White Lies - Ritual (2011)

Ik voel hier enige innerlijke haat van iemand waarbij alles in het verkeerde keelgat schiet. Anyway, ontopic misschien?

Hoe voelt dat, de boel op stoken?

alles is al gedaan en alles is een herkauwing

houd je die feiten in het achterhoofd, kun je gewoon genieten van om het even welke muziek ook

boeie dat het ergens anders op lijkt, sinds wanneer moet muziek authentiek zijn, als authenticiteit al bestaat

Hoef je niet van die quasi intellectuele vragen te stellen waar je het antwoord helemaal niet op wil weten maar enkel stelt om je mening nog eens door te laten schijnen. Ik stel voor dat we het over dit fantastische album hebben hier ipv een persoonlijk gevecht beginnen

nog even wat olie op het vuur gooien om de pubers die het belachelijke van white lies nog niet inzien een klein beetje te pesten....

zie hier: een stukje uit de geweldige review uit de humo van deze week van deze absoluut overbodige en volstrekt plastieken, onoriginele en ongeloofwaardige baggerplaat

"We zouden hier nog kunnen inzoomen op de verwaarloosbare nuanceverschillen in de flinterdunne strofes, of dieper ingaan op de surrealistische druivelarij van McVeigh. Of een paar regels wijden aan de productie van Alan Moulder , die duidelijk de opdracht kreeg zijn Depeche Mode -verleden niet onder stoelen of banken te steken.

Maar waar het op neerkomt is dit: 'Ritual' is een reliëfloze stinker in een spuuglelijke hoes. Herinnert iemand zich The Rasmus nog? 'I've been wai-ting! I've been wai-ting!' Waar is de tijd dat zoiets maar één single hoefde te duren? Free at last! Free at last!"

Het is tegenwoordig helemaal in om de White Lies af te breken. Zowel nationale als internationale media laten niets meer heel van deze band (Pitchfork gaf een 2,5, Humo gaf 1 ster). Liefhebber zijn van deze muziek getuigd van een ongelooflijke wansmaak. Het is opgezwollen pop, alles is gepikt van andere artiesten, de zanger heeft een verschrikkelijke zeikstem en de arrangementen getuigen niet bepaald van veel talent. Maar om eerlijk te zijn, zo slecht is deze CD niet. Verwacht hier geen tijdloze meesterwerkjes op terug te vinden, maar de meeste van de nummers zijn zeker goed te aanhoren. Het grootste probleem dat ik met de muziek heb, is dat het allemaal niet geloofwaardig overkomt. De muziek klinkt enorm opgeblazen maar opzich is dat niet direct een probleem. Het prototype van bombastische muziek, Muse, trek ik bijvoorbeeld enorm goed. Het grote verschil is dat Bellamy & co bezegeld zijn met een gezonde dosis zelfrelativeringsvermogen en dat mis ik bij de White Lies. Vooral bij hun debuut 'To Lose My Life' vormde die geforceerde zwaarte een gigantisch struikelblok, waar ik het in het begin enorm moeilijk mee had. Op 'Ritual' wordt er wat meer gebruik gemaakt van synthesizers en koortjes die het geheel toch iets lichter te verteren maken. En wanneer ze iets minder alle registers proberen opentrekken, zoals op 'The Power and The Glory', bewijzen ze zelf een geslaagde, naar hun normen luchtige, popsong te kunnen maken. Maar dat dit geen garantie op succes is tonen ze aan met het saaie, veel te lang voortkabbelende 'Peace and Quiet'. Verdere geslaagde nummers zijn opener 'Is Love' waar we zowaar een electrobeat horen en het wat slepende hoogtepunt 'Bad Love' is een nummer waar hun typerende zwaarte eens wel goed uitpakt. Eén van de grootste euvels van de plaat is dat de meeste nummers zeker wel een minuut korter hadden kunnen zijn, een kortere speelduur had deze cd een andere, frissere vibe kunnen geven. Een ander struikelblok is frontman Harry McVeigh met zijn abominabele teksten en een stem die ik niet op elk moment van de dag kan aanhoren. Maar het grootste misbaksel van de laatste jaren? Nee, daarvoor komen andere albums in aanmerking.

