White Lies - Ritual (2011)

Inderdaad, zoals velen hier al melden: (soms hele) aardige poprock, die lijkt op de muziek van hun debuutalbum. Alleen met drie belangrijke verschillen: het klinkt iets minder donker (helaas), de muziek is wat meer poppy en er staan wat minder echt sterke tracks op. Maar misschien moet het nog wat verder groeien dit album, slecht is het in ieder geval niet.

De eerste plaat kon mij niet heel erg boeien, deze daarentegen vind ik spannend. Ik trek zijn stem ook erg goed, verveeld mij geen moment. Ik begrijp alle negatieve reacties dan ook echt niet.

Ik heb deze vandaag gekocht!! Briljant!!! Heb de cd vandaag al drie keer geluisterd!!

De single Bigger Than Us ligt gemakkelijk in het oor. Maar de rest van de plaat lijkt veel minder te zijn zo blijkt. Zeer bescheiden gemiddelde.

Mag ik vragen wat je hiermee precies bedoeld?

Heb deze cd vandaag gekocht. Ik was zeer onder de indruk van het debuut en ook deze is prima maar inderdaad iets minder donker. Neemt niet weg dat hier nog steeds prima songs op staan zoals de nieuwe single, Bad Love en Holy Ghost. Ik ga hem nog een aantal keren draaien maar voorlopig zet ik deze op 4.

Dag iedereen!
Mijn eerste bericht hier op deze site =D
Ik vind het wat vreemd dat de meesten Bigger Than Us net het beste van dit album vinden. Dat nummer lijkt me wat over the top en het is sterk gelijkaardig aan hun vorige materiaal. Ik vind het een van de minste van dit album. Met Holy Ghost zijn ze wel een nieuwe richting in geslagen. heerlijk nummer Een beoordeling komt er nog niet aangezien ik Ritual nog meer moet draaien.

Peace & Quiet vind ik wat van tears for fears weg hebben vind de nummers erg sterk
erg sterke cd na lang wachten toch erg tevreden over het schijfje
en het blijft toch een apart geluid wat ze maken
ik zeg gewoon kopen

Als dit is wat de Britse gitaarmuziek te bieden heeft in 2011 dan is dat de reden waarom er geen gitaarmuziek meer in de top 10 verschijnt. Nog meer van deze pijnstillende en 'gebouwd voor stadions 'en ik zou gewoon kunnen overgeven. Er is geen kracht of de intensiteit bij geen enkele van deze 'veelbelovende ' redders van de rock en het geeft me het gevoel van een oude knar die gewoon weer verlangt naar de opwinding van het begin van de laatste decennia.

Ben er nog niet helemaal uit. Na 1 luisterbeurt klinkt het een stuk meer overgeproduceerd en inhoudsloos dan het eerste album. Waar het debuut meer weg had van The Editors gaat dit meer richting The Killers. Niet qua sfeer, wel qua houdbaarheid vrees ik. Ik geef 'm nog wel een kansje binnenkort...

Met wat meer poppy bedoel ik dat flink wat nummers wat makkelijker in het gehoor liggen en wat minder zwaar en donker zijn. Dit is geen echte (gitaar-)rock meer, je hoort regelmatig synthesizer pop (met een link naar de jaren '80).

Ik heb juist het idee dat deze cd wat minder poppy is dan de vorige. Het komt wat experimenteler op mij over, en deze heeft bij mij ook duidelijk meer luisterbeurten nodig.

Nu het album meerdere malen beluisterd en probeer het goed te vinden maar dit gaat het niet meer worden. Jammer na het 5 sterren album To lose my life. Deze gaat met 3 goede nummers een 2,5 ster krijgen.

Klopt, daarom zei ik ook inspiratieloos. Ik hoor hier een band die bij verschillende andere bands leentjebuur heeft gespeeld (wat geen probleem hoéft te zijn) zonder hier enige eigen toevoeging aan te geven.

Strangers vind ik écht een heerlijk nummer

Misschien is dit onorigineel of inspiratieloos, maar ik vind het toch een verdomd lekker album.

Mensen, mensen...wat is er toch gebeurd met de muziek uit de UK? Vorig jaar was ik al weinig enthousiast over hun nieuwe albums maar dit album slaat echt alles. Ronduit overgeproduceerd, inspiratieloos album. Enige Joy Division invloeden en een paar kleine uitschieters naar boven zorgen voor 2*

Hoewel het jaar pas net is begonnen houd ik m'n hart vast voor wat nog komen gaat... Snel vergeten dit album.

Ik heb het album nu een stuk of 7 keer geluisterd en ik ben aangenaam verrast....het geheel komt simpel over, nestelt zich lekker in je hoofd, de zang nodigt mij uit om mee te bleren, en toch is er een bepaalde sfeer waardoor ik hem steeds weer op zet!!

