The Beatles - The Beatles (1968)

The White Album als slechtste?? Serious??? Wow, dit is wel heel erg verrassend. Zeker na je enthousiasme over nummers 1, 2 en 3.

Met 'kritisch zijn' is het opletten geblazen. Voor je het beseft ben je je eigen gedachten aan het beluisteren in plaats van de muziek. Je houdt ergens van of niet. Kritisch zijn hoeft niet. Tenzij je moet doen alsof omdat een baas je er voor betaalt.

Het is allemaal zo subjectief. The Continuing Story of Bungalow Bill vind ik niet geweldig. Anderen vinden het wel jolig. Revolution 9 doet me op dit moment ook weinig. Maar ik kan me best voorstellen dat één aandachtige luisterbeurt die me meevoert op andere gedachten brengt.

In de OOR popencyclopedie, ook maar een mening he, noemden ze de diversiteit aan stijlen eerst "alsof de band bij ieder volgend nummer weer helemaal opnieuw begon." En dat dat briljant was. In latere edities hadden ze het opeens over "moeizaam tot stand gekomen opnamen" en dat de diversiteit "zowel kracht als zwakte" was. Ach, het is maar wat je erin denkt te horen.

En Revolution 9 heb ik vaak genoeg aandachtig beluisterd om te weten dat dat niet meer gaat gebeuren, Kronos. Verder vind ik dit een puik album dat ik af en toe met veel plezier beluister. Het begint allemaal wel wat van z'n glans te verliezen voor mij naarmate de tijd vordert.

Op basis van het luisteren heb ik een gevoel of het me wel of niet iets doet. Vervolgens ga ik analyseren waarom ik het vind. Op basis daarvan schrijf ik een recensie, anders heb je ook van die korte besprekingen.

Mijn opmerking over kritisch zijn heeft in deze context te maken met het feit dat er heel snel gezegd wordt hoe getalenteerd deze mannen zijn, maar dat is geen garantie voor een goed album (zoals in mijn ogen bij dit album het geval is).

Ik ben liever kritisch dan dat ik krampachtig probeer iets goed te vinden. Dit album klinkt toch duidelijk anders dan het voorgaande werk en als ik echt moeite heb om me er doorheen te worstelen (waar With The Beatles ruim een half uur duurt), dan is een onvoldoende score wel op z'n plek lijkt me.

Je vindt yellow submarine dus beter dan deze plaat?

Ja, dat is al even onzinnig als het andere uiterste. Kritisch zijn als krampachtig proberen iets slecht te vinden. Bijvoorbeeld omdat de artiest of muziek niet cool is.

Aan dit album kleven voor mij veel goede herinneringen. In 1980 ging ik met mijn klas naar Londen. Ik had extra geld bij elkaar gespaard en gereserveerd voor de aanschaf van muziek, bij voorkeur van The Beatles. Dat lukte en zo kwam ik thuis met twee Beatles albums. Rarities en de witte dubbelaar. Met beide albums was ik zeer ingenomen. Van de witte dubbelaar kende ik alleen de paar liedjes die op 1967-1970 stonden. En de liedjes op Rarities waren toen allemaal, een enkeling uitgezonderd, allemaal 'nieuw' voor mij.
De lange speelduur van de The Beatles is vanaf de eerste luisterbeurt nooit een echt bezwaar geweest. Toen ik het album als 16-jarige beluisterde zoog ik alles wat de groep had te bieden op als een spons. Ik vond ook geen enkel nummer raar of slecht, behalve misschien Revolution 9. In het begin vond ik zelfs dat een intrigerend nummer.
In de loop van de jaren ben ik anders gaan luisteren. Misschien kritischer. Mogelijk. Kan ook zijn dat de muzieksmaak veranderd. Of breder wordt, of verdiept. Misschien zelfs alles tegelijk. Toch blijf ik het album in grote lijnen waarderen. De voornaamste reden dat ik 'm tegenwoordig niet meer integraal beluiister is dat ik er simpelweg de tijd niet voor heb.

de witte maakt de witte juist doordat het een bijeengeraapt zooitje lijkt en toch een eenheid vormt, met hier en daar onzinnigheid. Het is niet allemaal even serieus bedoeld.
Gelukkig namen the Beatles het leven niet zo serieus als veel users hier, en noemde George Harrison Monty python de enige rechtmatige opvolgens van the Beatles, die keuze zegt meer dan genoeg .

Kritisch luisteren? Ga je dan anders luisteren? Met een koptelefoon op, je ogen dicht en een aantekeningenboekje bij de hand om na afloop van de luisterbeurt je bevindingen aan een grondige analyse te onderwerpen.

