White Lies - Ritual (2011)

@mjuman,

Wat kan jij moeilijk lullen zeg...phoe.

Verder is er voor mij een wereld van verschil tussen The Sound en White Lies. Ook al is volgens jouw het samenspel van keyboard en bas vrijwel hetzelfde.

White Lies is voor mij meer een gemakkelijk in het gehoor liggende popband. Terwijl The Sound meer een melancholieke wave band is.

En daarbij wordt ik helemaal gek van al die vergelijkingen...over hokjes gesproken.

"Have ears will listen, free your mind and the rest will follow"

Nee die uitspraak is geen hokje, zullen we maar zeggen



Door gek te worden kom je zeker in een (isolatie)hokje.

Ik heb nergens gezegd dat er "geen wereld van verschil was" - wat die wereld dan ook moge zijn. Ik heb alleen gezegd: luister die platen eens naast elkaar, zet je oren open en let op de geluidsverwantschap - het klankbeeld - c'est tout. Zo was die uitspraak bedoeld, maar omdat de meesten hier naar mp3-files luisteren (een reductie van de oorspronkelijke audio-files met 90%) wordt dat een stuk lastiger - met name in het hoog en laag valt veel weg.

Ik begreep wat je bedoelde, alleen begrijpen doe ik het niet!!

Csikszentmihalyi (een Amerikaan van Hongaarse afkomst, gespecilaliseerd in de menselijke geest en het bereiken van excellentie/harmonie) noemt zoiets - begrijpen dat er nog heel wat te begrijpen valt - de eerste fase, van wat hij flow noemt. Goed bezig dus!

haha, my thoughts exactly

Wel een meesterlijk album ook overigens.

Ik las hier ook al Xymox.. die hoor ik ook niet.

Peace & Quiet op bijv. 2:05m -> vleugje Tears for Fears... en mss ook alleen wel door die uithaal en de sfeer van de track hoor.

Lezen is en blijft gewoon errrug moejluk - het ging gewoon om een klankmatige - qua keyboards - vergelijking van dit album (je geeft het 4 sterren) met The Sound (eveneens 4 sterren van jou).

Nou is die mjuman gewoon een gekke vent hoor Want alles in 2011 is natuurlijk gloedjenieuw, nooit eerder gepresteerd en MEESTERLIJK. Het feit dat elke muziekinstrumentenwinkel plug-in cards kan leveren om 80's synths als de Prophet6, de Emulator, de Oberheim of de Voyetra te emuleren heeft er natuurlijk geen fluit mee te maken. Nee want die cards zijn gewoon van vandaag de dag.

Veel plezier met het album verder.

Djeeezz, dit hangt van ripp-offs, plagiaat, onoriginaliteit , knip en plak en jatten aan elkaar.....1,5

Niet zo goed als de vorige maar toch weer erg lekker, de mannen zijn gewoon goed in het maken van catchy nummers.

Ik waardeer dat ze hebben geprobeerd iets anders te klinken dan op hun debuut, en er staan zeker goede nummers tussen (vooral het tweede deel van The Power & The Glory vind ik prachtig), maar drie HELE slechte nummers hebben zeker voor een punt aftrek gezorgd.

Voor de geïnteresseerden is er mijn recensie op Maxazine.

In de eerste paar luisterbeurten klinkt het net als het debuut, maar dan minder donker, minder spontaan en minder gitaar. Klinkt erg jaren 80.

Inderdaad, en ook toen had je bands waarbij de albums niet zoveel verschilden.
Niet elke band had de variatie van U2, Talk Talk, Tears For Fears of The Cure.
Het productiegeluid vind ik zelfs enigszins vergelijkbaar met New Gold Dream van Simple Minds.
Verder dus net als voorheen raakvlakken met Tears for Fears, Alphaville en Ultravox.
In de prima opener Is Love hoor ik zelfs Duran Duran ( hun eerste album) in terug.
Trouwens een nummer wat het als single prima zou doen.
Ook een beetje in het verlengde van The Only One I Know van Charlatans.
Niet zo goed als hun debuut, maar na een aantal luisterbeurten steeds pakkender.

Het album is inderdaad anders dan To Lose My Life, en toch tegelijkertijd ook weer hetzelfde. Zo veel zijn ze niet van hun eigen sound gegaan, het is wel wat minder donker en wat meer synthesizer. En ja, het album luistert de eerste keer niet gelijk lekker weg en kan zelfs wat saai worden. Vooral als je Holy Ghost, Turn The Bells and The Power & The Glory achter elkaar luistert zit je toch, komende van het eerste album, te wachten op die knallende refreintjes. En die komen dan niet. Dit zijn dan ook de nummers die, samen met Come Down, het meest verschillen van hun debuutplaat.

