The Doors - L.A. Woman (1971)

Ik ben geen groot liefhebber (qua smaak) van The Doors, maar L.A.Woman, hoewel een beetje wisselvallig (composities) in mijn ogen, behoort wel met het debuutalbum tot mijn 2 favoriete Doors albums.

Het maakt niet uit hoeveel je dit luistert, als je de klik mist blijft het een matige plaat. Opeens 'voelde' ik The Doors en sindsdien vind ik ze geweldig. Ik vind Riders on the Storm misschien nog wel het minste nummer van dit album.

Echt waar Herman?

Hoe vaak heb je dat nummer geluisterd dan?

Toch viel bij mij bij LA Woman pas later het kwartje dan het debuut. Dus ik zou het zeker nog een kans geven maar goed.. ik vind The Doors zo'n beetje het beste wat popmuziek is overkomen.

Dit is inderdaad 1 van de beste albums van The Doors, ik heb alleen de live plaat Absolutely live org in mijn bezit, maar ik zou nog wel een goede verzamelaar met hun beste studio nummers in bezit willen hebben. Love Her Madly, LA Woman en Riders On The Storm zijn de meest bekende nummers van The Doors, maar vind ik ook de nummers die het lekkerste vind wegluisteren, ik vind de sfeer die The Doors uitstralen ook zo lekker aanvoelen, ik houd er wel van, maar hoef ook niet alle albums te hebben, nee een goede verzamelaar vind ik wel voldoende geloof ik.

@ ricardo: Dat kan, maar dan mis je wel veel moois van de band. The Doors hebben namelijk ook nog een flinke trits nummers gemaakt die geniaal zijn, maar géén hit of overbekende nummers zijn geworden. Met name op hun eerste drie platen vind ik dat. Bij LA Woman blijf ik erbij dat het iets te schorre bluescafe muziek is, zonder nu echt met een fris en psychedelisch geluid te komen. Riders On The Storm is daar natuurlijk een fenomenale uitzondering op! Eén van de beste nummers ooit gemaakt.

Een verzamelaar doet wat mij betreft geen goed recht aan The Doors (eigenlijk nooit, maar goed) het zijn juist de "onbekende" diamantjes op deze plaat die dit zo'n bijzonder album maakt.

Mijn persoonlijke favoriet van The Doors. Het hoe en waarom kan ik niet precies zeggen, maar vindt het een heerlijke rockplaat, met de juiste afwisseling van bluesy nummers. En wanneer je zegt dat deze plaat maar een paar goede nummers heeft, heb je het wat mij betreft niet goed begrepen. Alle nummers zitten goed in elkaar, tis niet meer vanhetzelfde (zoals je tegenwoordig veel ziet bij bandjes), maar een laatste plaat met afwisselende nummers. Daarbij zij de 2 hits (nummer 5 en 10) ook meteen seventies rock klassiekers.

Ik vindt The Doors al jaren een geweldige band, heb zelfs een tijd lang alleen maar een dubbele Best Off gehad en geluisterd. Na een lange tijd kende ik die nummers wel en wilde meer horen. Gelukkig heb ik nu het gros van de platen, want wat je al niet misloopt op zo'n verzamelaar is erg veel. Neem een nummer als Cars Hiss By My Window. Niet echt typisch Doors, maar wat een prachtnummer.

Maar wanneer je dit een matig album vindt, prima.

Dit is inderdaad `n geweldig album , ik had hem vroeger op vinyl en alweer `n tijdje op cd , incl het bonus materiaal .
Tijdloze muziek net als C.C.R.
5 sterren maar die had ik al gegeven.

geweldig album
met geweldige nummers waarbij ik ook the WASP als een van de uitschieters zie

****

bij nader inzien toch maar verhogen

*****

Ondanks een aantal topnummers en een aantal die (ruim) voldoende zijn vind ik het niet de constante kwaliteit hebben van bijv. hun debuutalbum; een waardig 'afscheidsalbum' , maar wat mij betreft een beetje onevenwichtig.