Je hoort iets, en het is je ding, of het is niet je ding, muziek is te subjectief om unaniem door iedereen goed gevonden te kunnen worden. Zo kan ik me heel goed voorstellen dat mensen mijn nummer één echt helemaal niks vinden.

Dit album vind ik geweldig in al zijn chaos, nummers die echt niet bij elkaar op een album kunnen worden bij elkaar gesmeten, en aan het einde van de rit kom je dan toch tot de conclusie dat het klopt. Maar ik kan me voorstellen dat genoeg mensen dit te wisselvallig of onsamenhangend vinden. Ik zag hier aangehaald worden dat Sexy Sadie maar een nummer van niks is, één van mijn favoriete nummers van de plaat.

Mijn nummer 1 is zo goed, dat het misschien wel zo zal zijn, maar ik het mij toch echt niet kan voorstellen, eerlijk gezegd. Zoveel empathie heb ik dan blijkbaar niet in me. Fijn dat jij dat wel hebt, is belangrijk tegenwoordig, empathisch vermogen.

Ja. The White Album heeft nummers die beter zijn dan die van Yellow Submarine en dan reken ik de titeltrack en All You Need Is Love niet mee, omdat die al eerder uitgebracht zijn. The White Album vind ik simpelweg te lang en ik heb echt moeite om driekwart van de plaat uit te zitten. Geef mij dan maar de soundtracks van George Martin.

Aha, het is dus het geheel wat je tegenstaat?
Dat Martin deel van Submarine vind ik dus echr slaapverwekkend, maar ieder zijn mening

Ik kijk wel naar het totaalplaatje ja. Ik geef altijd de voorkeur aan albums die over de hele linie leuk zijn, dan albums die vol staat met zooi, maar wel net die ene parel.

Ik begrijp je. Maar op deze witte staat wel wat meer dan 1 parel naar mijn mening.

Ook wel wat stoorzenders die inderdaad de vaart er wat uithalen. Als 1 lp zou dit gewoon een perfect album kunnen zijn denk ik.

Tja er is wel een stukje muziek waarvan ik me niet kan voorstellen dat mensen het oprecht lelijk vinden, en dat zijn de eerste zes minuten van "Storm" van Godspeed You! Black Emperor. Ik krijg elke keer tranen in mijn ogen als ik dat opzet, dus ik voel me persoonlijk aangevallen als iemand dat dan lelijk noemt.

Bij dit album heb ik dat dan veel minder, om eerder genoemde redenen. Ik heb er misschien een minder emotionele band mee dan het Godspeed-nummer. Dit is trouwens een aanmoediging voor iedereen om Storm eens op te zetten!

Vroeger ook hoor, Tony!

Het gaat er dit jaar dan toch nog van komen lijkt het: http://ultimateclassicrock.com/beatles-white-album-reissue-update/

Jawel; in elk geval een remix en een gedeeltelijke release van de Esher-demo's....waarschijnlijk verschillende versies; van de ''kale'' heruitgave met remix en wat demo's (2cd? 3cd?) tot een uitgebreide collectie outtakes, misschien de Hey Jude/Revolution-single erbij en een vinyl 2 of 3-LP.... Dat wordt sparen, jongens!

Dat doet niemand geloof ik, maar het is ook de White Album, gemaakt om in z’n geheel te verorberen als de stemming er naar is. Dit zet je niet op om liedje zus of zo eens snel op te zetten. Dit is een belevenis, een trip door The Beatles circa 1968 waar de desintegratie van de verstandhoudingen van de bandleden heeft geleid tot een eindeloos fascinerende, wat afstandelijke dubbelaar met een manisch, sinister sfeertje.

Zoals iemand het zo treffend op Steve Hoffman’s forum omschreef klinkt dit album als een kermis waarop de dag ervoor een moord heeft plaatsgevonden. De attracties draaien weer, de kramen doen weer zaken maar de stemming is duister en beladen. Vooral kant 4 zou dienst kunnen doen als de soundtrack van een Hitchcock-film.

A Hard Day’s Night en Beatles For Sale zou ik ook hoger hebben gezet. Horen zeker bij de grote broers uit de latere periode. Old school Beatles, dat weet ik, maar kwalitatief ijzersterk en met For Sale maakten ze een grote doorgroei.

Vind je ja? Dat vind ik het minste Beatles album. Teveel covers wat mij betreft en nogal onevenwichtig.

Ik zie het als een overgangsalbum. Lennon in z’n Dylan-fase en de sfeer is een stuk zwaarmoediger dan voorheen. De covers zijn vooral een bijproduct van het onmogelijk kunnen functioneren tussen de tournees en drukte toendertijd. Toch vind ik het als album alleszins geslaagd.