Belangrijke van deze plaat is echter, en dat heb ik ook sterk met bijv The Killers, dat de nummers op het eerste gezicht erg overeen lijken te komen. Pas na 5-6x luisteren ken je de de nummers, en belangrijker, de structuur binnen elk nummer waardoor het gelijk een stuk minder onsamenhangend overkomt. To Lose My Life was in dat opzicht anders, omdat elk nummer daar gelijk klopte. Geef deze plaat echter een kans, leer de nummers kennen en je waardering zal zeker omhoog gaan! Je zal dan ook merken dat de nummers die nu nog wat 'soft' aandoen een diepere laag krijgen, en eigenlijk veel groter en bombastischer zijn dan bij de eerste luisterbeurt

Bad Love is overigens mijn favoriet, gevolgd door Is Love en Strangers. Wordt lekker knallen in de HMH!

Best een fijn album, al komt het niet in de buurt van de vorige.
Er staat een aantal erg fijne nummers op, waaronder Bigger than us, Is love en peace & quiet. Na streetlights begint voor mij het minste deel van het album, met nummers die veel te lang duren en mijn aandacht niet vast weten te houden. Lekker album om even tussendoor te luisteren maar geen blijvertje voor mij.

De synthesizers vind ik een prima toevoeging op dit nieuwe album!

Het klinkt allemaal lekker groot, lomp, massief en strak!

Je moet ervoor in de stemming zijn, maar dat geld voor vrijwel alle muziek.

I've got a sense of urgency,
I gotta make somehting happen

Ik denk eerder aan Sparkle in the Rain van de Simple Minds. De toen alom bejubelde producer Steve Lillywhite wist op dat album de subtiel beukende sound van de Minds (zoals op New Gold Dream) te veranderen in vermoeiende bombast. Stadionrock. Zie hier het manco waar deze plaat van de White Lies ook enigszins aan lijdt. Alle productionele registers worden open getrokken. Om zo te verbergen dat er te veel middelmatige nummers op deze plaat staan.En dat frontman Harry McVeigh een heel matige zanger is.Er is nog een overeenkomst met Sparkle in the Rain wat mij betreft. Er staan een aantal nummers op die er voor zorgen dat je hem toch blijft draaien. Zoals de eerste 3 en ook The Power & the Glory. *** om te beginnen.

Nee, ik bedoel toch echt New Gold Dream.
Sparkle In The Rain is bombastischer.
Met beide albums heb ik overigs weinig moeite.

Veel beter dan zijn voorganger Begin deze meer en meer te waarderen. Vooral de tweede helft van deze plaat!

Beetje vermoeiend album wel. Maar gelukkig minder pseudo depri dan het debuut, wat ik trouwens helemaal niet zo heel slecht album vond.

Bah, Bah Bah

Een mix tussen Depeche Mode , Editors met een vleugje rock. best te pruimen deze van de Lies. Krijgt een plekje op mijn mp3 speler.

Ik herken Bennie Neyman hier ook een beetje in.

Staan best een paar aardige nummers op. Het begin vind ik prettig om te luisteren, maar de tweede helft begint mijn aandacht weg te trekken en is er weinig meer aan.

Heb je ook nog argumenten daarvoor?

Ja, toen ik Bigger Than Us hoorde, dacht ik echt een album te krijgen dat "groter" dan mijzelf was.
Maar in tegenstelling, ik vind dit het enige goede nummer met de rest zelfs tot zeer matig, terwijl het debuut toch zo fantastisch was. Misschien in het wel zo dat ik de melancholiek van het vorige album mis, dat is hier nergens echt meer te proeven.
Met zo'n super debuut was het natuurlijk moeilijk om dat te kunnen na doen, of zelfs in het kwadraat uit te voeren.
Stel dat dit de debuut plaat had geweest dan had dit een standaard radiobandje geweest, en was de kaars waarschijnlijk langzaam gedooft..

Maar al met al is een 0,5 misschien wat overdreven en zal ik er 1 punt bij tellen..

Ik ga hem denk ik toch een keer kopen! Was in eerste instantie niet zo enthousiast en vond de nummers live ook erg bagger(de nieuwe). Maar Bigger Than Us klinkt bijvoorbeeld wel goed en Street Lights ook! Dus we gaan het merken..

Het album groeit en groeit. Na talloze luisterbeurten weer een half punt omhoog.!

The Black Song Misschien wel het enige nummer dat bij mij elke dag op repeat kan. Als ik sommige nummers van Ritual beluister, je kan haast niet geloven dat dit dezelfde band is.
Nummers oneindig rekken is vaak een teken van bloedarmoede. Ik zal hem desondanks wel kopen, er staan wel een aantal aardige dingen op denk ik, voor een wat uitgebreidere mening wacht ik op een beluistering van het officiële exemplaar.

Pitchfork: Album Reviews: White Lies: Ritual

"I mean really, why White Lies? What vacuum did nature abhor that much? Maybe it's the one where the relatively smaller dimensions of the UK make it possible to believe that typical rock bands can become arena-filling gods from their first single. But in the past two decades, the search for the new Radiohead begat the search for the new Coldplay begat the search for the new Libertines begat the search for the new Franz Ferdinand, and now here we are hoping that someone can perhaps fill the gaping void that would occur if Editors decide to pack it up tomorrow."

hier heb ik niks maar dan ook nada noppes aan toe te voegen...