Opeth - Heritage (2011)

Vandaag de eerste luisterbeurt achter de kniezen, en ik kan nu al zeggen dat ik 'm nog veel ga beluisteren. Het is een interessant uurtje geworden, dit 'Heritage', zonder twijfel. De grunts zijn eruit (had van mij niet gehoeven, maar dat zal wel bij hun ontwikkeling als band horen) en de hard rock-invloeden zijn duidelijk te horen. Maar toch ook een heleboel andere dingen, het is een eclectische plaat geworden.

Wellicht een tip voor de heren Wilson en Åkerfeldt om eens te horen hoe het wél moet.
Muzikaal en zeker productioneel hadden ze hier veel van kunnen leren.

En waarom? Heritage doet er niet voor onder en is mss wel rijker wat betreft klankbeelden en invloeden.

Heb eerlijk gezegd pas gisteravond in de auto van Heemskerk naar Alkmaar de eerste keer een stuk van Heritage beluisterd.
Mijn zwager (die alle cd's van Opeth heeft) en zus brachten me namelijk naar het station in Alkmaar en tijdens dat korte stukje kwamen de eerste 2 a 3 nummers mij vanuit de hoedenplank tegemoet.

Aangezien we tussendoor nog wat zaten te praten heb ik er eigenlijk te weinig van meegekregen om echt een oordeel over vormen.
Heb het album zelf niet, dus zal bij mijn eerst volgende bezoek een nieuwe poging wagen om dit alles beter te doorgronden...

Vandaag heb ik hem ook binnen gekregen, straks maar eens luisteren .

Ook ik heb hem vandaag opgehaald, die 3D-hoes vind ik toch wel erg gaaf! En je kan de normale hoes gewoon op de voorkant van het boekje zien.

Dit weekend eens de documentaire gaan kijken.

Ik ben hem nu aan het beluisteren, Nepenthe en Haxprocess zijn alvast geweldig .

Edit: Famine en The Lines in My Hand .

Edit 2: Folklore

... en een mooie afsluiter.

Het begin van het album weet me nog niet te pakken, maar vanaf Nepenthe bevalt het mij prima!

Na een paar luisterbeurten weet ik het nog steeds niet... De plaat kakt soms gewoon in, en is bij vlagen gewoon niet spannend genoeg.

Maar wat mij het meeste stoort is de zang, die gewoon te ver achter in de mix ligt verscholen. Want júist Michael is er hoorbaar op vooruit gegaan, met soms erg mooie vocale passages.
Ik vraag mij af of dit met opzet is gedaan? Het is voor mij in ieder geval een wel erg storende factor

Ik vind dit verreweg van Akerfeldts kant het beste Opeth album, vocaal komt hij hier ook écht tot zijn recht. Maar inderdaad, de mix poetst het een beetje weg. Viel me vooral op bij Slither, waar zijn stem gewoon dof in is gezet.

Toffe plaat. Anders maar toch herkenbaar als Opeth.

Wat? Geen grunts? Wat? Geen death metal?

Nog voordat er één noot van het nieuwe Heritage de goegemeente bereikte, sloeg dit nieuws in als een bom. Alsof Opeth ooit deathmetal maakte, maar dat terzijde. Dat van die grunts is wel waar. Die horen we niet op Heritage. Dominante metalriffs horen we evenmin.

Heritage is in alle opzichten een uitdagende plaat geworden. Vooral voor metalfans zal het een beproeving zijn. Progfans zullen er veel eerder een been there, done that gevoel bij hebben.

Dat opperhoofd Mikael Akerfeldt een liefhebber is van proggy muziek uit de jaren 70 wisten we wel. En dat hij op vorige albums al regelmatig naar zijn favorieten verwees, lijkt me ook geen geheim. Maar Heritage is één grote ode aan die helden uit de jaren 70. Zelf ben ik te weinig thuis in die jaren om alle invloeden eruit te halen, maar eentje springt er wel heel erg uit: Slither. Een regelrechte ode aan Ronnie James Dio en Ritchie Blackmore. In interviews onthult Akerfeldt dat het nummer eerst Kill The Queen zou gaan heten. Een overduidelijke knipoog naar Kill The King van het Long Live Rock ’N Roll album van Rainbow.
Slither is de meest afwijkende track. De rest van het materiaal herbergt toch wel de typische herfstachtige Opeth sfeer.

The Devil’s Orchard opent na een stemmig intro het bal. En de gitaarriff in de opening is doordrenkt in zo’n heerlijk hammondgeluid. Toch klinkt deze spaarzame hardere passage erg ingetogen en klein.
Alsof Opeth in je huiskamer staat te spelen. Of in je tuin bij een kampvuur. Dat roept automatisch associaties op met het eveneens kalme Damnation album uit 2003. Maar, Heritage is wat gevarieerder en klinkt ook veel minder depressief dan Damnation. Hoewel vrolijk ook weer niet direct een juiste term is. Laten we het op melancholisch houden.

Ik noemde al de aanwezigheid van het hammondorgel. Ook mellotrons met Hawkwindachtige space geluiden en zelfs een fluitje komen zo nu en dan de traditionele rockbezetting van Opeth opluisteren. De retro feel wordt in alle mogelijke opzichten benadrukt. In eerste instantie trekt het album wat ongemerkt aan je voorbij, maar gaandeweg zijn het juist die details die je langzaamaan vastgrijpen en je meenemen op reis.
Het is juist de sfeer die het album zijn waarde geeft. Het geweldige virtuoze drumwerk van Martin Axenrot is bij vlagen heel erg jazzy. Die jazzy feel geeft Heritage ook nog eens een extra hoog mijmergehalte. Mikael Akerfeldt zingt alles weer op bijzonder fraaie wijze aan elkaar. Zijn stem is helemaal van nu. Dus in die zin is Heritage ook weer niet helemaal retro.

