The Beatles - The Beatles (1968)

Controversieel! Volgens mij zijn Revolver en Rubber Soul ook nauwelijks verouderd; als je naar Oasis, Crowded House of the La's luistert (of naar de Kooks, bijvoorbeeld) dan hoor je toch echo's van deze albums terug. Sgt. Peppers is het meest 'geproduceerde' album en dus het meest gevoelig voor veranderende smaak van Het Publiek.

Ik vind dat Rubber Soul wel degelijk verouderd is. Sgt peppers véél minder. En deze... jah bijna niet. Alleen weet ik niet of dit wel een commerciëel succes zou zijn. De muziekwereld is zo verranderd...

De commerciele muziekwereld inderdaad

Beetje domme opmerking hoor : Martha My dear, alsook Honey Pie zijn typische café-chantant liedjes, McCartney wou iets in de stijl van de jaren dertig maken (vorige eeuw) en die stijl is nu eenmaal zo, natuurlijk.
Maar voor de rest heb je wel gelijk natuurlijk, deze plaat heeft gewoon eeuwigheidswaarde, ik hoop dat ze hem binnen vijfhonderd jaar nog weten te appreciëren!

inderdaad Evan: dat viel mij 29 jaar geleden al op. Mc Cartney experimenteerde met oudere muziekstijlen. in "When I'm 64" van Sgt. peppers deed hij dat al eerder. Martha my dear vind ik ook nu nog ijzersterk. Honey Pie is minder geslaagd, maar ik dacht eerlijk gezegd dat dat van Lennon was.
Maar een nummer opnemen in een oudere stijl maakt een cd nog niet gedateerd. Dylan deed het onlangs ook op Modern Times. Dan zou ook iedereen die ooit een bluesnummer opnam gedateerd zijn.

Andere nummers op The White Album waren destijds trouwens zeer vernieuwend, en zelfs nu nog klinken ze opvallend "anders". Ik noem Dear Prudence, Happines is a warm gun,Yer Blues, Sexy sadie en natuurlijk while my guitar...., an dan afgewisseld met de zachtere liedjes als blackbird, mother nature's son maakt dit The White album nog steeds tot mijn nummer 1 album of all times.

Oh nee, tuurlijk is Honey Pie van mc cartney, dat was WEL een domme opmerking van mij

When I'm 64 was één van Pauls eerste composities, geschreven toen hij 16 of 17 was...het was niet zozeer experimenteren als meer een fascinatie voor de Music Hall-stijl uit de jaren '30 en '40 (de muziek van z'n vader).

Leuk om te weten bawimenko. wist ik niet

Ik heb gelezen dat dat zelfs op zijn 15e was

Zou ook nog kunnen...

Zo eens in de drie maanden zet ik hem op. De nummer 1 van mijn album top 10 aller tijden. En steeds is dat weer een bevestiging van die positie. Al sinds 1968 heb ik hem. Toen moest ik vier keer opstaan om de plaat op te zetten en om te draaien. Nu komt het hele werkstuk ononderbroken tot mij, bij na 1,5 uur lang. Heerlijk!

Wat is dit album toch rijk geschakeerd qua kleuren, sferen, klanken, stijlen. Het begint met de lekkere rocker Back in the USSR en daarna gaat het maar door. De ene prachtmelodie na de andere. Dan weer rauw en hard, zoals Helter skelter en Yer Blues en dan weer rustig en lieflijk zoals Blackbird en Mother nature's son.
En daartussenin veel staaltjes van lyriek zoals dat later veel is nagevolgd, vaak ook heel goed overigens. Maar The Beatles zetten de toon destijds. While my guitar gently weeps, Sexy sadie, Martha my dear, Savoy truffle......Wat waren die gasten creatief. En het werd een inspiratiebron voor generaties muzikanten die daarna zouden komen. Van Elvis Costello tot Prince hoor je de invloed van dit album terug. Vandaar nummer 1

De kracht van The Beatles is juist dat ze niet verouderen en compleet tijdloos zijn, alleen de opname techniek is hier en daar veroudert, hoewel ze ook daarmee hun tijd ver vooruit waren. Het is leuk om te weten dat deze groep die al zolang niet meer bestaat bijna ieder jaar bij de best verkochte tien acts uit de muziekwereld horen, ze worden door hele generaties opnieuw ontdekt, keer op keer, het is niet voor niets dat Lennon en Harrison bij de best verdienende dode behoren. Dus bovenstaande geleuter raakt de waarheid allerminst!! Van Please please me tot Let it be, als het vandaag zal worden uitgebracht met de nieuwste technieken zal het opnieuw flink scoren, het niveau was toen hoog, maar nu misschien nog meer, geen twijfel mogelijk!! Is dit duidelijk???

Dit is duidelijk ja. Sorry.

Goed zo HiLL, het woord kan soms niet duidelijk genoeg zijn, zeker niet op een donkere 5 december middag!

Ik vind Revolution #9 ook niet echt achterhaald moet ik zeggen. Heerlijke luisterervaring. Er is nog menig post-rock bandje die dit soort dingen laten horen.

op sommige momenten is het de beste cd aller tijden ,op andere momenten is hij dan weer heel erg zwak.Zeer goeie cd maar toch ook erg wisselvallig

Helter Skelter is de moeder van de Hard Rock!

