Dream Theater - A Dramatic Turn of Events (2011)
mijn stem
238 stemmen
Verenigde Staten
Metal / Rock
Label: Roadrunner
-
On the Backs of Angels (8:46)
-
Build Me Up, Break Me Down (6:59)
-
Lost Not Forgotten (10:11)
-
This Is the Life (6:57)
-
Bridges in the Sky (11:01)
-
Outcry (11:24)
-
Far from Heaven (3:56)
-
Breaking All Illusions (12:25)
-
Beneath the Surface (5:26)
0
geplaatst: 4 september 2011, 12:29 uur
Black_Skimask schreef:
Ik geef 0,5 ster. Omdat ik het ruk vind. Owja en om de score weer wat terug te balanceren/normaliseren naar een meer geschiktere score.
Ik geef 0,5 ster. Omdat ik het ruk vind. Owja en om de score weer wat terug te balanceren/normaliseren naar een meer geschiktere score.
Geschikter voor wie?
0
geplaatst: 4 september 2011, 12:31 uur
jasper1991 schreef:
Daarnaast vind ik je laatste opmerking erg flauw. Waarom zou de discussie onbenullig zijn? Omdat jij het eens bent met Chimpz?
Daarnaast vind ik je laatste opmerking erg flauw. Waarom zou de discussie onbenullig zijn? Omdat jij het eens bent met Chimpz?
Ik ben het eens met Chimpz als we het hebben over zijn recensie-stijl. Het album zelf heb ik niet geluisterd, want ik wil wachten tot de CD op de deurmat ploft voor ik m niet meer hoef te beluisteren.
De discussie is onbenullig omdat het niet gaat over de argumenten die Chimpz aanhaalt, maar om de toon en vorm van de recensie waar iedereen over struikelt. En aangezien dit topic over A Dramatic Turn of Events van Dream Theater gaat, stel ik voor dat men inhoudelijk op die argumenten ingaat, mochten ze überhaupt met hem in discussie willen gaan, en niet over de vorm/toon van zijn recensie, want daar is dit niet de plaats en het moment voor.
0
geplaatst: 4 september 2011, 12:36 uur
Je vindt het dus eigenlijk offtopic? Ik vind dat we op het randje zitten, want indirect komen we wel weer steeds bij Dream Theater uit.
0
geplaatst: 4 september 2011, 12:47 uur
kowalski schreef:
En ik kan frustratie niet rijmen met 'geen fan' zijn. Frustratie betekent voor mij 'te persoonlijk betrokken bij de zaak' (waarom zou je er anders zo druk over maken) en dat staat mijns inziens haaks op 'geen fan' zijn.
En ik kan frustratie niet rijmen met 'geen fan' zijn. Frustratie betekent voor mij 'te persoonlijk betrokken bij de zaak' (waarom zou je er anders zo druk over maken) en dat staat mijns inziens haaks op 'geen fan' zijn.
Dat is een stijlkeuze: ik schrijf altijd vrij los en persoonlijk. Wanneer ik iets slecht vind zal er een zekere frustratie of teleurstelling duidelijk zijn, wanneer ik iets goed vind misschien wel verrassing of overdreven vreugde. De enige reden: omdat ik dat zelf toffer én eerlijker vind dan een zakelijke recensie waar je droog al de punten opsomt. Wanneer ik een recensie lees wil ik, zoals ik hierboven al ergens zei, de mening van de recensent weten en zijn argumenten, maar ik wil ook wel enigszins plezier hebben in het lezen, anders haak ik al snel af. Dus nogmaals, ik ben geen grote Dream Theater-fan en mensen die mij kennen zullen dat makkelijk beamen. Frustratie die je vindt is frustratie naar het album gericht, en niet naar mijn fandom dat eronder verpletterd wordt. Moest ik dit album 4* geven en er duidelijk enthousiast over zijn zou ik ongetwijfeld alleen maar positieve reacties krijgen, daar ben ik zeker van: een negatieve recensie is afstotender dan een positieve recensie, dus kan ik inderdaad reacties verwachten, Jasper1991, maar nogmaals: meer dan een persoonlijke onvoldoende hoef je er echt niet achter te zoeken..
0
geplaatst: 4 september 2011, 13:21 uur
@Chimpz:
Ik vond je uitvoerige recensie erg vermakelijk om te lezen en ik ben het waarschijnlijk inhoudelijk met je eens, maar ik krijg toch het idee dat je "progressief" en "avant-garde" door elkaar haalt.
M.i. is het probleem van Dream Theater anno-nu juist dat ze té progressief of beter gezegd puur progressief te werk gaan. Maar progressiviteit an sich is geen genre. Het is slechts een aspect wat in een bepaalde mate aanwezig is in iedere muziek. Het is hetzelfde als een band die bij wijze van spreken alleen uit een drummer bestaat. Het is wel muziek, en er zullen best mensen opgewonden van raken, maar het merendeel van de mensen vraagt zich af waar de andere muzikanten zijn gebleven. Ik houd van muziek met progressieve invloeden, maar wat Dream Theater tegenwoordig doet is simpelweg het volledige progressieve trukenrepertoire uit te kast halen en daarmee op de automatische piloot een nummer schrijven, maar gedegen rock of metal schrijven ze allang niet meer. Het is alleen progressief gezien indrukwekkend, maar dat zou slechts een bijzaak moeten zijn. Want of je het nou rock of metal vindt, het is gewoon matige en ongeïnspireerde rock danwel metal, hoe progressief het ook mag zijn.