link: http://www.bloggen.be/alter...

mijn grootste probleem, beste vriend, is dat dit soort puberale zeik-proto-post-punk wordt vekocht als zijnde "the best new thing", cutting edge, "the real deal",... terwijl het in se niet beter of slechter is dan andere puur plastieken brol a la backstreet boys, new kids on the block, tokyo hotel en justin bieber....

nu de typische boysbands het niet meer doen zoeken de platenfirma's immers een ander type plastieken gezwam om de hordes pubermeisjes en -jongens mee te vermaken, en vooral om het geld ermee uit hun zakken te kloppen. white lies is imho de tokyo hotel voor de 13-16 jarigen.... zij die tokyo hotel enkele jaartjes geleden grandioos vonden, kwijlen nu helemaal bij het aanhoren van harry en zijn kornuiten

trouwens, als je één bombastisch meebrulrefrein hebt gehoord heb je ze toch allemaal gehoord? waarom er dan 10 van op één plaatje persen?

tenslotte, echte pop-acts a la robyn, pet shop boys, annie, madonna in haar beste dagen, zelfs kylie minogue.... hebben een hele hoop strepen voor op deze white lies. soms memorabele hooks (leg it's a sin van pet shop boys naast pakweg bigger than usvan de witte leugens en realiseer u dat de laatsten nog heel veel bokes zullen moeten eten), inventieve productie (bij sommigen voorzien door een resem top-producers),... zijn maar enkel voorbeelden.

neen, deze white lies is het archetype van een band waar ik stilaan het vliegend schijt van krijg. volstrekt overbodig, nutteloos, hol, reliëfloos, saai, en... dare i say it??... volstrekt ongeloofwaardig in wat ze doen (moesten ze morgen doorhebben dat dubstep the next big thing geweest is, ze zouden het verdekkes proberen te incorporeren in hun "muzie/ak")

Ach wat een gezeur allemaal, dit is gewoon typisch een plaatje waar je niet te veel bij moet nadenken en gewoon naar kan luisteren terwijl je met iets anders bezig ben.
Ook is het een goed alternaitief als je de jaren 80 sound zoekt, en je alle jaren 80(ik doel op Joy Division ec) allemaal al in de kast hebt staan.
Ik begon ook bij dit album me een 2, maar het bevalt toch wel..

En zeg nou eerlijk, dit of Tokyo hotel en Justin Bieber?
Ik weet het wel..

joy division beleefde zijn hoogtepunt eind jaren 70, maar soites...

en joy division heeft evenveel te maken met white lies als pakweg mc donalds met ethisch, verantwoord, vetvrij en lekker eten

en ja, beter wat meer tijd besteden aan deftige muziek dan aan commerciele pap als dit. dus, waar zijn we mee bezig?

Joy Division is een duidelijk hoorbare inspiratiebron voor White Lies, of je het goed vind uitgevoerd is een tweede: persoonlijke smaak. Zelfs al vind je het niet zo duidelijk, dat kan, maar de vergelijking die je hier maakt slaat nergens op.

Hij is alleen maar uit op rellen, waarschijnlijk heeft hij al een tijd geen plezierig avondje gehad, gewoon laten gaan!!

En dan nog iets:

Deftige muziek?

bullshit, beste niels. harry de zanger van white lies heeft zelf al toegegeven dat hij nog nooit iets van joy division had gehoord voor de journalisten zelf opmerkten dat er toch wel iets van joy division in hun muziek doorklonk.

tevens een bewijs voor hun gebrekkige kennis van de muziekgeschiedenis.

joy division is trouwens veel kouder, wanhopiger en minder anthemisch dan white lies. en stukken beter niet in het minst omdat zij met hun geluid zowat eigenhandig een nieuw genre op de muzikale kaart hebben gezet....

