Queen - The Game (1980)

Met name Mercury's bijdrage stelt erg teleur.Fred had het duidelijk te druk met feesten en de druk van componeren lag nu bij de anderen.
Ga maar na;''Crazy'' schreef hij al in 1979(in een bubbelbad)Don't Try Suicide is iedereen al lang vergeten,blijft alleen het immer fraaie Play The Game over.
Magere oogst van een man die voorheen het ene juweeltje na de andere voor de dag toverde.Writersblock wellicht maar zeker ook de oneindige party's.

blijft over:

Dragon Attack - lekker rocknummer

Another One Bites the Dust - minder maar toch een lekker deuntje

Need Your Loving Tonight - niemandalletje maar de moeite waard

Rock It (Prime Jive) - standaard rocknummer maar klinkt ok

Sail Away Sweet Sister - een van queens mooiste nummers

Coming Soon - niets bijzonders maar nog altijd des queens waardig

Save Me - ook een van queens mooiste nummers

er staan wat mindere nummers op maar de plaat bied toch een 7 tal zeer sterke nummers die tig jaar na dato nog steeds enorm goed klinken

Joy, je noemt : Niemendalletje,niets bijzonders,standaard rocknummer en minder.En toch zijn dit volgens jou allemaal ijzersterke nummers.Ik vind je beoordeling met alle respect wat aan de tegenstrijdige kant.Met zeker vier nummers wek je die indruk niet namelijk.

Dit is HET John Deacon album. Hij is werkelijk fantastisch op deze plaat, hij is volop aanwezig, wat we misschien niet echt gewend zijn...

Denk maar eens aan nummers als Dragon Attack en Another One Bites The Dust, die een erg sterke riff kennen.

De lopende bas op Crazy Little Thing.

De bas als hoofdinstrument op Don't Try Suicide.

En mijn persoonlijke favoriet: de melodieuze bas op Sail Away Sweet Sister (luister maar eens naar het einde, werkelijk prachtig!)

Ik ben een groot John Deacon fan, dus luister erg graag naar dit album.

Het album zelf als geheel is ook erg goed. Mijn favo: Sail Away Sweet Sister. Minpuntje: Toch Crazy Little Thing, te simpel voor mij (maja, de bas blijft goed )

(eerste post hiero, jeeh )

@bikkel: nee hoor, heb nergens gezegd dat het allemaal ijzersterke nummers zijn

kheb mijn mening per nummer gegeven en overall gezien is dit een heel sterk album

een van mijn favorieten van queen

@bikkel: Kan me toch vinden in Joy z'n beschrijving. Dit album beheerst het 'less is more'-principe naar mijn gevoel. Ik vind het eigenlijk uitblinken in z'n eenvoud en ik denk dat Joy dat ook zo beleeft.

@Frisian_Boy: John Deacon is zeker een van de meest ondergewaardeerde muzikanten, vind ik toch wel. Die basloopjes in bv. Dragon Attack... Dat hoor ik eigenlijk alleen hij doen! Vind het gevoelsmatig klinken. Niks geen vingers-in-de-knoop-werk ofzo, maar het is wat het is.

Ik gun Joy zeker zijn plezier met dit album. Misschien heb ik zijn beoordeling niet helemaal goed begrepen. Ik ben eigenlijk heel benieuwd naar je uiteindelijke cijfer Joy. Ikzelf blijf vinden dat dit 1 van hun mindere albums is.Ik vind het prima als Queen een wat meer basic geluid heeft.Op News Of the World doen ze dat namelijk ook al, en dat vind ik een prima plaat. Op The Game ontbeert het voornamelijk aan te weinig goed songmateriaal.Althans zo ervaar ik het. Deacon is inderdaad een hele goede bassist. Speelt echt mooie loopjes en de juiste dingen op de juiste plaats. Zijn mooiste nummer is nog altijd Spread Your Wings. Perfect nummer met alles erop en eraan.

Ik vind het vooral 'anders' als News Of The World. Dit is eigenlijk Queen met hun jaren '80-jasje, maar in tegenstelling tot bv. The Works (dat ik een soort doordrukje van dit album vind) vind ik hier alles op z'n plaats vallen. Het is jaren '80-Queen, maar wel met de klasse van hun jaren '70-geluid.

ik geef het album een 3,5

komt door mijn haatliefde verhouding met queen, wat ik ook met de meeste dEUs platen heb

ik weet dat het goed in elkaar steekt, het klinkt te gek, maar ik draai het echt heel zelden

Joy die stemt?

