The Beatles - The Beatles (1968)

Berichten verwijderd, ga maar ergens anders onrust lopen stoken.

Ik heb deze plaat weer voor het eerst in een jaar gehoord,en toen kon ik maar een aantal nummers waarderen,namelijk:
CD1:Dear Prudence,nummers 6 t/m 12,Julia ;
CD2:Mother Nature's Son,Sexy Sadie,Hetler Skelter,en Cry Baby Cry
In totaal zijn dat er 13 van de 30 nummers die ik kon beluisteren.

Inmiddels is mijn muzieksmaak geevolueerd afgelopen jaar,en heb ik bijv. Sgt.Pepper verlaagd van 5* naar 4,5* omdat het me wat tegenviel na mijn nieuwe ontdekkingen.Zo kreeg ik ook het vermoeden dat ik dit dan ook zou verlagen van 4* tot 3,5* omdat het niet zo goed meer zou zijn in mijn oren als een jaar geleden.

Maar nou blijkt dat ik bijna alle overige nummers ook kan waarderen,dit is allemaal heel makkelijk te slikken.
Ook niet zo gek eigenlijk als je bijv. een album als Tago Mago of Pawn Hearts van binnen naar buiten kent,maar goed,dat betekent overigens niet dat je zo'n grote muzikale inzicht hoeft te hebben ofzo.
Maar voor mij is dit nou eindelijk lekker te doorlopen.

Het niveau hier blijft constant hoog,voor bijna anderhalf uur lang.
De enige draak van een song hier is voor mij Don't Pass me By,die had er gewoon echt uit gemogen.Zeer zonde,I really want to pass it by.
Van alle andere nummers hierop heb je trouwens ook wel de uitschieters en de wat mindere,maar het niveau blijft gewoon zo lang hoog,dat ik het met een halfje ga verhogen.

Wat zowiezo bijzonder aan the White Album is,zijn de verschillende stijlen en sferen die erin gedouwd zijn.
Bijvoorbeeld na een aantal lieflijke liedjes zoals Blackbird(Paul),Julia(John) en Mother Nature's Son(George),komt Paul dan opeens met Helter Skelter,hels geweld!De combinatie van de bas,drums,gitaar en vocalen brengt de psycho-killer naar je boven!
I GOT BLISTERS ON MY FINGERS!
Een aantal liedjes later komt Paul,diezelfde Paul van Helter Skelter, opeens met het heerlijk warme melancholische Honey Pie in jaren 30' stijl.Om maar eens een voorbeeld te noemen.
Weet niet meer of ik dat van hier heb of ergens anders,maar Paul kwam op het idee om stukjes van de nummers hier bij elkaar te plakken,wat niet zo in de smaak viel bij de andere leden.Ik had daar wel benieuwd naar geweest in ieder geval.

Het is toch werkelijk een bijzonder album,hoe dit in elkaar zit,ik heb tot nu toe nog geen album ontdekt die op deze manier werkt.
En dan is het niet eens technologisch of ritmisch baanbrekend of wat dan ook,maar gewoon al die verschillende stijlen die je zachtjes heen en weer laten golven zoals alleen de Beatles dat kunnen,dat is bijzonder.

4,5*

veel bijzonderder dan dit vind je ze niet. na een jaar of 38 klinkt het nog steeds ongelovelijk fris. geweldige plaat.

Zinnige bijdrage!..ik denk ook dat dit album met afstand de meest compexe is van deze groep. Ik zit nu in de fase dat ik me behoorlijk kan ergeren aan John's salon-anarchisme (Revolution no1 en no.9, Glass Onion), maar er staan weer makkelijk 4 of 5 Lennon-klassiekers tegenover.
"Don't Pass Me By" is technisch gezien een van de rammeligste producten van de Beatles; rommelig drum- en pianowerk; halve maten worden overgeslagen. Dit kan goed op "The Worst of the Beatles" samen met ('ns denken) That Means A Lot en What's the New Mary Jane..

Glass onion is toch gewoonweg fantastisch geschreven! Ik snap niet waarom het altijd zoveel kritiek krijgt. Het is toch een nummers zoals er zo velen zijn op het album!

