Opeth - Heritage (2011)

Dit is rock, zeker geen metal. De aangehaalde nummers zijn zeker geen metal.

Verder is het niet zo belangrijk in welk hokje de muziek wordt geplaatst.

Verreweg het beste wat ik heb gehoord van Opeth.
Aardige songs alleen zóóóó verschrikkelijk netjes uitgevoerd, ik mis duidelijk scherpe (King Crimson, Red) randjes.
Productioneel vind ik het ook allemaal niet geweldig.

Beste nummer naar mijn menig is "I feel the dark".

Vanwege de ophef over dit album maar even opgezet via luisterpaal.nl.
Ik ben niet bekend met de muziek van Opeth, maar ken uiteraard wel hun status.

Dit album klinkt mij helemaal niet onaardig in de oren, het doet me erg denken aan Rainbow.
Overigens ben ik het wel eens Jurado, het is vreselijk netjes uitgevoerd, op het klinische af. Het mist een rock n' roll feel als je het mij vraagt.

Oei, vernietigende recensie. Hier wordt er wat genuanceerder over gedacht, als ik op de beoordeling mag afgaan.

Edit: ik zie net dat deze recensie hier al gepost is. Nou, nog een keer dan maar.

Met een halfje verlaagd. Voor Opeth-begrippen een onvoldoende.

En waarom? Omdat het geen (prog)metal meer is?

Nope. Omdat ik hem inmiddels een keer of 5 a 6 volledig heb gehoord en hij me niet weet te pakken. Kwartje valt niet. Ik vind het iets te veel interessantdoenerij, het is allemaal te gezocht en na een nummer als Slither gehoord te hebben ben ik bijna geneigd On Stage of Live in Muchen van Rainbow uit de kast te trekken.
Op voorgaande albums van Opeth was met name de combi hard/zacht perfect. De dynamiek is nu volledig zoek.
En dat het geen metal is, is voor mij geen issue. Laat je niet op het verkeerde been zetten door mijn avatar.

Edit: bij een nummer als Nepenthe moet ik zelfs denken aan de film Spinal Tap op het moment dat die band in een pretpark gaat optreden als improv-jazz-band. Kan niet de bedoeling zijn, toch?

Het klinkt bij vlagen ook erg spacey en ook onsamenhangend. Maar dat vind ik juist weer spannend, en daardoor blijf ik nieuwschierig naar deze plaat. Het is een erg jazzy geheel geworden ook en er komt erg veel muziek op je af, kortom er gebeurt wel veel wanneer het echt los gaat. Heb hem een 4* gegeven, maar hij schommelt een beetje tussen een 3.5* en een 4* bij mij.

Ik kan me de echte diehard Opeth fan/liefhebber goed voorstellen dat die enorm teleurgesteld zijn in deze plaat, want van de energieke en bruisende stijl die hun zo kenmerkte is op deze plaat niet veel van over. Ik ben dan ook niet een echte Opeth fan/liefhebber en ben juist enorm blij met deze plaat. Damnation klinkt ook een stuk anders dan deze, dat is itt deze meer een kop/staart album.

Voor de liefhebbers van de prog metal van Porcupine Tree is dit wel een echte aanrader en uit dat oogpunt gezien is dit wel een mooi en goed album.

Ik zie Opeth toch niet als een voorprogramma van een poppenshow optreden.

Ben altijd wel benieuwd hoe een metal band het zou aanpakken als ze ineens van hard naar zacht gaan, nou leent Opeth zich daar goed voor moet ik eerlijk toegeven.

Weetende dat Blind Guardian ook ooit een rustig project in de wereld zal brengen met violen etc. ben ik alvast benieuwd wat Opeth er van zal bakken. Na wat ik gehoord heb van (herrie)tage valt te hopen dat Blind Guardian het beter op dit gebied gaat aanpakken Eigenlijk vallen die twee helemaal niet met te vergelijken met elkaar, maar toch!

Misschien groeit hij nog.

