Bon Iver - Bon Iver, Bon Iver (2011)

Ben nog even aan het aftasten wat het beste moment is om dit te draaien. Vooralsnog vallen in de auto, 's middags, tijdens werk, op de mp3speler buiten, op de fiets en tijdens deze of gene bezigheid die enige vorm van beweging inhoudt af.
Dan blijft er namelijk weinig meer over dan wat achtergrondmuzak.

Ik vermoed dat met volle aandacht luisteren als je in bed ligt of zo de enige manier is.

Grappig, ik heb het juist andersom. Tot nog toe heb ik hem op allerlei momenten geluisterd en was het elke keer weer geslaagd, steeds iets meer. Met name het eerste deel van het album bevalt erg goed en ik begin ook te wennen aan de sound, die me in eerste instantie niet geweldig aansprak.

Verder vind ik de speelduur echt perfect; niet zo lang dat je het zat wordt en niet zo kort dat het net niks is, maar wel kort genoeg om hem nog een keer op te zetten. Ook fijn hoe de nummers op een natuurlijke manier in elkaar overlopen. Halfje omhoog: 4,5*

Dat gemidelde is inderdaad indrukwekkend te noemen. Maarja ook enigzins terecht, heb de plaat nu 3 keer goed beluisterd. Bevalt me steeds meer , dit is gewoon eigenlijk van het zelfde niveau als zijn voorganger. Alleen wat meer fixatie op instrumentatie en wat minder op zang. Zal nog niet stemmen , maar als ik dat nu zou moeten doen zou dat 4,5 * zijn.

Ik heb 'm not niet eens beluisterd, en hij staat al 'virtueel' in mijn top3 van 2011

Ik vind dit album toch wel wat overroepen. Het is een mooi album, maar een groots meesterwerk zoals door sommigen wordt gesuggereerd en waar ook de beoordeling (4,18) op lijkt te wijzen?...M.i. niet.

Ik vond de hoge stem van Justin Vernon goed passen bij de intieme en "klein" gehouden muziek van het debuut. Bij de wat vollere klanken van deze plaat vind ik het heel wat minder passen. Maar ik moet er mss nog aan wennen. Ook de toevoeging van toetsen is soms wat kitscherig. En dat laatste nummer is maar een vreemde eend.....die gitaarsolo.

Zoals ik al eerder zei, dit album moet wel goed gevonden worden na het fraaie debuut.

3,5*

Dat laatste kan ik niet volgen, Dus omdat In Rainbows van Radiohead goed is, is The King Of Limbs(de plaat die erna komt) dat ook ? Denk dat veel mensen The King Of Limbs een stuk minder vinden en dat is ook te zien aan het gemiddelde.

Ik heb sterk het gevoel dat de hoge beoordeling die dit album nu heeft vooral voortvloeit uit het enorme succes van het debuut. Als dit het debuut was geweest, had die zeker geen 4,18* gekregen. Het is imo een overdreven hoge score voor een redelijk goed album. Ik zie de waardering nog wel dalen de komende maanden.

In jouw ogen is nog niet in de ogen van anderen. Waarom moet dit er nu toch altijd weer bijgehaald worden... Jij vind het niet zo goed als sommige anderen, dat betekent nog niet dat die anderen hun hoge scores alleen basseren op het vorige album. Kijk eens hoeveel toch gewaardeerde users die ik wel vertrouw op hun oordeel enthousiast zijn over dit album.

Zelf vind ik dit album geweldig. Na de eerste keer luisteren wist ik dat ik het wel goed zou vinden, maar bleven veel nummers nog niet hangen: nu wel. 10 machtig sterke nummers met als hoogtepunt meteen het eerste nummer: Perth is ontroerend mooi. Mijn andere favoriet is toch Beth / Rest. Ik heb op dit hele album nergens last van 'kitcherige toetsen' en ik krijg ook geen associaties met Phil Collins o.i.d. Vind zijn stem hier ook goed bij passen. Leuk verschil met For Emma is dat ik dit eigenlijk wel een beetje een lenteplaat vind, hoewel deze het in alle seizoenen waarschijnlijk even goed zal doen.

Ik vind het gemiddelde ook maar erg hoog, 4,18 verdient dit album in mijn ogen toch niet. Ik hoor toch liever Bon Iver met alleen de akoestische gitaar: Dan vind ik hem op zijn mooist. Hier gaat zijn stem ook af en toe irriteren.

Ik vind het mooi dat iemand iets nieuws wil proberen, maar bij Bon Iver vind ik het jammer genoeg minder. De tweede plaat is erg moeilijk en al helemaal omdat het debuutalbum zo goed werd ontvangen.

Beth/Rest vind ik echt afgrijselijk, waarom zo´n erge afsluiter? Kitcherige toetsen, wat een enorm zeiknummer zeg. Echt een fout nummer, het verpest toch wel voor een deel het album zelf. Een beetje een zure nasmaak. 3,5 ster wat nog niet verkeerd is.

