do It In The Road? en Sexie Sadie zijn in mijn ogen ook echt allemaal niemandalletjes. Daarnaast vind ik nummers als Don't Pass Me By en Julia ook weinig interessant, maar deze voelen nog in ieder geval aan als songs.

Dat ik Birthday dan ineens wel een goede track vind terwijl het vrij simpele rock n roll is, is dan vooral ook een tekenend iets voor het feit dat het album uitzonderlijk langdradig is en maar blijft kabbelen. Yer Blues voelt ook beter aan, omdat het ten minste weer wat rauwer is. Oh ja, en dan is er natuurlijk Helter Skelter, het proto heavy-metalnummer, wat absoluut echt wel een goed nummer is. Ik zou zeggen dat het zelfs op eenzame hoogte staat. Goed, Revolution 1 is ook nog best tof. Revolution 9 is gewoon stront en wederom een reden waarom ik John Lennon een gruwelijk overschat muzikant vind.

Dit album voelt vooral aan als een vermoeiende studiotijd waarin iedere scheet is opgenomen onder het mom van 'ja, maar als jij deze troep erop zet, dan wil ik dat dit er ook echt opkomt!'. Het gros van de fans vind het fantastisch, maar wat mij betreft waren de beste songs gewoon op een album gezet van maximaal 40 minuten. Eindscore en plaats in de ranglijst is ook op basis van het feit dat er echt een aantal hele goeie songs opstaan. Het is jammer dat het er verdomd weinig zijn. Waar ik bij heel veel albums echt nog wel begrijp dat de fans het goed vinden, is het voor mij hier een compleet raadsel waarom er zoveel fans zijn.

Voorlopige tussenlijst:
1.Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band
2. Revolver
3. Rubber Soul
4. Help!
5. A Hard Day's Night
6. Magical Mystery Tour
7. The Beatles
8. With The Beatles
9. Beatles For Sale
10. Please Please Me

Ik ben niet zó streng maar kan je kritiek in veel gevallen wel begrijpen.
En in het geval van dit album, zou een samenvatting van 40 minuten tot een beter album (van The Beatles) hebben geleid.

Ik denk dat McCartney zelf, als hij de stofkam bij dit album nogmaals ter hand zou nemen, hij over veel teleurgesteld zou zijn en daarmee eveneens veel zou schrappen/aanpassen.
Maar destijds had de band een goddelijke status, was alles even fraai en werd kritiek niet geduld.

De compromissen die door de Beatles werden gesloten over elkaars muziek hebben ontegenzeggelijk geleid tot mindere albums. Reden waarom ik graag kies voor Rubber Soul en Revolver, albums waar de enthousiaste samenwerking nog wel heeft geleid tot een resultaat die meer is dan de som der delen.

En inderdaad, de komst van Yoko Ono heeft ook bepaald niet geleid tot een kwaliteitsimpuls, integendeel.

Als je moet kiezen welke nummers er weg moeten zijn er altijd mensen die juist die nummers onmisbaar vinden.

Of je krijgt het verschijnsel dat al die outtakes en leftovers op bootlegs verschijnen.
Het is wat het is. Ik beluister dit album per keer een schijf. Soms programmeer ik 'm en zeef er zo wat mindere tracks uit. Maar goed, wat ik minder vind kan een ander juist als een goed nummer beschouwen, zoals Dungeon hierboven al stelt.

Blegh, lange plaat.

Hoewel de A-kant van de eerste plaat een goede start is, valt op dat er wel heel veel songs op staan. De meeste zijn ook echt niet de moeite waard en daardoor voelt deze witte plaat aan als een grote stap terug. Ik kreeg op den duur zelfs een Beatles For Sale gevoel. Veel fillers en weinig krakers. Ook van mij hadden ze het mogen houden bij een album van veertig minuten. Zelfs Bungalow Bill vond ik leuk. Heb nog even smakelijk gelachen om het gekweel van Yoko Ono. Maar goed, de helft is gewoon niks en Revolution 9 schiet na ruim een uur aan wisselvallig materiaal aardig in het verkeerde keelgat. Dat heeft niets meer met muziek te maken.

Tussenstand:
1. Magical Mystery Tour
2. Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band
3. Revolver
4. Rubber Soul
5. Help!
6. A Hard Day's Night
7. Please, Please Me
8. Beatles For Sale
9. With The Beatles
10. The Beatles

The Continuing Story of Bungalow Bill is met afstand de hardste track van dit album. Voor de rest moet dit album nog het meest groeien bij mij denk ik, want voorlopig is dit het Beatlesplaatje wat mij nog het minst smaakt. Vooral de lengte zit me nog wat in de weg, niet eens de diversiteit aan "muziek".

Ik denk dat dit vooral bij de doorgewinterde fans populair is, omdat ze hun geluk niet opkunnen met negentig minuten lang genialiteit. Bij mij moet het echter nog slijten, maar het zal me niet verbazen als ik mijn stem in de toekomst nog verhoog. Maar goed, Revolution 9 blijft raar.

Vele users vinden de lengte te lang?, en dat te bedenken dat ze genoeg materiaal hadden liggen voor een driedubbel LP.
Er was niet meer genoeg ruimte voor al dat talent op 1 LP.
Een dubbele, het was overigens het idee van McCartney, terwijl de soberheid qua productie, in contrast met voorgangers Pepper en Magical Mystery tour, de eis van Lennon was. Dat manifesteert zich al gelijk in de hoes.

Ik ben hier dan toch echt kritisch over hoe het talent zich manifesteert.

Ik kan me met geen mogelijkheid voorstellen dat iemand bij zichzelf denkt 'hey, laten we eens lekker Revolution 9, Why Don't We Do It in the Road? of The Continuing Story of Bungalow Bill op gaan zetten'. Dat een album lang is, zou niets mogen afdoen aan de kwaliteit (daar luister ik immers ook genoeg prog voor), maar ik hoor hier alleen maar losse muzikanten met ideeën die niet als harmonieus geheel als album werken. Dat hoorde ik op Sgt. Pepper wel. Hier klinkt het vooral alsof iedereen zijn eigen ding wilde doen, waar het album voor mij heel hard onder lijdt.