@Khonnor: Vlak na het verschijnen van het eerste album To Lose My Life verwees ik al naar de visuele verwantschap (hommage?) met Joy Division - dat was: hier, op 8 februari 2009

Ik baseerde me daarbij uiterlijk van de (achterkant van de) hoes en op deze foto.

Exclusive: White Lies' Charles Cave Taken Aback By Success - The Ticket - TV & Entertainment - Mirror.co.uk - blogs.mirror.co.uk

de bekende foto van Corbijn

Hommage, visueel citaat? - u mag het zeggen; de verwijzing (de link is er - geluidsmatig is het heel andere koek) is er.

Tuurlijk, Joy Division maakt een ander soort muziek, maar de link is toch duidelijk te leggen, de vergelijking die gemaakt werd alsof Joy Division en White Lies in de verste verte niet op elkaar leken vond ik dus nergens op slaan. Dat ze hebben gezegd dat het geen inspiratiebron voor ze was wist ik nog niet, had ik wel verwacht, gezien hun sound (ik zeg niet dat ze de Joy Division sound hebben gestolen, maar, zoals ik al zei, ik hoor er toch wel iets van terug).

Alles wordt tegenwoordig met Joy Division vergeleken, en daar krijg ik dan weer het vliegend schijt van White Lies en Joy Division, hmm ik zie het zo direct nog niet.

Nou wil ik hier niet gaan verdedigen dat Joy Division enorm op White Lies lijkt, laten we de context even niet vergeten, ik vond wat khonnor zei gewoon overdreven, die het bracht alsof het een tegenovergestelde muzieksoort is, dat was alles. Dit dus:

In dat geval zou ik de cd alleen op de plee draaien; heb je nooit het tijdsprobleem. Alleen niet doorspoelen als je 'm zat ben, met z'n 5 "s kan dat de zaak verstoppen.

Iemand vanmorgen Bigger then us bij Giel gehoord? Maar dan de editie van Hooverphonic!
Fantastische mooie versie.

Je trekt fel van leer, maar ik stoor me er ook wel een beetje aan. Kink FM presenteert dit ook al even als de release van het moment. Nu snap ik ook wel dat ook bij Kink de kachel moet branden en ze zich daarom voor het marketingkarretje van White Lies laten spannen, maar ergens vind ik het wel jammer dat je zelfs bij een zender als Kink (die er toch zou moeten zijn voor de deftige - zoals jij het in mooi Vlaams noemt - muziek) voortdurend deze doelgroepmuziek hoort.

Overigens vind ik de single verder niet onaardig ofzo (best een aardig popliedje), maar de ophef is volledig buiten proportie. Dat is net zoiets als Peter Wisgerhof tot wereldvoetballer van het jaar benoemen.

Inderdaad, altijd maar die vergelijkingen met Joy Division. Ik zie/hoor de vergelijking ook niet echt. Het is tegenwoordig bijna onmogelijk om iets nieuws uit te brengen. Er zullen altijd wel raakvlakken zijn met bands uit de jaren 60/70/80. Verder vind ik dat er wel een hoop ophef wordt gemaakt over een album dat maar net een voldoende scoort.

Nou moet ik zeggen dat ik het cijfer ietwat aan de lage kant vind, daarmee bedoel ik dat als ik de muziek hoor ik niet verwachtte dat MuMe'ers hier zo'n laag cijfer aan zouden geven, mijn eigen smaak dus even buiten beschouwing gelaten. Had het dus mis. Verder wordt er teveel ophef over gemaakt ja, maar dat hou je hè. Wellicht dat juist daardoor de lage score te verklaren is... ik weet het niet. Ik vind het best een leuk album.

Het is natuurlijk makkelijk om op een band als deze te schijten als hij afgebrand wordt door de pers. En er zullen vast mensen bij zitten die echt serieus probereren dit te luisteren maar het gewoon niks vinden, maar er zijn ook mensen die dit afbranden omdat iemand een vergelijking met Joy Division maakt. En dan gelijk reacties als: ''Dit is stelen van Joy Division dus een 1*'', jammer dat het zo gaat. Je moet niet vergelijken met Joy Division want dan is alle muziek dat gebaseerd is op de 80's bij voorbaat slecht en geen kwaliteitspop...