Vanaf hier werden de albums van Queen toch minder interessant. De eerste helft (voormalig kant A) vind ik nog goed met de singles "Play the Game" en "Crazy Little Thing Called Love" als uitschieters, daarna zakt het in en zijn enkel "Sail Away Sweet Sister" en "Save Me" behoorlijk. Het ontbreekt Queen hier aan inspiratie, sommige nummers klinken vrij banaal.

Nog steeds een goed (maar geen geweldig) album. Play the game, Dragon attack, Another one bites..., allemaal lekkere nummers. Met als hoogtepunt voor mij Sail away sweet sister en Save me. Op vinyl en CD.

oops sorry zal het nie meer doen

Voor mij het laatste goede album in de serie hieraan voorafgaand.
De albums hierna vind ik in totaal kwalitatief gewoon minder (muv Innuendo misschien).
Tien sterke nummers, vind Don't Try Suicide de minste.

Crazy Little Thing Called Love (verrassend, fris nummer)

Natuurlijk niet één van Queens beste albums. Maar toch zitten er een paar goede songs tussen, zoals Need Your Loving Tonight en Sail Away Sweet Sister

4,0

Helemáál geen lichtpuntjes meer, Queen op zo'n beetje het allerlaagste niveau sinds de oprichting van de band.

Crazy little thing called love sprak, gezien de verkoopresultaten, een nieuw soort van publiek aan. Ik weet zelf uit die tijd, dat alle oude Queen-fans massaal afhaakten. Er zullen er ook weinigen onder u zijn die ergens een positieve reactie op deze cd uit die tijd zullen vinden.

Aangezien ik, tegen beter weten in, wel alles van Queen bleef kopen, zat ik elke keer weer met een nieuwe domper. The Game verkocht nog aardig, ook juist in Amerika en dat verhulde het gebrek aan kwaliteit nog enigszins.

Maar er komt nog een periode voor Queen, dat ook de verkopen gaan kelderen, te beginnen bij Flash Gordon en daarna Hot space. Dan bevindt de band zich op de bodem van hun carriére.

Buiten de 4 singles om, niet zo'n bijster interessant Queen album.
En met de lelijkste hoes ooit gemaakt !!

Blijf wat hebben met "Sail Away Sweet Sister", vind t een geweldig nummer.

Het is een plaat die ik nagenoeg nooit meer draai . Play The Game , Dragon Attack , Need Your Loving Tonight , Sail Away en Save me zijn heel aardig , de rest kan me echt gestolen worden .
En hier flikken ze het zelfs om Crazy Little Thing Called Love(1979 !!) erop te zetten , evenals Save me . (ook al bekend bij iedereen )
Een typisch voorbeeld van creatieve armoede . De beker was echt een beetje leeg deze periode .

Wat een negativiteit over een album dat ik toch een sterk staaltje constante muzikaliteit vind. Ik waardeer Queen al láng niet meer om de overbekende hitsingles. Die heb ik inmiddels veel te vaak gehoord. Ik ben meer van de albumtracks, b-kantjes en een enkele single. Dit album bevat twee van Queen's grootste en bekendste hits (Bites The Dust en Crazy Little Thing) die ik bijna niet kan uitstaan. Toegegeven, de baslijn van de eerste is goed gevonden en ligt goed in het gehoor en de kenmerkende rockabilly-sound van de tweede is een totále nieuwe muzikale koers dan wat we van de jaren '70 Queen gewend waren. Beiden laten een ontwikkeling/koerswijziging zien (echter niet my cup of tea) en zijn alleen daarom al te waarderen. Maar het zijn voor mij dus inmiddels overbekende skip-momentjes geworden. Save Me en Play The Game zijn ook niet de nummers waarvoor ik deze plaat persé opzet, maar in tegenstelling tot de eerste twee zijn dit ook voor mij als jarenlange Queen-fan nog altijd heel goed verteerbare hits waar ik graag naar luister als ze voorbij komen in de tracklist. Waar ligt voor mij de kracht van de plaat? Juist precíes in de tussenliggende minder bekende tracks; Dragon Attack, Need Your Loving Tonight, Rock It, Sail Away Sweet Sister en Coming Soon. Dit is licht-gesmeden toegankelijke rock met goed gechoreografeerde Brian May gitaarsolo's, met Sail Away Sweet Sister als zoete melodische balade. Ja, dit album kenmerkt een koerswijziging na de glamrock die Queen in de jaren '70 op plaat zette en daarom labellen de meeste Queen-kenners dit als het begin van de bleke en droogliggende jaren '80. Ik vind het (rauw aandoende) materiaal eigenlijk nog meer terugslaan op Jazz dan op de disco/funk/synthesizer-rock van de albums hierna. Persoonlijk hou ik net iets meer van Hot Space, The Works, The Miracle en Innuendo dan van de albums die Queen maakte in de jaren '70 (Queen II en A Day At The Races niet meegerekend) en vind ik The Game een duidelijk transitie-album tussen de twee periodes. Als album op zich zou ik het bij Queen's eerste periode willen rekenen, door de directe rock, meervoudige harmonieën en single-track gitaarsolo's die op deze plaat veelvuldig terug te vinden zijn. Commercieel maar vertrouwd.

