The Beatles - The Beatles (1968)

Door mezelf te quoten (quoteren ?) staat mijn bespreking weer wat vooraan ! Het is niet heel netjes, maar ja !
Blijf dit dé plaat van The Beatles vinden ***** Maximale score !

Zo moet dat !

Number 9 ..... Number 9 ..... Number 9 ..... Number 9 ..... Number 9 ..... Number 9 ..... Number 9 ..... Number 9 ..... Number 9 ..... Number 9 .....

Right...

Ik vrees van wel voor je Haas

Sorry het is gewoon mijn mening. Ik vind de muziek van Eels zeker niet slecht (zelfs goed), maar die van de Beatles is toch nog enkele klasses hoger. Na 40 jaar is ze nog altijd even sterk. ik denk niet dat we dat van Eels zullen kunnen zeggen.

Ik word gek...
Alle latere albums van The Beatles zijn gewoon steengoed. De ene dag is sgt. peppers mijn favoriet maar dan luister ik dit witte juweeltje en dan denk ik daar kan niets boven op.........totdat ik abbey road luister.......en via Revolver langs magical mystery tour weer bij sgt peppers ben....en denk alle het latere werk van the beatles is voor mij gewoon geniaal.

en vergeet ook Rubber Soul niet!

En ik denk (en weet misschien ook wel) dat al het latere werk van The Beatles inderdaad vet geniaal is!!!

en dan te bedenken dat de Beatles maar 6 á 7 jaar platen hebben gemaakt!

Dat is nu net het ongeloofelijke aan de Beatles. Wat hebben zij niet gepresteerd op zo'n korte tijd? Ongeloofelijk! Als je bedenkt dat een plaat als Rubber Soul gemaakt is tijdens hun drukke schema met optredens. Klasse.

wanneer ik ob la di ob la da in de bus opzet met mijn Ipod, kruip in direct in elkaar , angstig dat iemand het zou horen, zegt genoeg he

ik vind het een tof nummer, en niets meer dan dat, om 1 keer per jaar ofzo te beluisteren

Waarom voor mij dit de beste beatles plaat is omdat ze hier alle 4 hun beste nummers op hebben staan : harrison is in topvorm met "while my guitar..." , saviy truffle, en ook piggies ( wat ik echt 1 van zijn beste nummers vind), lennon scoort ook fantastisch met o.a. Happiness , I'm so tired, de Mccartney classics zijn er eigenlijk teveel om op te noemen ( blackbird, mother nature's son , helter skelter en ga maar ,door zelfs Rocky Raccoon is fantastisch), en dan nog Ringo op zijn best in "don't pass me by" ( hoe kun je dat een minder nummer noemen!). Alles past fantastisch in elkaar, een staalkaart van de beste pop band allertijden. Zelfs Revolution #9 hoort op deze plaat alhoewel het natuurlijk geen popmuziek meer is , zelfs geen song. Deze plaat is zoveel stukken beter als Sgt Pepper en Magical Mystery Tour en zelfs Abbey Road ( daar staat veel meer filler op als deze ik noem : I want you, come together, maxwell's silver hammer , oh darling). Enige nr naast rev #9 dat ik echt minder vind is julia....... ( julia ocean child calls me ..... please...)
Zoals een karakter uit de simpsons zou zeggen : best.pop.album.ever.

Turn me on dead man ..... Turn me on dead man ..... Turn me on dead man.....



Deze plaat is opzich wel goed hoor, backmasking fascineert me gewoon Ik vind hem alleen wel een beetje lang, gezien ik, wanneer ik de beatles luister, het meestal maar een minuut of 30 doe, anderhalf uur is dan wel een beetje teveel van het goede

Toch nog een 3,5*

mischien 7"singletjes kopen

Het zijn er 13.
US albums niet meegerekend.

Misschien beter lezen?

Zeker een geweldig Beatles-album. Veel poppy deuntjes waarin alles eenvoudig is gehouden. Revolution 9 zorgt voor het contrast. De rest zweeft daar ergens tussenin.

4,5.

Vergeleken met de fijne lunch (Revolver) of een lekker avondmaal (Sgt. Peppers) is dit je volledige viergangen-diner, compleet met soep, salades, stokbrood, patat, sorbet en koffie en kaasplankje toe!

Niet alles is even lekker (ik ga het weer zeggen; Revolution No. 9 had op een solo album van Lennon mogen staat, een nogal gewild stukje dada-geneuzel), sommige gerechtjes zijn erg pittig (Helter Skelter), andere weer prettig licht en zoet (Martha My Dear).
George Martin had hier graag een simpeler maal van gemaakt maar de chefkoks hadden ingredienten en inspiratie genoeg voor dit meesterwerk. En wij, als klanten, mogen profiteren.

Nog even klagen tegen de restaurateur; de LP klinkt beter dan de cd, mag dat in deze tijden?

Dit heb je op een meest originele manier op je menukaart gezet, Bawimeko!