Natuurlijk, mijn steun heb je, Lennonlover!

Er is niets mis mee met "Glass onion"

Muzikaal niks en het zijn herkenbaar de Beatles...maar ik vind het een chagrijnig en zuur stukje onmuziek. Lennon-liefhebbers zullen ongeveer dezelfde gevoelens hebben bij Maxwell's Silver Hammer of Yesterday. Als McCartney-fan ben ik af en toe niet onder de indruk van songs van Lennon (net als Revolution #1 en #9 en She's So Heavy).

Soms leek hij zich iets teveel bewust van zijn positie als Beatle en Wereldverbeteraar. Juist de 'dromerige' Lennon (Because, #9 Dream, Strawberry Fields, Imagine) heeft mijn voorkeur, niet de bagism/bed-in/Sometime in New York City-activist....

Waar Paul zich kon verliezen in mooifluiterij was Lennon bij tijd en wijlen nogal narcistisch. Eén van de Apple-vergaderingen die belegd werden door John was er een speciaal ter gelegenheid van zijn bekendmaking dat hij Jezus Christus was...en was was geen spoortje ironie bij!

Voor John Lennon was het een grap, John wilde gewoon een aantal bekende Beatles titels als b.v. strawberry fields, nothing is real, the walrus, Lady Madonna enz aan elkaar voegen en bewust een nonsens song schrijven om te zien hoe deze onzin van Kritieker interpreteerd worden. Het was gewoon een Lennon typische provokation!

told you about strawberry fields,
You know the place where nothing is real.
Well here's another place you can go,
Where everything flows.
Looking through the bent backed tulips,
To see how the other half live.
Looking through a glass onion.
I told you about the walrus and me-man,
You know that we're as close as can be-man.
Well here's another clue for you all,
The walrus was Paul.
Standing on the cast iron shore-yeah,
Lady Madonna trying to make ends meet-yeah.
Looking through a glass onion.
Oh yeah, oh yeah, oh yeah.
Looking through a glass onion.

I told you about the fool on the hill,
I tell you man he living there still.
Well here's another place you can be,
Listen to me.

Fixing a hole in the ocean,
Trying to make a dove-tail joint-yeah.
Looking through a glass onion.

Glass Onion is het sterkste nummer dat (naar ik aanneem) Lennon ooit heeft geschreven.

Ik was al bang dat kritiek op "Glass Onion" sterke reacties zou oproepen. John Lennon was (m.i.) niet erg 'grappig' in de periode '68-'72. Cynisch bekeken was het de switch tussen het 'verruimende' LSD (beluister alle tracks tussen medio '66 en eind '67 van Lennon's hand; van Rain tot I Am The Walrus) en heroine (alles post-India, na de scheiding en mét Yoko).
In Glass Onion neemt John afscheid/afstand van het voorgaande jaar; qua tekst een parodie op zijn dromerige teksten, qua muziek z'n nieuwe agressieve 1968-stijl. En misschien was dit een eerste aanwijzing voor een John die afscheid nam van de Beatles...
Het is dus wat mij betreft verre van John's sterkste nummer (Rain)...

oh, ik heb het niet over de tekst. hebben nooit zo mijn interesse. de swing van nummer is geweldig. met van die strijkertjes over een pittige strakke drum.

John was het gewoon beu dat er vanalles uit de teksten werd genomen en afgeleid door de fans, terwijl het gewoon fucking teksten waren die een nummer nodig hebben. Punt uit. Niets meer. En dan zijn er mensen die hun nummers achterstevoren beginnen te draaien anderen die mensen vermoorden en dan nog eens "verwijzingen'' vinden naar een dode Paul. Hij wilde gewoon eens sollen met de fans. That's it.

Inderdaad, John was vaak een klootzak. Maar je moet echt wel met alles rekening houden. het was niet enkele de LSD die hem maakte zoals hij was. Ook zijn moeilijke jeugd (weg vader, mama dood, gesleurd naar de ene kant naar de andere) en moeilijke jaren zelfs tijdens the beatles. Brian Epstein die sterft maar eerst zijn goede vriend Stu. Yoko Ono die een paar miskramen heeft. Weet je, zoiets kraakt een mens!

kan ik geen 6,0 geven

als dat mogelijk zou zijn, dan zat het gemiddelde wel een pak hoger

Mee eens


Wat ik niet snap is dat 21 mensen als favoriete track op Ob-La-Di, Ob-La-Da stemt ..

inderdaad

maar ik kan er toch wel mee lachen.

