Opeth - Heritage (2011)

Ik heb hem besteld. Opeth is dan wel een van de weinige bands, waar ik grunts van kan hebben, maar de beslissing om dit keer weer een album op te nemen zonder grunts kan ik alleen maar toejuichen. Mikael's normale zangstem vind ik erg prettig, dus ik ben weer heel benieuwd, hoe deze uitpakt.

De documentaire is inderdaad erg grappig, en wat kan die Axenrot drummen!

Na een paar luisterbeurten begin ik er al in te komen. Andere Opeth albums duurden 20 luisterenbeurten voordat ik iets begon te snappen. Nu al stukken sneller dus. Of dat goed is weet ik niet. . . . . .

Ik wacht nog even met stemmen.

Dat had ik zelf ook, Watershed duurde bij mij heel lang om er in te komen, maar na 2 keer Heritage te beluisteren viel alles al op zijn plaats.

Het inkomen in een Opethplaat gaat altijd vrij gemakkelijk bij mij. Maar daarna beginnen pas de echte ontkekkingsreizen.

Opeth is natuurlijk altijd een metal-band geweest, maar rechtvaardigd dat het feit dat dit album hier onder het "metal" label staat? Mij lijkt "rock" meer adequaat. Of op zijn minst "rock/metal", maar gewoon onder metal vind ik nogal misleidend. In dat geval is dit de eerste metal plaat die ik zondagsmiddags in familieverband als kamervulling op kan leggen, zonder dwaasvragende en pijnelijk gefronste blikken in mijn richting van de rest van de kroost.
(Met deze post wil ik geen uitspraak doen over de eventuele kwaliteiten van het album.)

Er is inderdaad geen metal te bespeuren op Heritage. Het mag van mij best rock heten.

Tsja, ik ben een beetje aan het teruglezen hier, en de opmerking blijkt al vaker gemaakt, een beetje overbodige post dus. (Of niet, sinds het ongewijzigd blijft.)

Damnation heeft ook het rocklabel.
We gaan het gewoon even insturen.

Ik zie het zo voor me.

Gisteren eindelijk beluisterd. Eerste indruk was gematigd positief. Wel opvallend dat ik het sindsdien niet meer uit mijn hoofd krijg. Niet de muziek zelf, want daar is nog niet echt iets van blijven hangen, maar de sfeer heeft me blijkbaar serieus gegrepen. Seffens weer eens opleggen.

Alhoewel Damnation nog "rustiger" is dan deze, vind ik die toch meer metal gerelateerd. Zelf heb ik Damnation bij mijn metal-albums zitten, maar Heritage gaat bij de rock.

Dat interesseert mij nou echt geen biet. Bij mij gaan ze onder de 'O' van Opeth.

Kan ook handig zijn
Maar om dingen sneller terug te vinden, of ideeen te krijgen om af te spelen i.v.m. de "mood" waarin ik me bevind, heb ik een wat rare, persoonlijke onderverdeling.... Damnation past ondanks alles beter bij wanneer ik voor metal voel.

Ik verdeel ook wel onder in 'metal' en 'rock/pop'. Maar een band valt in de ene of andere categorie en zo zal Heritage dus bij de 'O' van Opeth onder metal komen te staan. Zelfs al was het een folk plaatje.

Ieder doet het op zijn manier natuurlijk. Ik zou er hekel aanhebben om van één artiest cd's in verschillende kasten te hebben. Dan zou ik teveel op mijn echtgenote gaan lijken. Ik heb ze op alfabet (nou ja dat is het streven, maar wel artiesten bij elkaar) en vervolgens op releasedatum. Damnation na Deliverance. Wit na zwart.

Er gaat een halfje vanaf, ik irriteer me gigantisch aan het verschil tussen hard/zacht! In de huiskamer had ik er al last van maar in de auto wordt ik helemaal gek!! Ik heb de volume knop nog nooit zo vaak aan geraakt!!

Lijkt me inderdaad niet meteen een album voor in de auto. Maar of het daarom minder goed is...

Mijn tweede indruk gaat toch al gepaard met enig enthousiasme. Hoewel een serieuze koerswijziging blijft het Opeth karakter goed behouden.

Dankzij de prachtige laatste minuten van Folklore komt er nog een halve punt bij. Voor de rest is dit album toch een kleine tegenvaller voor mij.

En als je er het daaropvolgende Marrow of the Earth bijtelt?

Indeed
En dat is waarschijnlijk de reden waarom ik ook van deze niet super-enthousiast word. Maar ik kan me niet voorstellen indien je Opeth fan bent, en ook een beetje openminded (voor zover dat al anders kan natuurlijk), ik bedoel dus: Als je Opeth fan bent en ook al eens iets anders dan metal kunt appreciëren, je deze volgens mij wel bijna moet goed vinden.

Dat denk ik ook. Weinig kans dat een Opeth fan die ook naar progressieve rock uit de jaren '70 luistert dit heel slecht gaat vinden.

Heel slecht niet, maar genieten hiervan kan ik niet. Zet liever een oudere Opeth op of echte seventies prog als Yes, Rush of Camel.

Goede tip, leuke plaat. Inderdaad goede productie, maar muzikaal wel puur retro, had zo uit eind jaren '60 begin jaren 70 kunnen komen. Dat ligt bij Heritage toch wel even anders.

edit: Is er trouwens productioneel iets mis Heritage? Klinkt inderdaad anders dan Steeple, maar dat draagt toch ook weer bij aan het karakter en persoonlijkheid van Heritage.

Ja, vanalles mis mee. De heren Wilson en Åkerfeld hebben daar de ballen verstand van. Ze hebben gewoon maar wat zitten prutsen in de hoop dat er toch iets van geluid op band kwam te staan.

Ik vind het prachtig klinken. Niet perfect. Of ja, toch eigenlijk wel. Alsof het allemaal uit de losse pols komt. Daar houd ik wel van.

Ook bij Slither vind ik niet dat de sfeer doorbroken wordt. De lome vocalen van Akerfeldt maken het up temponummer heel erg Opeth. Het heeft iets kleinkunst achtigs.

Ik vind het geluid ook mooi. Het knipoogt duidelijk naar de jaren '70. Een hedendaagse productie zonder modern te klinken. Warm, sfeervol, veel ruimte en dynamiek.

Ik vind het juist verre van oud klinken en juist modern.
Die drums klinken bijvoorbeeld niet als een kit die opgenomen is in de jaren 70, eerder als een natte krant.

Over het gitaargeluid nog maar te zwijgen.
Nee, wat mij betreft heeft Steven Wilson de plank volledig mis geslagen er had veel meer uitgehaald kunnen worden.

Steven Wilson heeft geloof ik alleen de stem gemixed in een apparte studio en de weet ik veel hoeveel surround mix gemaakt. Die andere is door een producer gedaan die in de 70's veel mixte e.d.

Als je Jens Bogren bedoelt, die heeft naar mijn weten alleen metalplaten geproduceerd.
In ieder geval afgaande aan de platenkast van Mikael Åkerfeldt , hij schijnt over een enorme collectie obscuur 60/70's vinyl te beschikken, vind ik het des te vreemder dat ze er zo'n slappe hap van gemaakt hebben.
Met een dikke collectie lp's weet je verdulleme toch wel hoe een dikke rockplaat moet klinken?
Ach als Mikael Åkerfeldt er maar gelukkig mee is.