Opeth deed al negen albums lang min of meer hetzelfde. Een AC/DC patroon loerde om de hoek. Opeth durft het met Heritage aan om die dreiging te keren. In mijn beleving is dat een meer dan geslaagde onderneming geweest. Uitschieters noemen heeft geen zijn. Elke dag komt er weer een nieuwe favoriet bovendrijven.
Ik kan mij goed voorstellen dat er mensen zijn die moeite hebben met Heritage, maar wie een open mind heeft en gevoelig is voor de melancholische sfeer moet zich uiteindelijk toch ook gewonnen geven. Voor hen ligt een prachtig album klaar.

Opeth, de band die album na album boven de 4* scoort op deze site. Ik had nog nooit een heel album van ze geluisterd vanwege de grunts. Zodra iemand begint te grunten zet ik de muziek af, ik trek dat gewoon niet. Nu las ik dat Opeth een album had gemaakt met alleen maar cleane zang. Dat moest ik dan maar ff checken.

Het eerste wat mij opviel is dat dit album verschrikkelijk mooi geproduceerd is. Elk instrument klinkt fantastich en zijn goed te horen tijdens de drukke stukken.
Verder verbaasde het mij dat dit album meer rock dan metal is, zeg maar gewoon rock. Een neigt allemaal richting de 70's rock. Niks mis mee. Echter blaast het me niet omver zoals ik gehoopt had. Bij elk nummer heb ik hetzelfde gevoel. Het klinkt goed, het nummer steekt goed in elkaar maar toch mis ik iets. Een scherp randje of een geweldige uitbarsting wellicht.

Voor nu blijft dit een prima plaat maar niet meer dan dat.

Mooi verhaal Edwynn, ik zou hem aanvinken als mening want denk dat iedereen er wel iets aan heeft.

Dank. Consider it done.

Inderdaad mooie review, waardoor ik nog meer ga watertanden. Volgende week zou de cd normaal gezien in de brievenbus moeten vallen.

Ik ben ook echt benieuwd wat jij van dit album vind Kronos.

ik vind in tegenstelling tot sommige anderen hier, de hoes van de CD/DVD uitvoering toch erg mooi. Vanavond maar even de docu en bonus nummers checken.

Zo, ik heb hem voor de tweede keer in zijn geheel opstaan. De eerste keer was niet optimaal want toen zat ik op de bus en de zachte stukken gingen helemaal verloren.

Mij valt meteen een erg jazzy sfeer op. Vooral geruggesteund door de drumritmes en de stevig op voorgrond staande bas. Met de hoofdtelefoon op moet dit echt nog beter tot zijn recht komen. Ik dacht op voorhand dat het zeker mijn ding zou zijn omdat het een rustiger album zou worden, maar ik mis hier wel wat zware uithalen. De kalme trage stukken duren me voorlopig iets te lang. Vocaal zit het goed, maar op Watershed vind ik de cleane stukken soms nog beter. De verwijzingen naar King Crimson zijn voor mij overduidelijk in Nepenthe. En Slither, ja, dat is gewoon pure klassieke rock, lekker! Jammer genoeg worden een paar heel vette solo's te snel afgebroken.

Toppers bij de eerste luisterbeurt(en) zijn voor mij The Devil's Orchard, Nepenthe en Slither. Haxprocess vind ik het minste, al maakt die eindsolo nog veel goed.

Wat is dat 'Slither' een misser zeg. Past totaal niet in de sfeer van het album. Doorsnee (clichématig) rocknummer. Toch een smet op het verder fraaie werkstuk.

Ben ik niet met je eens. Slither is juist mooi tussen de dromerige stukken in geplaatst en breekt die lijn een beetje zodat je weer even opveert. Tenslotte is het een ode aan Dio en Blackmore. Vind het een mooi nummer juist, en zelfs 1 van mijn favorieten op dit album.

Ik vind het qua stijl totaal niet op het album passen. "De lijn" moet juist niet gebroken worden. Het verstoort de sfeer. Ode aan Dio of niet. Verder is het ook een weinig boeiend nummer. Standaard rock.

Waanzinnig goed album.
Over odes gesproken; in dat stuk aan het einde van Folklore (vanaf plm 5.50) een ode aan Zweden? Ik hoor gitaarwerk á la Europe of TNT, in een soort Abba-sausje..?

Heel tevreden over dit album, 4,5*

Ben al lang blij dat in dat nummer niet gegrunt word.

Het intro nummer doet mij wel een beetje denken aan de opener op 17Sec van The Cure. Zelfde soort intro met dito sfeertje.

Mooie review, Edwynn! Wat de eerste luisterbeurt me al deed vermoeden, wordt enkel bevestigd door de tweede; dat dit een erg goed album is, met toch, ondanks alle verschillen, weer dat typische Opethsfeertje.

Na anderhalve luisterbeurt kan ik er nog niet veel mee. De plaat zal ongetwijfeld na meerdere luisterbeurten groeien. Wat dat betreft heb ik het wel een beetje gehad met progressieve muziek. Vooralsnog kom ik niet hoger dan 2 a 2,5 ster. Later meer

De bonustracks Pyre en Face in the Snow klinken ook niet mis!

Ik heb hem toch maar gekocht, kon het niet over mijn hart krijgen om hem te laten liggen!

Mooi, sfeer vol album! Gaat vanavond nog flink wat keren gedraaid worden!

Geen grunts, dat maakt het iig een stuk aantrekkelijker om te beluisteren

De making of docu is bij wijlen HILARISCH. Een uberdroge en ironische Mikael Akerfeldt als introductie alleen al