Daar begrijp ik dus ook niets van.

Overigens zit ik een beetje met deze plaat in mijn maag. Deze en Revolver vind ik stiekem beter dan mijn huidige nummer 1 Abbey Road. Zo is het een beetje gegroeid. Maar aangezien ik niet kan kiezen, hou ik het nog maar even zo. Oh ja, en voor het geval er iemand wakker is: ik doe 1 plaat per artiest in mijn top-10. Zodat ie niet helemaal vol staat met Beatles en Suede zeg maar

Dat heb ik ook. Ik kan niet goed kiezen tussen Rubber Soul, Revolver, Abbey Road, Sgt. Pepper en de witte. Daarom laat ik het zo. Ik had vroeger een stuk of 4 beatles-albums in mijn top staan. Nu, wanneer ik een album tegenkom kijk ik gewoon door welk beatle-album ik het kan verwisselen. Ik ga ook uit van de regel: 1 album per artiest (voor mijn bieteltjes heb ik wel een kleine uitzondering gedaan

Gewoon deze erin zetten

Nou ik doe daar niet aan hoor
De kevertjes staan er vier keer in.. Maar ook staan er andere artiesten in natuurlijk..

En geen sgt. pepper erin Frankieman?

Hé Lennonlover, niet iedereen vind Sgt. Pepper's ZO goed dan wat de pers destijds de wereld wou voorhouden;
Ik vind Pepper's een hele goeie, maar voor mij komt die pas na Abbey Road, de dubbele witte en Revolver;
En voor Frankieman misschien ook wel ???

de immer wijze raad van onze overste, Patrick

Neen, ik volg de pers daar wel in. Ik vind de plaat gewéldig! Eigenlijk is het gewoon te moeilijk, kiezen tussen die beatlesplaten vanaf Rubber Soul... pffffffffffff niet te doen eigenlijk. Het is écht wel de best band die ooit heeft bestaan!

Ik vind Peppers inderdaad een hele goeie, ik luister er graag naar. Alleen om de een of andere reden houd Pepper me niet de hele tijd in zijn greep. Na Lucy begin ik mijn aandacht te verliezen,tot Mr. Kite en dan tijdens when i'm 64 verlies ik hem weer. En dat komt hij pas weer echt terug als A day in the life begint. Revolver Rubber Soul, maar vooral deze Witte houden me wel van begin tot eind in mijn greep. Maar het kan zijn dat ik over een tijdje Sgt. Pepper er weer tussen heb staan hoor. Want bij mij gaat dat in periodes, Revolver en Rubber Soul heb ik een tijdje echt niet kunnen horen en nu zet ik ze nog al eens op. Alleen Abbey Road en de Witte, blijf ik altijd graag naar mijn oren laten vliegen

En Lennonlover, Groot gelijk. Je kan van de muziek houden of je kan het haten maar dat kan je nooit onteken...

Sgt. Pepper is aanzienlijk minder sterk dan 'the white album'. eigenlijk op elk vlak.

Jij zegt het alsof een wereldfeit is dat niet in kwestie kan worden gesteld, ik zeg: pure onzin natuurlijk. Dit is een geval van smaak. Ik vind het White Album namelijk bij lange na niet zo goed als Sgt. Peppers Lonely Hearts Club Band! Dus doe alsjeblieft niet alsof jou superieure mening een onbetwistbaar wereldfeit is, want zo quote je het nu wel..

wat is een wereldfeit?

hoe dan ook . . . misschien kunnen we afspreken (nadat ik me natuurlijk verontschuldigd heb op je gevoelig teentjes te hebben getrapt), dat als ik zoiets opschrijf, dit mijn mening is?

voor mij staat namelijk vast dat deze plaat op eigenlijk alle vlakken beter is dan Sgt. Pepper.

je zou bijvoorbeeld kunnen vragen:"goh, waarom vind je dat, Nicci".