Vind het helemaal bij het album passen. Dat sfeertje dat ik al eerder aangaf, alsof er iets niet in de haak is, culmineert eigenlijk in het psychotische Revolution 9. Het immens lugubere Goodnight vind ik daarna helemaal niet klinken als een lieflijk slaapliedje.

De onaffe, vreemde sfeer van het album komt ook terug in de lakenwitte presentatie en de bijgeleverde, fascinerende poster. Foto’s van uiteenlopende situaties en locaties, zogenaamde ‘clues’, etc. op zo’n wijze samengesteld alsof het met een plof op iemands bureautafel gesmeten is. Het hoort er naadloos bij.

Op 22 november 1968 verscheen het ambitieuze dubbelalbum “THE BEATLES” van The Beatles. Na “WONDERWALL MUSIC” van George Harrison was dit het eerste Beatles album dat op hun eigen label, Apple verscheen. Omdat de hoes nagenoeg helemaal wit is, werd dit album al snel “THE WHITE ALBUM” genoemd. De eind augustus 1968 verschenen superhit “HEY JUDE” is, vreemd genoeg, niet terug te vinden op het album. Het merendeel van de songs voor dit album is geschreven tijdens een meditatie periode met de Maharishi Maheshi Yogi in India. In totaal staan er 30 songs op, goed voor ruim anderhalf uur muziek. Alle 4 Fab Four mannen zijn als leadzangers te horen. Drummer Ringo Starr op 2 en gitarist George Harrison op 4 zelf geschreven nummers, waaronder het fenomenale “WHILE MY GUITAR GENTLY WEEPS”. Dit nummer hebben ze heel vaak opgenomen, maar elke keer niet tot tevredenheid. Vriend van Harrison, gitarist Eric Clapton, werd door hem gevraagd of hij een solo wilde spelen in dit nummer, aanvankelijk weigerde hij. Uiteindelijk heeft Clapton het toch gedaan, 1 take en dat werd de definitieve versie. De resterende songs werden verdeeld tussen John Lennon en Paul McCartney. Wat opvalt is de grote diversiteit aan stijlen, waardoor “THE WHITE ALBUM” het meest gefragmenteerde album van de band uit Liverpool is. Het knappe is dat het desondanks toch een geheel is en een echt Beatles album. Er staan een aantal klassiekers op, zoals het reeds genoemde “WHILE MY GUITAR GENTLY WEEPS”, “BACK IN THE U.S.S.R.”, “OB-LA-DI, OB-LA-DA”, “BLACKBIRD”, “BIRTHDAY”, “HELTER SKELTER” en “REVOLUTION 1”. Het enige nummer dat ik niet kan verteren is het ruim 8 minuten durende “REVOLUTION 9”. Een door Lennon gemaakte geluidcollage, waarin, in tegenstelling tot alle andere Beatles nummers, geen melodie in te ontdekken valt. Een klein smetje op een verder briljant album, waarop één van de eerste progressieve rocksongs staat, het door Lennon gezongen ”HAPPINESS IS A WARM GUN” en je zou “HELTER SKELTER” wel als één van de eerste hardrocksongs kunnen bestempelen. Ondanks een andere aanpak én resultaat als “SGT. PEPPER’S LONELY HEARTS CLUB BAND”, is “THE WHITE ALBUM” een zeer invloedrijk album geweest, omdat het in 1968 (en daarna) bewees dat je met verschillende stijlen toch een samenhangend album kunt maken…geweldig!

Altijd een rare plaat gevonden. Vijftien tot twintig nummers zijn briljant, een stuk of tien nummers zijn gewoonweg prut. Maar goed, die twintig nummers zijn wel van een ongekend niveau. Dit had misschien mijn favoriete plaat aller tijden kunnen zijn, als ze die tien baggernummers maar hadden weggelaten.

Welke tien zou jij weglaten, jono?

Dat is niet zo moeilijk.
1.Ob-La-Di Ob-La -Da
2. Wild Honey Pie
3. Bungalo Bill
4.. Rocky Racoon
5. Why Don't We Do it in the Road
6. Yer Blues
7. Revolution 1
8. Revolution 9
9. Honey Pie
10. Good Night
Maar smaken verschillen hoor. Er zullen vast mensen zijn die deze nummers wél kunnen waarderen.

Op nummer 5 en 6 na kan ik heel goed met deze lijst mee.

Maar Yer Blues eruit? Een van de beste nummers van het album wat mjj betreft. Why dont we do it is gewoon grappig vind ik.

Ik zou Piggies en The Continuing Story of Bungalow Bill met deze 2 ruilen.

Ik heb "Back in the USSR" altijd het minste nummer gevonden op dit album. Heb er helemaal niks mee (en dat als Beach Boys liefhebber).

George's "Long, Long, Long" is voor mij het hoogtepunt.