Blijft deze klassieker lekker in de aandacht en dat hoort zo met zulke klassiekers !

De meeste mensen hier die dit album in lyrische bewoordingen beschrijven , waren nog lang niet geboren toen The Beatles al lgeruime tijd opgeheven waren .
Het doet mij goed al die waardering voor muziek waar ik mee ben opgegroeid. En bovendien is het vaak heel interessant om te lezen hoe bv. zo'n White Album overkomt op een nieuwe generatie muziekliefhebbers.
Op mij maakte het toen een verpletterende indruk en ik was mij meer dan ooit bewust over de genialiteit van The Beatles. Zo'n staalkaartje van uiteenlopende composities kende ik van niemand.
Het leek wel of alle stijlen van de toenmalige popmuziek op 2 platen verzameld waren. Van blues , rock and roll tot aan kinderliedjes of experimenteel toe. En het meeste op een ongelooflijk hoog niveau.
Toch is er ook kritiek op het album geweest. Soms zelfs uit onverwachte hoek. George Martin , vond het materiaal uitgesmeerd over 2 lp 's niet van een constant hoog Beatles niveau(waarin hij m.i. gelijk heeft ) en opteerde voor de beste nummers op 1 lp. Hoe dan ook , de geschiedenis bepaalde anders en is niet omkeerbaar.
Ik heb daar voluit vrede mee.

Eerst maar 'ns het eerste en (m.i.) sterkere album rustig besproken...

1. Back in the USSR; de Beach Boys en Chuck Berry komen samen in dit bevlogen nummer van McCartney. Misschien was de reden van het fanatisme het plotselinge vertrek van Ringo na het gezeur van Macca over z'n drummen; we horen dus Paul zelf verdienstelijk trommelen.
2. Dear Prudence; een nummer van John voor de zus van Mia Farrow die zich tijdens hun verblijf in India opsloot op haar kamer. Net zoals veel nummers van dit album blijkt dat de Beatles het fingerpicking van Donovan (die ook bij de Maharishi ronding) zich goed meester hadden gemaakt.
3. Glass Onion; 0.05-0.06; Iemand zingt na "'bout Strawberry Fields" "for evah" in de achtergrond.
Persoonlijk vind ik het een eigenaardig nummer; nam John hier afstand van z'n LSD-periode?
4. Obla-di-Obla-da; Tijdens de tientallen takes voor dit nummer liepen de spanningen behoorlijk op. Niet echt terug te horen in het uiteindelijke resultaat; volop grappen en grollen (1.42; na de zin "lets the children lend a hand" zegt George "arm" en John "leg".
5. Wild Honey Pie; tussendoortje
6; The continuing Story of Bungalow Bill; het flamencoloopje aan het begin was een 'sample' op een mellotron, dus geen virtuoze George. De Beatles-debuut van ene Yoko Ono die tot verhoging van de sfeer bij elke sessie vanaf heden aanwezig was...
7. While My Guitar Gently Weeps. Mooie song, een wat rommelige opname; foutjes tussen de band en Paul die D speelt als de rest van de band in C zit en vice versa..en Paul heeft het beide keren goed! Ringo maakt ook wat foutjes (4.19; basdrumfouten). Eric Clapton speelde de solo die nogal vervormd is in de studio.
8. Happiness is a Warm Gun. Briljante zang van John, een Lennioniaans raar ritme en een tekst naar een commercial voor wapengebruik in de USA (waar anders?)
9. Martha My Dear; Paul op z'n luchtigst! Fijne deun en erg lekker na de zware kost van de twee vorige songs!
10. I'm So Tired. Alweer een fraai stukje zangwerk van Lennon! Niemand is eruit wat hij brabbelt aan het einde en hele volksstammen die niks beters te doen hadden hebben dit stukje achteruitgedraad en gehoord dat Paul dood is en dat John'm mist.
11. Blackbird; een briljante en onderkoelde Paul. Het tikken is een metronoom die even weggedraaid wordt in de 'merelsolo'. Net als 'Dear Prudence' en 'Julia' gebaseerd op het in India geleerde gitaartechniek.
12. Piggiesl een tussendoortje van George, klinkt een beetje als de Bonzo Dog Doodah Band. Charmant deuntje.
13. Rocky Raccoon; grappige counry van Paul.
14. Don't Pass Me By; alweer een rommelige opname met wat fouten in het laatste refrein. Ringo had deze song al vijf jaar geleden geschreven en had met een strakker arrangement beter op Beatles for Sale gepast.
15. Why don't we do it in the road. Briljant weggooinummer van McCartney. Het schijnt dat Lennon ervan baalde dat hij niet mee had gedaan op deze opname; het zijn alleen Paul en Ringo.
16; I Will; na het ruwe werk van het voorgaande toont de componist z'n veelzijdigheid door dit zoete, maar aangename werkje. Leuk country-achtig gitaarwerk en een gezongen bas!
17.Julia; John werd explicieter en persoonlijker in z'n teksten, misschien aangemoedigd door Yoko. Mooie song.