Eerder de surrogaatmoeder.

Nou zeg, het zal je maar weer gezegd worden als Beatles: surrogaatmoeder!

Zet 'm nou maar hard aan en bedenk dat dit 39 (!) jaar geleden is. Mijn zoontje zegt: hé ze doen Aerosmith na, waarom?

De beste plaat van de Beatles, heeft een tijd geduurd voor ik deze ten volste kon appreciëren, maar ik zie nu dat élke song een parel is (op uitzondering van Revolution 9, niet echt geslaagd vind ik en Martha My Dear, waar ik de grondslag van Queen in hoor - en Queen is nu niet meteen mijn fave band). Maar 4.5* voor al dat andere moois!

De jeugd van tegenwoordig he....

Inderdaad, schandalig hoe weinig de "jongere generatie" (verdomme, ik ben 21 en lijk er helemaal buiten te zitten, met zo'n praat) kent over zijn muziekgeschiedenis!

Jullie vergissen je, de jeugd van tegenwoordig kent meer dan voldoende over de muziek geschiedenis( ik ben 16, dus ik weet waar ik over praat).

Een van de beste platen ooit gemaakt, zeer vernieuwend na Magical Mistery Tour en al het vorige, zeker 5* waard!

Deze plaat, de dubbele witte is van 1968, ik was tien jaar, op die leeftijd volgde ik The Beatles al, maar ik kon me me mijn drinkgeld natuurlijk geen hele elpees permitteren, ik kocht toen wel al singles, en ook uit die tijd had ik wel al Hey Jude en The Ballad of John & Yoko, die ik grijsgedraaid heb.

Van zodra ik iets meer zakgeld kreeg, ben ik met elpees verkennen begonnen, en niet enkel die van mijn tijd, maar ook van voor mijn tijd; Chuck Berry, Elvis Presley, Eddie Cochran, etc, de fifties rock & rollers die de basis voor alles hebben gelegd.

Ik kan dus totaal dat segment van de huidige jeugd niet begrijpen die enkel naar rap, hiphop, techno en dergelijke luisteren en amper beseffen dat er zovéél andere prima muziek gemaakt werd, een ontzetten GAT in hun CULTUUR, gesteld dat ze die al hebben, toch?
Ik moet daar over ophouden, want dat is puur ergeren, als echte muziekliefhebber.

Na het theater-achtige van Pepper en mistery tour gaat de groep weer terug naar de basis en eenvoud. Vandaar de sobere hoes Dit leverde wedrom een klassieker op. De plaat is een mengeling van alle stijlen die je maar kunt bedenken en toch vormt het een éénheid. Er staan werkelijk juwelen op die de tijd erg ver vooruit waren. John's Dear prudence, Happiness is a warm gun, Yer Blues en george's While my guitar zijn hoogtepunten. Macca is schitterend op deze plaat, luister naar juwelen als back in the ussr, Blackbird, en het snoeiharde helter skelter, wie kon hierna nog zeggen dat Macca een zoetsappige zanger was? Ringo drumt op the White album subliem, luister maar naar Yer blues!! Schitterende plaat!

Inderdaad, wederom een klassieker na Rubber Soul, Revolver, Magical Mystery Tour & SGT Pepper.
Wanneer ik deze plaat draai ben ik er steeds weer verbaasd over dat dit in 1968 op vinyl is gezet, tijdloos met op revolution 9 na alleen maar hoogtepunten.
Wat een muzikanten!!!

Ben ik de enige hier op MM die revolution 9 kan waarderen?
Nee het is geen A day in the life, nee het is geen While My Guitar Gently Weeps of maar toch...
Ik houd altijd wel van dat geexpirimenteer van John. What's The New Mary Jane(die eigenlijk ook op deze plaat zou komen, maar het op het laatst toch niet werd)is ook zo'n lekker freaky experimentje. Dat nummer draai ik bijna het meest van Anthology 3.

Ik ken maar weinig mensen die het op z'n hoogst een grappig deuntje vinden. Zowel Revolution no.9 als Mary Jane beschouw ik als John op z'n navelstaarderigs. Het past allemaal in de lijn van Bagism, naakt op een albumcover verschijnen en een apple-vergadering beleggen om te melden dat hij Jezus Christus is....

Bij mij behoren Revolution No.9 en Mary Jane ook tot m'n favoriete Beatlesnummers hoor

Echt? Dus in hetzelfde rijtje als 'Rain' of 'Strawberry Fields'?

Ergens tussen Peppers en dit album waren de Beatles de weg kwijt en zowel Mary Jane als No.9 vind ik voorbeelden daarvan. Andere voorbeelden waren het charmante Magical Mystery Tour, maar ook freak-outs als 'Carnival of Light'. Tot half 1967 waren de Beatles een geconcentreerde 4-eenheid, vanaf dit album waren het niet alleen vier individueen, maar ook feilbare types die de eigen Ego belangrijker vonden dat de groep. Hun manager was niet meer, uitstapje naar India had geen rust gebracht, Apple was een puinhoop....
Wat mij betreft hadden Mary Jane en Revolution no.9 op Lennon's eerste solo-werken mogen staan (qua bezetting zou dat best kunnnen, Yoko is meer aanwezig dan Paul op deze tracks).

Berichten verplaatst naar The Beatles