Ja kom, laten we alle aandacht vestigen op de ietwat kitscherige afsluiter en al het voorgaande vergeten!

Iemand trouwens ook opgevallen dat Holocene erg veel wegheeft van Hazelton? (staat op Hazeltons en is nog uit de tijd dat hij Justin Vernon als artiestennaam had)

Michicant blijft veruit mijn favoriet overigens. Het lijkt wel of ik daarin de enige ben...

Verdraai mijn woorden niet, De Daniël. Ik heb dat namelijk helemaal niet gezegd. Voor de rest is het album gewoon goed en dan vind ik het gewoon enorm jammer dat de afsluiter zo afgrijselijk is, dat geeft gewoon een zuur nasmaakje.

Dat snap ik ook wel, maar je rept geen woord over een ander nummer dan de afsluiter. Dan vestig je wel erg de aandacht op het negatieve hè?

Dat komt omdat ik de rest van de nummers niet zo bijzonder vind en daar niet per nummer over ga beginnen. Maar Beth/Rest is echt zo slecht, ik luister hem nu weer. Echt een van de slechste nummers die ik in 2011 heb gehoord.

En dan geef je toch nog 3,5 ster? Dan ben je behoorlijk vergevingsgezind...

Goede zaak, die felheid. Dan is de muziek iig interessant. De afsluiter is ook nog niet mijn favoriet maar na zo'n 8 luisterbeurten begin ik ook die wel meer te waarderen.

Verder sluit ik niet uit dat veel users uit hun eerste enthousiasme een hoog cijfer geven dat later alsnog een beetje bijgesteld wordt. Sowieso zijn het meestal de liefhebbers die als eerst stemmen, en waarschijnlijk delen die een hogere stem uit dan de gemiddelde waardering. Het is een beetje speculatief, we gaan het zien.


Wat bedoel je met moeilijk Don? Jij luistert meestal wel 'moeilijkere' muziek toch?

Ik bedoel meer dat het tweede album moeilijk is voor de artiest zelf, DirkM.

Je kunt je afvragen in hoeverre dat voor Bon Iver geldt, aangezien ze ook nog een EP uitgebracht hebben en Justin Vernon (ik neem aan dat hij alle muziek schrijft?) ook nog andere muzikale bezigheden heeft.

Is er iemand die dit kan bevestigen ? Als dat het geval is ga ik hem dus niet bestellen bij de officiele site. Wil dit wel eens in hoge kwaliteit beluisteren. Heb dit nu op 256kbps kwaliteit , niet optimaal.

Verzendkosten zijn inderdaad belachelijk helaas.

Kijken jullie nou ergens anders dan ik? Voor het album + poster betaal je $11,99 en daar komt voor 'Shipping & Processing' $6,44 bij. Het totaal van $18,43 wordt omgerekend naar euro's 13,10. Dat valt mee toch?

Allemaal via deze (officiele) website. Ze hebben mooie pakketten samengesteld, even goed kijken wat je wil. Helaas heb ik geen creditcard, zou het wel leuk vinden om die poster erbij te hebben.

Edit: misschien ging het jullie om de LP en niet om de cd? Anders snap ik niet dat we op zulke andere bedragen uitkomen.

ustin Vernon kwam in 2007 uit het niets met 'For Emma, Forever Ago'. Het album, solo opgenomen in een blokhutje in de middle of nowhere, was zeldzaam mooi. Voor een tweede plaat lag enorm hoog, maar sprake van een moelijke tweede plaat zijn nergens te vinden. Sterker nog: Vernon komt aanzetten met een verassend en indrukwekkend tweede album dat bij verre na geen herhaling is van het debuut.

Opener Perth is meteen 'liefde op het eerste gehoor'. Het fraai aangekleden nummer bevat een verassend 'Volcano Choir' achtig gitaartje, blazers, bijzondere percussie, een koortje en redelijk wat Bombast. Maar wat een sfeer! allemachtig! Het vakmanschap druipt van het nummer af. Met Minnesota, WI wordt er moeiteloos ingegaan op wat de opener op aarde heeft gezet. Het swingt (!) zelfs. Steengoed. In afsluiter Beth/Rest en single calgary worden synthesizers gebruikt die de muziek van Bon Iver totaal anders maken, er klinkt opeens een opvallende jaren '80 sfeer door, maar hoe de muziek ook klinkt, het staat (klinkt) als een huis.
Het album kent in mijn ogen geen dieptepunten, het album is bestaat namelijk gewoon uit tien hoogtepunten. Maar ik heb wel een favoriet: Towers. Wat een mooi nummer, die gitaar, die zang... Goddelijk.
De songs zijn veel avontuurlijker dan op het debuut en de Folk-sfeer is verdwenen. Daarvoor in de plaats zijn de bijzondere arrangementen in de plaats gekomen. Maar het overheersende factoor die de muziek op 'Bon Iver zo ontzettend bijzonder maakt, is zonder enige twijfel de prachtige stem van Justin Vernon. Luister maar eens naar de climax van Calgary, dan kom je al snel tot de conclusie: wat kan die gozer mooi zingen!