Ik vind dit een goed album,
de liedjes blijven hangen en ik vind zijn stem ook super.
Begrijp al die negatieve reacties en al zeker de ongelooflijk oneerlijke recensie van humo niet.

Natuurlijk is dit album geen meesterwerk. Ja, het is muziek gemaakt voor de stadions en het is inderdaad op momenten iets te bombastisch. Het is allemaal eerder gedaan en meerdere keren is dat beter gelukt ook. De teksten zijn ook niet echt om over naar huis te schrijven. Maar volgens mij zijn die negatieve reacties toch wat overdreven...
Holy Ghost en The Power en Glory zijn toch gewoon leuke popsongs?
Dit album verdient geen 4,5 of 5 sterren. Dat is wel duidelijk.
Maar een 0,5 of een 1 zijn ook zwaar overdreven. Een 3 zoals het gemiddelde op dit moment is is misschien niet slecht. Ik denk dat ik het zelfs een 3,5 geef.

Ps: Het is Harry niet die de teksten schrijft maar Charles Cave (de bassist)

White Lies spelen live veel sneller dan op plaat, net als Joy Division. Je hebt dus gelijk Niels

Even serieus: ik hoor hier ook zeker aspecten van Joy Division in. Dit betekent helemaal niet dat ik het ze kwalijk neem hoor.

Dat het niet waar is omdat de heren zeggen dat ze de band nog niet kenden is een zeer slecht argument. Ten eerste weet je niet of het waar is. En stel dat het waar is, dan is het heel goed mogelijk dat Joy Division bands heeft geïnspireerd waar White Lies dan weer door geïnspireerd zijn.
Anyway, het lijkt me niet heel bezwaarlijk zolang het geen kopie is.

khonnor beste vriend je zakt nog dieper in mijn achting dan ik ooit voor mogelijk hield, humo citeren als bron. Afgaande op jouw reacties van de voorbije jaren ben je de geknipte humo recensent. Ik wil best nog begrijpen dat je een hekel hebt aan White Lies/Killers/Bloc Party/Muse en consoorten, dat wil echter niet zeggen dat je hier onwaarheden moet verkopen.

Het zal jou wellicht pijn aan het hart doen, maar White Lies valt niet enkel in de smaak bij zielige pubers (zoals jij het tactvol omschrijft), getuige enkele leuke recensies van een aantal users in dit topic met toch een vrij brede muzieksmaak.

Je spreekt jezelf ook nogal tegen, enerzijds heb je als fulltime hobby hier vernietigende recensies te plaatsen en anderzijds beweer je dat dit verkocht wordt als geniaal en the next best thing, wat is het nu?

@ (onder andere) herman : Maar welke ophef, in hemelsnaam? Volgens mij is White Lies een nietig bandje met een zeer beperkte aanhang, ik meen dat sommigen hier een hype willen pretenderen om zoveel mogelijk anti-stemmen te lokken. Zelfs The National of Arcade Fire genieten meer bekendheid. Ik denk niet dat WL in Nederland veel groter is dan in België, wat research leert me dat hun hoogste piek ooit een 45ste plaats in de hitparade is, niet veel soeps dus. Adele die vanuit het niets op 1 beland, dat is pas een hype.

Het is ook niet omdat 3FM iets aanprijst dat het meteen populair is, dat station haalt wellicht geen 8% marktaandeel dus waarover spreken we. Echte hypes worden ook op Q/Radio 2/538 en wat hebben jullie nog allemaal gedraaid.

zelden een plaat meegemaakt waarbij zo ontzettend lang een en dezelfde discussie werd gevoerd, namelijk de joy division link

White Lies wordt hier enorm gepromoot op de radio, ik hoor ze op het werk om het uur wel 1 of 2 keer voorbij komen op de radio. Vaker dan The National en Arcade Fire in ieder geval. Die ophef dus. Het album van White Lies heeft hier ook niet zoveel minder stemmen dan dat van Adele trouwens.