Maar anyway, dingen als elektronische beats, Gregoriaanse koren en sjamanen is meer symptomatisch voor avant-garde, dacht ik altijd. Ik heb Build Me Up, Break Me Down nog niet gehoord, maar als ik jouw beschrijving lees lijkt het me juist wel interessant om Dream Theater eens nieuwe instrumenten te horen gebruiken. Dat is juist wat ze al jaren missen, experimentatie- en innovatiedrang.
Ik vond je uitvoerige recensie erg vermakelijk om te lezen en ik ben het waarschijnlijk inhoudelijk met je eens, maar ik krijg toch het idee dat je "progressief" en "avant-garde" door elkaar haalt.
M.i. is het probleem van Dream Theater anno-nu juist dat ze té progressief of beter gezegd puur progressief te werk gaan. Maar progressiviteit an sich is geen genre. Het is slechts een aspect wat in een bepaalde mate aanwezig is in iedere muziek. Het is hetzelfde als een band die bij wijze van spreken alleen uit een drummer bestaat. Het is wel muziek, en er zullen best mensen opgewonden van raken, maar het merendeel van de mensen vraagt zich af waar de andere muzikanten zijn gebleven. Ik houd van muziek met progressieve invloeden, maar wat Dream Theater tegenwoordig doet is simpelweg het volledige progressieve trukenrepertoire uit te kast halen en daarmee op de automatische piloot een nummer schrijven, maar gedegen rock of metal schrijven ze allang niet meer. Het is alleen progressief gezien indrukwekkend, maar dat zou slechts een bijzaak moeten zijn. Want of je het nou rock of metal vindt, het is gewoon matige en ongeïnspireerde rock danwel metal, hoe progressief het ook mag zijn.
Maar anyway, dingen als elektronische beats, Gregoriaanse koren en sjamanen is meer symptomatisch voor avant-garde, dacht ik altijd. Ik heb Build Me Up, Break Me Down nog niet gehoord, maar als ik jouw beschrijving lees lijkt het me juist wel interessant om Dream Theater eens nieuwe instrumenten te horen gebruiken. Dat is juist wat ze al jaren missen, experimentatie- en innovatiedrang.
0
geplaatst: 4 september 2011, 13:23 uur
Echt experiment is het hier nu ook weer niet hoor. Het beperkt zich vooral tot wat in- en outro's.
0
geplaatst: 4 september 2011, 13:29 uur
ja joh, gewoon meningen. Die moet je gewoon geven. Ook gewoon er lekker tegen ingaan.
Gezaghebbend muzieksites, bladen? Dat vind ik wel zulke flauwekul. Natuurlijk is het geinig om te lezen wat anderen ervan vinden, maar je hebt toch zelf oren en een smaak.
Het enige wat mij verbaast is dat de recensies de indruk wekken alsof Dream Theater een geheel ander pad is gaan bewandelen. Dat lijkt me nog altijd allerminst het geval. Eveneens wordt de rol van Portnoy nogal overtrokken. Lees de interviews in de 'gezaghebbende' bladen maar eens. Portnoy was bandleider. Hij regelde zakelijke dingen. Daarnaast schreef hij teksten en coachte hij bandleden tijdens opnamen van hun partijen. Het componeren dat doen de anderen. Met name John Petrucci en wie er dan ook toetsenist was. Alleen LaBrie heeft nooit een rol in het componeren gehad. Dus het zou maar zo kunnen zijn dat de zwaardere Dream Theater albums gewoon de keuze was van Petrucci of misschien wel Myung.
Wat ik op A Dramatic Turn Of Events hoor, is een ietwat halfslachtige terugkeer naar de feel van Images And Words. Dat maakt het één en ander wat geforceerd. Desondanks kan ik toch wel genieten van vooral On The Backs Of Angels en Bridges In The sky. Daar zitten best toffe loopjes en solo's in. Maar ze lijken net wat teveel op de loopjes in Metropolis en Learning To Live.
Gezaghebbend muzieksites, bladen? Dat vind ik wel zulke flauwekul. Natuurlijk is het geinig om te lezen wat anderen ervan vinden, maar je hebt toch zelf oren en een smaak.