Ik heb vandaag een interview gelezen en eentje bekeken met de zanger/songwriter Akerfeldt. Gewoon geheel per toeval. Ik heb helemaal niets met metal - en al helemaal niet met dat puberale gegrunt -, maar de interviews - waarin hij ingaat op het songwriting proces tav dit nieuwe album - prikkelde mijn interesse. Ik heb kort een paar fragmenten beluisterd (ook van Damnation) en dat klinkt helemaal niet onaardig. Heel melodieus. Het is me al duidelijk dat het om een zeer getalenteerde knaap gaat met een brede muzikale interesse. Al zal de muziek van 'Damnation' en ook dit album nooit mijn "ding" worden, denk ik. Toch teveel typische rock- en metal-achtige gitaarsolo's e.d.. maar wie weet. De jazzy-feel van 'Heritage' spreekt zeker aan.



Verder denk ik dat Ricardo hier de spijkers aardig op de koppen slaat!

Puberale gegrunt? Come on....

Dat is net zoiets als wanneer ik zou zeggen dat Talk Talk op Laughing Stock artyfarty loopt te mijmeren op niets af.... (terwijl ik die plaat samen met Spirit of Eden en de soloplaat van Hollis te gek vind).

Laat onverlet dat grunten je niet hoeft aan te spreken, maar misschien moet je eens een Opeth-album met grunts luisteren, wellicht herzie je je mening dan.

Ik ben het helemaal eens met CD, ik vind dat gegrunt ook puberaal klinken, en spreekt mij ook totaal niet aan. Heb het album Blackwater Park regelmatig geprobeerd, maar loop steeds weer vast op die grunts. Ik schiet regelmatig in de lach zelfs dat ik nog zo gek ben om die plaat nog regelmatig op te zetten ook. Ik vind dat gegrunt echt belachelijk klinken voor mezelf, en kan er niets mee. Maar als de Opeth liefhebbers het de muziek sterker vind maken is dat hun goed recht.

Tjsa, het een kwestie van persoonlijke smaak natuurlijk, maar op mij komt het nogal puberaal over. Volkomen potsierlijk. Kan er niks aan doen. Ben ook geen metalliefhebber, in welke (sub)vorm dan ook.



Ik heb vanavond nog wat losse nummers beluisterd met grunts.....afschuwelijk...ik had het natuurlijk kunnen weten...sorry!

Maar ik denk dat wat Ricardo hierboven aanhaalt, goed verklaart waarom de Opeth-fan van het oude uur dit album maar niks vindt (op enkele trouwe fans na). Zo'n negative recensie als van Kindamuzik kan ik anders moeilijk plaatsen. Want ik als buitenstaander hoor in de stukken die ik van het album beluisterd heb zeker veel kwaliteit.

Ik kan vooral enorm genieten van dit album vanwege de vele lagen muziek die regelmatig op je af komt, om vervolgens over te gaan in een mysterieuze stilte. Ik kan van dit complete album een stuk meer genieten dan van 1 nummer met gegrunt erin. Maar hoop op de 1 of andere manier dat ze nog eens een album maken die net zo energiek is als Blackwater Park maar dan zonder grunts, want dan zou ik hem erg hoog gaan waarderen dat weet ik zeker.

Met de oude Opeth is dit niet meer te vergelijken. En wellicht is dat de enige juiste zet geweest. Want Opeth deed al jarenlang hetzelfde.
Akerfeldt volgt zijn hart en ik volg hem graag. Ik hoor passie en spelvreugde. Ik moest wennen aan de wat opgewektere sfeer, maar het is me uiteindelijk erg goed gaan bevallen.
De jazzy benadering overtuigde me direct.

En die Rainbowode zie ik als een intermezzootje. Een hele onverwachte overigens.

Gister dit album voor het eerst beluisterd op de luisterpaal. Laat ik het positief houden: hij moet nog groeien voor me.