M.i misschien wel de beste van hen, maar ook een aanloop naar het einde. Met nummers als Love her Madly, L.A Woman, Riders on the Storm een aantal klassiekers erop. Maar ja zonder de charmismatische aanwezigheid daarna van Jim Morrison, was de koek snel op en dit had gewoon hun laatste moeten zijn. Maar meer bands die daar niet echt mee eens zijn: Queen/G'n'R, hoewel bij G'n'R het juist andersom is.

Noodgedwongen nogmaals aangeschaft, omdat alleen op de SACD versie het nummer Don't go no further staat.

Wat nu te doen met mijn digitaal geremasterde versie?

Maar goed, gelijk dan maar ook de recensie.

L.A. Woman is vast de ultieme wraak op de kritiek die The Doors kregen op voorganger The Soft parade. De motivatie en de goede nummers maken het bijna de beste cd van The Doors. Ze moeten, wat mij betreft, alleen het titelloze debuut nog voor laten gaan.

De nummers, vele bekenden (Love her madly, LA woman, Riders on the storm), zijn niet alleen goed, het past ook allemaal goed in elkaar.

Maar bovenal is het vooral heerlijke en echte Doors muziek.

Alleen het nummer Cars hiss by my window is teveel blues en te soft, niet goed genoeg voor deze cd (-0,5)

Ja, en het prima Don't go no further (toch blij dat ik de SACD versie heb gekocht) completeert nu eindelijk mijn Doors collectie voor het kunnen maken van de fantastische compilatie Weird scenes inside the goldmine, die in 1972 wel op dubbel LP is gezet, maar nooit op cd.

Iedere gek z'n gebrek, moet je maar denken...........

Don't Go No Further is een cover van een Little Walter nummer, veel bluesier kan je niet worden ..........

Maar even zonder dollen, ik vind al die blues uitstapjes deze plaat behoorlijk ontkrachten. Crawling King Snake komt ook niet veel verder dan "wel aardig" en Down So Long, in principe een prima nummer trouwens - ik heb het jaren gespeeld in een blues-rock band, wordt ontsierd door overmatig gitaargepier. Vooral in de solo kon Krieger blijkbaar niet beslissen welke solo hij het best vond dus heeft ie ze er allemaal maar op laten staan. Ik vond die aanpak van Clapton ( Politician - Wheels Of Fire ) al niet te teren en van Robbie klinkt het ronduit amateuristies. Alles IMO natuurlijk ......

Je hebt natuurlijk helemaal gelijk, maar je hebt blues en blues, uiteraard. Als het wat steviger is en meer 'swingt', zoals Don't go no further, heb ik er niet zoveel moeite mee. De plaat is toch ook redelijk één geheel?

Sorry musician, maar voor mij werkt LAW niet als album. De niemendalletjes staan gewoon kwalitatief te ver af bij de hoogtepunten. Morrison Hotel kent veel minder hoogtepunten maar werkt IMO dus wèl als album ......



Dat zeg ik: Morrison Hotel ........

Ja, erg hé? Ik had het al gezien. Het zat gewoon zo in mijn hoofd dat LA woman na The Soft parade kwam, dat ik Morrison hotel ben vergeten.

Dubbele wraak dan van The Doors op de slechte kritieken op The Soft parade: eerst met het prima Morrison hotel, daarná met het bijna onovertroffen (rekening houdend met de noot van Droombolus) L.A. Woman. Pfffffffffff...............

Lekker en duister album, jammergenoeg het laatste album ook van the Doors. Wel blijf je de grote klasse van deze band horen in nummers zoals Riders on The Storm, The Changeling en Don't You Love Her Madly. Het hele album staat ook als een huis van minuut een tot de laatste zucht van Jim Morrisson blijf deze plaat je fascineren.

Je hoort wel dat Jim Morrisson zijn stem veel te lijden heeft gehad onder de drank en drugs die hij rijkelijk consumeerde tijdens zijn leven. Maar dit is en blijft een klein meesterwerk natuurlijk.