Ik dacht altijd dat Paul alles zelf had gedaan op Why Don't We Do It in The Road. Dus ook het drumwerk.
Voor de rest mooie beschrijvingen.

Dank je
Ik ga het 'ns opzoeken...volgens Lewisohn was Ringo de drummer op dit nummer. Vermoed wordt dat dit een beetje een wraakactie (?) was van Paul over het feit dat hij niet mee had gespeeld op Revolution no.9; dit is namelijk een song waarvan hij wist dat John het wel geinig had gevonden om er wat aan bij te dragen...maargoed; de sfeer was niet meer zo fijn in die dagen...

Klopt...Paul en Ringo. John Lennon deed niet mee omdat ie gewoon tidens de opname niet aanwezig was. John was tijdens de White Album sessions bijna nooit in het studio en meer met Yoko basic dan met de opnames. Paul was de enigste Beatle die op bijna alle geboekte studio tijden aanwezig was.

Ja, julllie hebben gelijk. Ringo heeft meegespeeld op het nummer.
Weer iets bijgeleerd. .

Geweldige plaat die na een luisterbeurt al helemaal in mij hoofd staat.

4,5

Nu de andere kant?

De tweede plaat gaat volgen!

Bij dezen!

18. Birthday
Een fijne McCartney-rocker. Een nogal rommelige opname en inhoudelijk stelt het niks voor, maar wat geeft het? Harrison op bas, Lennon op leadgitaar.
19. Yer Blues
Was dit een parodie op het genre of een echte blues? Onduidelijk is of de nauwelijks hoorbare vocalen in het laatste refrein zo horen of dat het per ongeluk was..persoonlijk vind ik het effectief. McCartney is af en toe op 2e stem te horen.
20. Mother Nature's Son
McCartney solo met later toegevoegde blazers. Het verhaal gaat dat de onderlinge sfeer inmiddels ver beneden het vriespunt was en toen Lennon en Starr even langs kwamen om te kijken hoe het met Paul was de serene sfeer onmiddelijk verdween. George was inmiddels 'op vakantie'; zijn 'Not Guilty' zou niet op dit album verschijnen...
21. Everybody's Got Something to Hide Except Me and My Monkey
Erg jaren '60 en dubbelzinnig (Me and My Monkey warren natuurlijk John en Yoko).
22. Sexy Sadie
Een John-song over de Maharishi. Hier hebben ze zo'n 36 uur aan gewerkt, wat niet erg te beluisteren valt. Aardige akkoorden, maar het gaat nergens heen.
23. Helter Skelter 4:29
Is dit hard-rock? Persoonlijk vind ik dit minder overtuigend dan Back in the USSR of Don't Let Me Down als het gaat om 'echte rock'. En The Who (om maar een combo uit die tijd te noemen) deed het beter als het ging om het Betere Beukwerk. Ringo kreeg blaren op z'n vingers!
24. Long, Long, Long
McCartney en Lennon waren misschien geen beste maatjes meer, maar ze waren wel effectief bezig Harrison constant de pas af te snijden. Dit pareltje (en George's beste song op het album) staat op het eind van kant drie verstopt. Mooi harmonium-werk van McCartney.
25. Revolution 1
Was het nou "count me in" of "count me out?". Was John nou pro-revolutie of anti-revolutie? Toen was het in sommige kringen het gesprek van de dag, nu wordt deze song gebruikt in commercials..
26. Honey Pie
Persoonlijk heb ik altijd een zwak gehad voor dit soor Macca-deuntjes. Lennon deed over dit nummmer later nogal zuur, maar ondertussen leverde hij wel een puntgave gitaarsolo af!
27. Savoy Truffle
Waarom dit en niet "Not Guilty"? Qua blazers-sound erg gebaseerd op Lady Madonna en qua tekst op de inhoud van een doos bonbons van maatje Eric Clapton.
28. Cry Baby Cry
Een erg duister, sprookjesachtig lied van Lennon. Mooi baswerk van Paul.
29. Revolution 9
Het meest verspreide stukje avant-garde aller tijden. Miljoenen hebben deze geluidscollage in de kast, op elpee of cd. Persoonlijk mag ik dit nummer graag overslaan; het is vaak geanalyseerd, maar het heeft meer met John en Yoko te maken dan met de Beatles. Het enige mooie; het verweesde "Can You Take Me Back" van Paul dat als intro dient.
30. Good Night
Mierzoet, orkesten...dus het moet van Paul zijn; nee hoor! Een slaapliedje van John voor Julian, gevoelig (en met moeite..)gezongen door Ringo.

Eindconclusie:
WAT EEN ALBUM! Over smaak kun je twisten, maar je kan hier terecht voor jaren '20-jazz, rock, avant-garde, folk, komedie, nachtmerries, country. Ondertussen waren ze de baas in de studio (George Martin was er vaak niet en technici kregen er geregeld verbaal van langs) en had hun samenwerking z'n beste tijd gehad, maar dit is een meesterwerk!