Opeth - Heritage (2011)

Muzikaal gezien steekt het geweldig in elkaar. Vooral de nummers in het midden van de plaat, Nepenthe t/m Famine wist me zeker te bekoren. Jammer genoeg wist de zang me niet helemaal te bekoren, misschien komt het omdat de laatste jaren mijn interesse voor Opeth wat weggezakt is. Toch is dit een lekkere plaat.

Als jullie reacties nu lees, Edwynn en lykathea, stijgen mijn verwachtingen alweer.

Deze hoes!

Ik weet niet wat je precies verwacht, maar vooralsnog vind ik de plaat, ondanks de koerswijziging onmiskenbaar Opeth. Zij het de rustige passages zoals we die kennen. Er zijn wel wat zware passages maar die klinken toch ook weer erg ingetogen en 'klein'. De jaren 70 komen om de hoek kijken middels mellotrons, hammondorgeltjes en wat incidentele sci-fi Hawkwind dingetjes.

De opvallendste verandering vind ik de jazzy benadering. Echt geïmproviseerd wordt er niet, maar er is duidelijk een losser kader en vooral het drumwerk heeft een duidelijke jazzstempel.

En Akerfeldt zingt het geheel weer buitengewoon fraai aan elkaar.

Heritage is een buitengewoon sfeervolle mijmerplaat. Niet zo somber als vroeger, maar nog wel even breekbaar.

Bedankt voor je beschrijving Edwynn. Als het allemaal maar 'organisch' klinkt zal het me wel erg bevallen. Wat me de laatste luisterbeurt van Watershed tegenviel waren de geluiden tussendoor. Dingetjes die nogal kunstmatig klinken.

Organisch is het zeker. Zelfs de up tempo Rainbow verering Slither klinkt alsof het in een jazzkroegje is opgenomen.

Het nummer zou eerst Kill The Queen gaan heten, lees ik zojuist. Een ode aan Dio en Blackmore.

Ik ga toch verhogen met een half punt naar 4. Dit is toch weer een hele fijne cd met hele sterke momenten. Nummers als Haxprocess, I feel the dark, Famine en Folklore (geweldig die laatste 3 minuten) worden beter en beter.

Dan heb ik er alle vertrouwen in dat het voor mij ook minstens een 4,5* wordt voor dit album.

Ik kon me niet beheersen toen ik op een zeker weblog wat potten pindakaas zag staan..... Ik vind het echt ijzersterk dat jij de verleiding wel kan weerstaan.

Haha, ik draai het zo vaak, de pot is al bijna op.

De koek niet, wordt steeds lekkerder! Nepenthe vind ik het verrassend, I Feel The Dark het lekkerst en The Lines In My Hand het minst.

Idem hoor. Voor begin oktober (ongeveer) luister ik niet naar deze, die van Mastodon en die van Steven Wilson. En dat is nog lang :/

Ik heb Heritage wel al een keer horen voorbijkomen maar heb dat nummer na die enige luisterbeurt meteen verdrongen, ik wil het niet weten!

Ben wel heel benieuwd naar dit album. Ik ben een vrij nieuwe Opeth-fan (sinds net voor Graspop dit jaar pas) en ik zie een minder hard album wel zitten. Watershed vind ik een geweldige plaat, BWP en SL kan ik zeker appreciëren maar dat wordt me soms wat teveel.

Het kost me eigenlijk niet echt moeite Edwynn. Natuurlijk kijk ik naar het album uit, maar dat doe ik al ruim een half jaar. Die paar dagen zullen het dan ook niet maken. En verder hou ik niet van dit soort pindakaas. Voor mij enkel interessant om even iets uit te checken, maar dat is bij de nieuwe Opeth niet nodig. Eén keer had ik even die link van YouTube aangeklikt met een nummer. Na één seconde weer uitgezet. De rest bewaar ik liever voor als de cd of lp er is.

Eerder was ik daar ook trouw in. Alleen zorgde 2x ezinsuitbreiding voor een wat krappere beurs. Dus ben ik wat kieskeuriger geworden. En ja, dan surf je eens wat en dan.... Maar ik koop hem wel direct.

Ik hoor liever een album voordat ik het koop. Ook bij mijn favoriete band Opeth. Inmiddels al besteld in de speciale editie, volgende week kan ik hem dan eindelijk via de stereo luisteren!

Ik heb al veel albums geluisterd van Opeth , de meeste meer dan 100 keer. Bij dit nieuwe album had ik in het begin de gedachte, waarom...
\Maar na 5 luisterbeurten begon zich alles in mijn hoofd te sorteren tot een geheel.
Nu 10 luisterbeurten verder krijg ik al vaker een glimlach op mijn gezicht en denk ik al vaak aan het woord geniaal,
Ik kan dan nu al met zekerheid zeggen dat er weer een top album is afgeleverd door de verrassende band. Toch mis ik zijn grauwel.

4.5

Een zeer stabiele rock/jazz plaat is het geworden, en dat bevalt goed. Het klinkt allemaal warm en niet te somber. Alhoewel dus wel relatief ingetogen.

Ben blij dat Steven Wilson mee heeft geschreven, komt het album zeer ten goede. Geen gegrunt gelukkig, gewoon mooie muziek maken. Begon met 3 sterren, ga richting 5, wordt na vaker beluisteren steeds beter. Mijn ervaring is dat albums waarbij dit me overkomt ik over 10,20 jaar nog regelmatig zal opzetten.