Toch mis ondanks de ontzettend bijzondere sfeer soms de intieme sfeer van de liedjes op het debuut. Want intiem is de muziek niet meer. Bombastisch wel, daarmee wordt een ander soort sfeer neergezet, die bij vlagge een beetje vermoeiend is. dat is jammer. Maar die andere sfeer is ook zeer goed te pruimen, verbluffend goed zelfs.
Het enige 'echte' commentaar dat ik op 'Bon Iver' kan geven is dat de liedjes minder goed zijn. Je hoort het niet, door de fraaie aankleding. Als echter alle liedjes akoestisch werden uitgevoerd was dit tweede album toch wel beduidend minder geweest dan het debuut. Dat is jammer.

Ik was even bang dat 'For Emma' het absolute hoogtepunt van de carrière Bon Iver zou worden, maar met deze tweede plaat flikt Justin Vernon het gewoon weer. Deze tweede Bon Iver plaat is verassend, gedurfd en bloed mooi. Het mag duidelijk zijn met wat voor een enorm groot talent we te maken hebben. 'Bon Iver' is een totaal andere plaat dan 'For Emma, Forever Ago', maar net als het debuut op zijn eige manier prachtig!

van: http://daanmuziek.blogspot....

Briljant! Dinsdag begon voor mij met een verdrietige mededeling. Dit album heb ik daarna opgezet, aangezien ik dat al van plan was. De muziek sloot direct aan op mijn gevoel. Ik heb dit album drie maal achter elkaar beluisterd. Nietszeggend en vaak vooruit starend. Bon Iver een album vol emotie. Donkere, triest klinkende muziek die bij vlagen erg zwaar kan zijn. Vooral het soms hoge tempo zorgt voor een dwingend gevoel. De kille stem van Justin Vernon versterkt dit gevoel alleen maar. Gelukkig is dit niet alleen de kracht van het album. Er zitten momenten van hoop en geruststelling tussen. Momenten waarop de zon spreekwoordelijk door de wolken breekt. Voorbeelden zijn de kalme intro van Holoscene en het opbeurende laatste nummer Beth / Rest. Bij dat laatste nummer had ik echt het gevoel van die zon die door de wolken kwam. Kippenvel! Daarbij zijn de uitbarstingen ook perfect getimed. Langzaam wordt er naar een climax toegewerkt die dan ook genadeloos hard inslaat. Echt prachtig!

Bon Iver is een geweldig album geworden! Muzikaal steekt het uitstekend in elkaar. Aan elk detail is gedacht en ook elk detail komt aan. Met lichte twijfel, maar erg nieuwsgierig keek ik uit naar dit album. Dat het mij zo zou raken had ik niet verwacht. Ik ga dit album zeker nog veel vaker draaien! Bravo!

Ehh... Is de stem van Justin werkelijk zo kil? Op het debuutalbum vond ik het juist warmte en rust uitstralen. Maar dat is voor een ieder dus anders.

Hij komt soms heel kil over op mij en aan de andere kant, inderdaad, warm. Het heeft een heel vreemd effect. Hij heeft hele aparte, hoge stem en hij zingt vol overgave, waardoor de emotie eraf druipt. Dus ja, ik vind zijn stem vrij kil en soms zelfs wat rauw, maar met de manier waarop hij zingt geeft hij warmte en emotie mee. En met dat rauwe bedoel ik bijvoorbeeld het refrein van Skinny Love, waar hij zich half schor zingt. Om vervolgens weer heel mooi verder te zingen... Ik vind hem een erg sterke zanger!

Goed geluisterd, leuk dat je dat hoort. Heb ze even achter elkaar gezet, het gitaarspel is vrijwel hetzelfde. Prima, allebei erg mooi!

Een van de meest unieke stemmen in de muziek, en de reden dat hij zo populair is.

Ik vind hem toch weer wat inzakken. Het blijft een goed album hoor, maar de tweede helft vind ik zelf gewoon lang niet zo goed. Daar waar de eerste helft juist hemels is!
Half puntje omlaag en ik zit op mijn perfecte score.

Hij vond het gitaarthemaatje vast te mooi om niet nóg een keer (zij het in iets andere vorm) te gebruiken

Waarom worden er stemmen verwijderd?

Het debuut was nochtans niet meer dan een clichématig indiefolk-plaatje met hoop en al 3 goede nummers. Denk dat die sociale druk om het "toch maar goed te moeten vinden" daar veel meer speelt dan bij deze plaat, zeker na radiohit Skinny Love & Justin Vernons slimme marketingstrategie waarbij hij zijn blokhut-verhaaltje slim wist uit te spelen. Kwalitatief is dit dan ook gewoon de betere plaat door het feit dat hij gevarieerder is dan For Emma... zonder aan cohesie te moeten inboeten.