Daar ben ik het helemaal mee eens. Al denk ik dat zowel het debuut als deze misschien nog wel kunnen groeien bij mij. Ook deze krijgt voorlopig 3,5* van mij.

Gek genoeg geeft ook deze van The Doors me hetzelfde gevoel als de meeste van hun eerdere albums: ik hou van hun typische rockgeluid, van Morrisons stem (hier duidelijk meer schuurpapier dan ooit), van de bluesy achtergrond - maar helemaal overtuigd geraak ik nooit, ondanks kleppers als Riders On The Storm en L.A. Woman. Misschien is net dát de reden: de overige liedjes verbleken (voor mij) daarbij. Crawling King Snake vind ik bijvoorbeeld inferieur aan opbouw in vergelijking met The Wasp.
Ook op basis van L.A. Woman zeg ik dus: The Doors, fijn, maar een fan terdege ben ik niet.

Tot hier ga ik helemaal akkoord. De 2 die jij opnoemde staan met hoofd en schouders boven de rest. Aan de andere kant vind ik de "mindere" nummers op L.A. Woman ook heel genietbaar, meer dan op hun debuutalbum; daarom krijgt deze van mij ook een beetje meer.

Van de vier 'Dieter's hiphoploze Topalbumbattle' finalisten vind ik dit het minste album. Maar nog altijd vind ik het alleraardigst. Met name de instumentatie vind ik toch wel erg fijn (met name op de Love Her Madly en de titeltrack). Maar waar ik de instrumentatie dus wel goed vind, vind ik de zang meteen een stukje minder. Ik heb het nu al een paar keer beluisterd, maar ik merk maar niet dat ik het aangenamer vind klinken. Maar Bram gaf me de tip op de debuutplaat eens te checken dus dat ga ik ook maar doen. Voor L.A. Woman geef ik een mooie, ruime voldoende.

Ik kan me daarin goed vinden. Ik hoorde the Doors vijf jaar geleden voor het eerst en vond de stem van Morrison helemaal niks. Pas sinds kort kan ik het waarderen.

Ik ken eigenlijk enkel het debuutalbum.
Is de zang hiermee te vergelijken? Ik heb gehoord dat zijn stem hier afgetakeld is door drugs.

Antwoord genoeg? Zijn stem is hier ruiger dan op de andere platen en zo heb ik hem het liefst.

@ The Oath

Morrisons stem is rauwer en zwaarder dan elke plaat daarvoor. de Betere rockstemmen heb ik nog niet gevonden. Daarnaast is de thematiek ook duister maar op geen enkel punt aanstellerig. De plaat raakt je ziel. Daarom is L.A Woman niet alleen mijn favoriete plaat van The Doors maar tevens een plekje in mijn top 10 waard.

Die stem is nog tot daar aan toe, maar het feit dat hij klinkt als ouwe rocker en de nummers idem is wel een minpunt t.o.v. de vorige albums.. Waar de Doors gewoon fris en authentiek klonken op vorige platen is het hier teveel een ouwe mannenclubje. Neemt niet weg dat er een aantal prachtige nummers op staan, zoals Riders On The Storm, waarin Jim niet klinkt als ouwe rot.. maar licht en dreigender dan op die stoffige bluesrock die een beetje het verkeerde stempel op de plaat drukt.

Dit album is inderdaad meer blues dan rock.
Vaak ben ik het met Orbit eens (ik snap zijn standpunt wel), maar persoonlijk hou ik wel van die doorleefde stem van de bejaarde (28 jaar oud) Jim.
Ongelovelijk hoe een stem dan al zo oud kan klinken.

Persoonlijk ken ik alleen deze en hun debuutalbum echt goed, en Morrison Hotel een beetje, en de andere 3 platen niet echt goed. Dat ghezegd hebbend, is deze plaat mijn favoriete Doors-album, vooral vanwege het geluid en de stem van Jim Morrison.
De sfeer van L.A. Woman is tamelijk depressief, en dat spreekt me wel aan.