Ik moet hem nog even een flinke luisterbeurt geven maar The Devil's Orchard klinkt wel erg prettig. Maak ik een fout door te zeggen dat het me een beetje doet denken aan Dream Theater? Toen ik The Devil' Orchard ging draaien dacht ik er wel aan.

De platen van Opeth hadden op mij, als King Crimson en Porcupine Tree fan, altijd wel enige aantrekkingskracht. Tot Akerfeld begon te grunten in een nummer en ik compleet afknapte. Sorry, ik hou er gewoon niet van. Heb dus steeds gehoopt op een album zonder grunts. En voila, hier is ie. Helaas ook zonder de zware riffs en de bombast. Echt een compleet andere richting; stuurloos kabbelend van Yes naar Porcupine Tree en oude Crimson, met wat vleugjes Ayreon en Jakko Jakczyk. Stuurloos en structuurloos, een soort brij. Duidelijke invloed van Steven Wilson, een vriend van Akerfeld en achter de knoppen op deze plaat. Duidelijke invloed van zijn hervonden interesse in oude prog, zoals ik volgende week ga horen op zijn nieuwe solo-album. Ik hoop dat die plaat beter in elkaar zit....

Misschien een groeiplaat, maar ik vrees van niet... Nu in ieder geval nog een grote teleurstelling. Toch maar eens een oudere plaat opzetten, neem ik dat grunten wel voor lief....

BTW wat een afschuwelijk saaie docu zit erbij.... wat een stelletje ongeinspireerde, uitgebluste zoutzakken zeg...

Ik heb de docu nog niet gezien maar ik vind ze toch niet echt zoutzakken. Vooral Mikael Akerfeldt heeft heerlijke droge humor.

Die docu past wel goed bij het album dus?

Tsja het zit vol droge humor inderdaad. Mijn ogen gaan ervan prikken, zo droog. Ik bedoelde alleen hoe ze in deze docu overkomen, niet dat ze zo zijn...

Kon me de laatste tijd aardig vinden in Opeth's ''puberale grunts'' zoals dat hier vermeld word. Helaas voor diegene die de grunts puberaal vinden hier... Ik kan niet anders zeggen maar als je 1 band niet op slechte grunts kan betrappen is Opeth.

Overigens kan ik me vinden in deze nieuwe stijl, lekker nieuw en verfrissend. De rek was er eentijdje uit na en na Watershed moest er iets anders komen. Dat dachten de heren dus ook. Ik ben erg blij met dit album.
Heel lekker.

Ik stem nog niet, wil hem nog wat vaker luisteren.

Heeft iemand trouwens dit filmpje op de site van de Volkskrant al gezien ?

Hierop speelt Opeth het nummer Nepenthe, afgewisseld met stukjes interview met Mikael Åkerfeldt.

Ik heb dezelfde optreden eerder gepost maar dan zonder de interview er doorheen. Interessanter is wat jij ervan vindt Stalin.

Ik hoorde de intro van het album vandaag bij EenVandaag, leuk! Nepenthe hierboven heeft me overtuigd om het album eens een kans te geven. Vroeger heb ik wel wat metal geluisterd, maar de grunts bij Opeth spraken me nooit echt aan. Damnation vond (en vind) ik wel goed. Ik had dus gehoord dat dit weer een rustiger album werd, dus waarom ook niet?

Wat me na een luisterbeurt opviel, was dat het eigenlijk nog steeds best stevig was. Even wennen, maar verder niet zo'n probleem. Ik merk wel dat het een 'groeialbum' is voor mij. Ik heb hem nu een keer of drie geluisterd en ik beoordeel hem nu wel een stukje hoger dan eerst. Nepenthe vind ik nog steeds erg boeiend (veel spanning), maar ook een steviger nummer als Famine kan ik wel waarderen. Dat gekke fluitje pakt meteen je aandacht.

EenVandaag? That's it. Ik flikker hem weer de deur uit.

Ja en morgen bij omroep Max!

Die docu is baas, de ironie druipt er vanaf. Bovendien is Akerfeldt koning.