Voor nu 4** het kan stijgen of dalen...maar daarover later meer

Al bij al nog een vrij goed album .. Het is wel zeer bombastisch à la Muse maar daar hou ik wel van. Wel niet zo goed als hun vorige maar dat album was echt wel één van de beste albums van dit decenia. Ik zal dit nog een paar keer moeten beluisteren alvorens ik er echt een definitief cijfer op kan plakken. Momenteel geef ik het 4* na zo'n 5 luisterbeurten.

De toppers zijn toch wel Strangers, Bigger Than Us en Is Love.

Na een aantal luisterbeurten begint het album langzamerhand tot me door te dringen.
De synthesizer is nog meer op de voorgrond gekomen en zorgt voor een typisch jaren 80 sfeertje. Het is allemaal ook net wat bombastischer geworden en ze zijn met deze plaat meer naar de pop kant geschoven. Hoewel ik geen enkel nummer echt origineel vind aanvoelen, klinkt het toch allemaal wel weer heel erg lekker.

Nummers die er op dit moment ver boven uit steken zijn voor mij Strangers en Bad Love: wat een geweldige nummers! Bigger than us vond ik vanaf begin af aan al meteen een aardig nummer, maar gaat op de langer termijn toch wat vervelen. De andere nummers hebben denk ik meer tijd nodig. Vandaar dat ik nu ook nog beoordeling geef. Ik kan wel al zeggen dat het zeker geen dikke onvoldoende gaat worden, maar ook geen topbeoordeling.

Ik krijg een groot dejavu gevoel bij dit album.

De Nederlandse band (clan of) Xymox, maakte met Phoenix al ruim 20 jaar geleden bijna een identiek album.

Verder vind ik het opnieuw een aardige plaat maar in naar mijn idee, erg overgeproduceerd. Het donkere spanningsveld van het debuut mis ik wel een beetje.

http://www.musicomh.com/albums/white-lies-2_0111.htm
Nagel op de kop, verwoordt nagenoeg exact wat ik hierover denk. Een groots klinkend, inhoudelijk leeg album. 'more naked the more clothes it dresses up in' las ik ook ergens. Deze review is ook ietsje meer overwogen dan die van The Quietus (die ik overigens wel grappig grof vond).

Waar ik het eerste album compleet grijs heb gedraaid, zal dit album bij mij alleen grijs worden door de stofvorming erop door het weinige luisteren ernaar. Wat een grote tegenvaller zeg. Het eerste album knalde er meteen in, en minderde geen seconde vaart, maar de "lastige 2e" van deze band is een scootmobiel die helling op gaat. Veel saaie en inspiratieloze nummers als je het mij vraagt. Het kabbelt maar voort, maar gaat nergens heen. Erg jammer.

2,5*

wel , mijn eerste berichtje hier

Hun eerste cd boeide mij eigenlijk niet veel uitgezonder hun steengoede single fairwell to the playground. toen ik besloot deze cd te kopen, had ik enkel maar de single bigger than us gehoord die me heel goed lag. De cd had dus geen grote verwachting maar ik hoopte wel dat de cd mij zou liggen.
Ondertussen heb ik die cd 2 dagen in blijft die in mijn cd-speler zitten. Voor mij klinkt hij goed in de oren. De stem ligt me beter dan in de eerste cd en ik vind dat er wel degelijk een verschil is tussen deze plaat en de vorige.
Ik snap niet waarom zoveel mensen deze cd niet goed vinden.
Zo blijkt weer maar eens hoe iemand iets heel goed kan vinden terwijl de andere het barslecht kan vinden

Het lukt me niet om het album sterren te geven maar ik geef het album bij deze 5 Sterren!! Favoriete nummers, eigenlijk alle nummers maar uitschieters voor mij: Bigger than us, peace & quiet,turn the bells, bad love en comedown.

Tja, ik weet het gewoon nog niet...
De lastige tweede schijf. Even blijven luisteren mensen, voor je hem neersabelt. Zal het de tand des tijds doorstaan? Twijfelbaar. Bigger than Us doet het wel, de rest komt vast nog.

Na nog een aantal malen draaien schoot me ineens het juiste woord voor de zang tebinnen: "geëxalteerd"

Eenieder die deze plaat wil 'benchmarken' raad ik aan dit album er eens als meetlat naast te leggen - zet Strangers eens naast Skeletons en Bigger Than Us naast Winning en durf cijfers te geven voor authenticiteit, oprechtheid en pure emotie.

Thank you very much

*Snif*

Een vergelijking met The Sound!! Het moet niet gekker worden!!

Hier kan ik me (dus) in vinden, ook wat betreft de 'pop kant'. Ik waardeer het alleen (net) wat minder.

Nee veel gekker dan mjuman lopen en luisteren er weinigen alhier
Klankbeeld op een fatsoenlijke set wil wel helpen en minder vastzitten aan het eigen kader van de broekrock ook. Ga gewoon luisteren met name naar klank keyboards en samenspel daarvan met bas.

"Have ears will listen, free your mind and the rest will follow"

ik weet het niet, bad love en bigger than us zijn heerlijke nummers maar de rest.... misschien moet k het nog een paar keer luisteren. want ik weiger mijn rug te keren naar White Lies