Motorpsycho flikte het zo rond 2000 om met allerlei rustige (aanvankelijk) meuk op de proppen te komen, die uiteindelijk uitgroeiden tot parels. En nu heb ik zo'n zelfde ervaring met deze van Opeth. Onsamenhangend, rustig, irritante wendingen......en na een luisterbeurt of 20 moet ik bakzeil halen. Het is gewoon weer goed. niet het beste wat ze hebben gedaan (misschien denk ik daar binnekort anders over), maar gewoon wèèr goed. 4*

Ik hoor hier erg dikwijls over de vreemde wendingen en plotse stopjes in de nummers praten (ik quote nu toevallig jou, Antagoon, omdat je de laatste reactie had geschreven). Ik vond dat eerst ook nogal vreemd, maar besefte toen het volgende: die wendingen zijn er inderdaad, maar volgens mij niet meer dan vroeger. Vroeger werd er ook dikwijls erg plots van een enorm zwaar metalstuk naar bv. een streepje folk geswitcht, terwijl er nu op dezelfde manier tussen verschillende melodieën wordt gewisseld. Het is dus volgens mij wat er voor en na de wissels komt dat is veranderd, maar niet de wissels zelf.

Meegeschreven? Nou had ie dat maar..

Het was wat gemakzuchtig door me opgeschreven. Het kwam aanvankelijk wèl zo op me over, maar bedacht ook dat dit op voorgaande platen eigenlijk ook zo was. Het stoorde daar minder of viel (mij) minder op.
Inmiddels ben ik eraan gewend en kan eigenlijk maar een ding bedenken; de nummers zijn relatief kort (voor Opeth begrippen), bevatten net zoveel wissels (heb ze niet geteld) en daardoor komt het wat hortend en stotend over.

Mijn 1000e stem op MM. Helaas (nog) niet het album waar ik vooraf op gehoopt had, maar toch weer erg de moeite waard. Wellicht groeit ie nog door de komende tijd. Wel knap om met iets compleet nieuws te komen. Getuigd van de grote klasse van de heer Akerfeldt.

Het is voor mij vanavond de zevende luisterbeurt en ik denk "vergeet de vorige albums, dit is iets heel anders". Het is wennen, het blijft wennen en ik twijfel absoluut niet aan de vakmanschap van de heren muzikanten maar dat wordt een harde noot om te kraken...

Grappig, dat heb ik zelf helemaal niet zo, ik vond dit vanaf luisterbeurt één al fantastisch. Er is nog wel van alles te ontdekken vermoed ik, want dat doe ik nog steeds. Er gebeuren veel fantastische dingen op dit album.

Ik vraag me vooral af hoe ze dit album naast hun vroegere werk Live gaan presenteren, ik denk dat dit totaal niet zal overkomen omdat dit van een geheel ander niveau is... Hun sets bevatten al enkele rustigere nummers, ik denk aan face of melinda, maar dit was gemakkelijk af te wisselen met hun zwaardere werk.

Voor mij is er sinds Watershed een breuk ontstaan, Ghost Reveries was geniaal, zelfs met de constant aanwezige synthesizers, maar deze nieuwe albums doen het gewoon niet meer...

Een beetje open minded Opethliefhebber zou daar in al zijn wijsheid overheen moeten kunnen stappen.
Ergo, ik zie niet in waarom nummers van Heritage niet tussen nummers van Blackwater Park of voor mijn part Orchid kunnen staan.

Ik wil graag de making-off zien omdat ik de rol van Frederik wil zien. Heeft hij een leidende of een begeleidende functie? In hoe verre is hij een toevoeging voor het schijrf-process van Opeth? En nog meer van zulke vragen. Over Watershed gesproken (en Heritage ook trouwens), mensen moeten niet vergeten dat er twee nieuwe bandleden bij zitten die erg bepalend zijn voor de sound.

ff een lijssie met alle stemgemiddeldes van www.rateyourmusic.com, dan komt er Heritage er toch wel erg slecht van af, tot nog toe het laagste gemiddelde uit hun hele discografie (tussen haakjes het aantal stemmen)

1995 Orchid (2,413) 3.58
1996 Morningrise (2,903) 3.87
1998 My Arms, Your Hearse (2,933) 3.94
1999 Still Life (4,212) 4.06
2001 Blackwater Park (6,033) 4.04
2002 Deliverance (3,539) 3.81
2003 Damnation (4,576) 3.87
2005 Ghost Reveries (4,372) 3.89
2008 Watershed (3,341) 3.70
2011 Heritage (459) 3.32

En welk gemiddelde had Watershed toen er ook nog maar 459 stemmen waren uitgedeeld?

Op zich zie ik in verhouding trouwens weinig verschil met de stemgemiddelden hier, behalve dat op rateyourmusic alles wat lager ligt . Maar verder, alleen Orchid heeft hier momenteel een lager gemiddelde dan Heritage.

Het 'lijssie' hier plaatsen heeft dan ook geen enkele waarde, behalve dat jij je misschien wat minder gek voelt dat je niet ondersteboven bent van deze laatste Opeth.

wat een negativiteit weer