3,5*

Ik heb hier ook meer een 'Jazz'-gevoel bij dan een 'Hot Space'-gevoel. Maar ik vind dit zeker beter dan de hieropvolgende 3 'normale' albums' (Flash Gordon vind ik een zeer geslaagde soundtrack). En Play The Game kan ik nog altijd prima verteren, want de radio draait het nooit omdat ze er geen verstand van hebben.

Of juist wel...............

azijnpissers hier

gewoon een hele degelijke queen plaat met enkele mindere nummers, maar de uitschieters zijn dan ook meteen pareltjes wat mij betreft

Ik denk toch niet dat het lang vol te houden is, dat deze plaat vergelijkbaar is met, pak 'm beet, de eerste 5 cd's van Queen.

Je mag dat uiteraard wel vinden, ik denk niet dat er een meerderheid van Queen-fans die mening zullen delen. Destijds, bij het verschijnen van de plaat, al helemaal niet.

Ik constateer dus eerder feiten dan dat ik terecht als (één van de) azijnpissers wordt aangemerkt.............

de eerste 5 zijn van ander categorie maar dit is gewoon een heel degelijke plaat wat mij betreft, en niet de teloorgang van queen, das overdreven

Nu niet meteen de teloorgang , want die hebben ze nooit gehad .
Ook ten tijde van Hot Space verkocht Queen moeiteloos hun concerten uit en zijn ze eigenlijk alleen maar populairder geworden .
Maar het is dat de andere 3 leden een aardig liedje konden schrijven buiten Mercury , want die heeft hier welgeteld 1 fatsoenlijke song aangeleverd en dat is Play The Game .
Ik kan het alleen maar met musician eens zijn ; hier hoor je toch duidelijk een formatie die met de beste wil van de wereld niet echt meer vlamt en duidelijk het niveau niet meer bereikt van de albums t/m 1978 .

Zo goed als de eerste zes albums is "The Game" inderdaad niet, maar ik vind hem beter dan "Jazz", en eigenlijk het laatste echt goede album totdat "Innuendo" verscheen.

'Coming Soon' is eigenlijk een beroerd nummer, maar toch vind ik het niet nodig om zelfs dat nummer te skippen: het heeft wel wat.

Toch een dieptepunt van Queen (maar niet zo erg als Hot Space. The Cosmos Rocks is geen Queen, dus telt die niet mee --> zowel zou dat de laagste zijn)

Als je deze plaat vergelijkt op vlak van inhoud/intelligentie en experimenteren met Queen II

Als je de sfeer en aanstekelijkheid van deze plaat vergelijkt met oa A Night At The Opera...

Als je de riffs en drum performances van deze plaat vergelijkt met Queen I


het zijn van die makkelijke, niet inhoudelijke, commerciele pop nummertjes. Er staan veel vullers op, en de enige song die wat klasse heeft is Sail Away

Is het niet juist de bedoeling dat een band hun grenzen verlegt in plaats van alles herkauwd wat ze eerder ooit deden? Natuurlijk lijkt dit niet op Queen 1, 2, Sheer Heart Attack of wat dan ook, maar dat was ook nooit de bedoeling!