Het enige wat mij verbaast is dat de recensies de indruk wekken alsof Dream Theater een geheel ander pad is gaan bewandelen. Dat lijkt me nog altijd allerminst het geval. Eveneens wordt de rol van Portnoy nogal overtrokken. Lees de interviews in de 'gezaghebbende' bladen maar eens. Portnoy was bandleider. Hij regelde zakelijke dingen. Daarnaast schreef hij teksten en coachte hij bandleden tijdens opnamen van hun partijen. Het componeren dat doen de anderen. Met name John Petrucci en wie er dan ook toetsenist was. Alleen LaBrie heeft nooit een rol in het componeren gehad. Dus het zou maar zo kunnen zijn dat de zwaardere Dream Theater albums gewoon de keuze was van Petrucci of misschien wel Myung.
Wat ik op A Dramatic Turn Of Events hoor, is een ietwat halfslachtige terugkeer naar de feel van Images And Words. Dat maakt het één en ander wat geforceerd. Desondanks kan ik toch wel genieten van vooral On The Backs Of Angels en Bridges In The sky. Daar zitten best toffe loopjes en solo's in. Maar ze lijken net wat teveel op de loopjes in Metropolis en Learning To Live.
0
geplaatst: 4 september 2011, 13:53 uur
@Smash016:
Mmmm, daar heb je op zich wel gelijk, in de 6e paragraaf dan. Het is niet zozeer dat het "niet progressief" is, maar eerder dat het "niet avant-garde" is. Al is het geen kwestie van experimentatie of innovatie hoor, aangezien het volledig als losstaande intro/outro gebruikt wordt. Daarentegen zou ik het "enkel en alleen een drummer" voorbeeld ook eerder avant-garde dan progressief noemen. Achja, het zijn sowieso twee termen die zo sterk aan elkaar vastgebonden zijn dat een onderscheid vaak moeilijk te maken is. Maar over die vreemde invloeden heb je op zich wel gelijk en is "progressief" geen helemaal accurate omschrijving.
Mmmm, daar heb je op zich wel gelijk, in de 6e paragraaf dan. Het is niet zozeer dat het "niet progressief" is, maar eerder dat het "niet avant-garde" is. Al is het geen kwestie van experimentatie of innovatie hoor, aangezien het volledig als losstaande intro/outro gebruikt wordt. Daarentegen zou ik het "enkel en alleen een drummer" voorbeeld ook eerder avant-garde dan progressief noemen. Achja, het zijn sowieso twee termen die zo sterk aan elkaar vastgebonden zijn dat een onderscheid vaak moeilijk te maken is. Maar over die vreemde invloeden heb je op zich wel gelijk en is "progressief" geen helemaal accurate omschrijving.
0
geplaatst: 4 september 2011, 14:01 uur
Don Cappuccino schreef:
Chimpz had misschien zijn review korter kunnen maken, je leest namelijk iedere keer hetzelfde.
Chimpz had misschien zijn review korter kunnen maken, je leest namelijk iedere keer hetzelfde.
Op de lullige review is eigenlijk dezelfde kritiek van toepassing als die daarin op het album van Dream Theater wordt gegeven. Vooral het totale onvermogen om beknopt te schrijven is een algemeen kwaaltje op Digg.be.
0
geplaatst: 4 september 2011, 14:09 uur
Het is een I&W stijl plaat geworden, maar niet helemaal zo goed. Ik kan me voorstellen dat metalliefhebbers een stuk minder met de plaat op hebben. Veel symfo afgewisseld met heavy rock. Het tegenovergestelde van 'Train of Thought'. De ballades kunnen me prima bekoren. Slechte songs staan er na een paar luisterbeurten niet op, maar ook geen uitschieters als 'Metropolis' of 'Learning to Live. Leuke plaat. Ik begin met 3,5 sterren.
De productie is oke. Dat zou van mij weleens wat gedurfder mogen. Ze zijn vaak zo plat. Dat zou van mij wel een stuk dynamischer mogen.
De productie is oke. Dat zou van mij weleens wat gedurfder mogen. Ze zijn vaak zo plat. Dat zou van mij wel een stuk dynamischer mogen.
0
geplaatst: 4 september 2011, 14:12 uur
Kronos schreef:
Op de lullige review is eigenlijk dezelfde kritiek van toepassing als die daarin op het album van Dream Theater wordt gegeven. Vooral het totale onvermogen om beknopt te schrijven is een algemeen kwaaltje op Digg.be.
Op de lullige review is eigenlijk dezelfde kritiek van toepassing als die daarin op het album van Dream Theater wordt gegeven. Vooral het totale onvermogen om beknopt te schrijven is een algemeen kwaaltje op Digg.be.
Ik zal aan de eindredacteur vragen om per paragraaf een paar plaatjes toe te voegen, zo kan iedereen zijn aandacht vijf minuutjes bij een simpele tekst houden.
@Don: Ik probeer er altijd een punt van te maken om per paragraaf (of twee) een nieuw onderwerp aan te snijden, dus wat lees je dan specifiek steeds opnieuw? Met dit soort kritiek probeer ik in de toekomst namelijk wel rekening te houden, dus zou voorbeelden zeker appreciëren.
Maar goed, stilaan genoeg "recensie afzeiken - ik die mezelf moet verdedigen' op deze pagina of doen we nog even door?
0
geplaatst: 4 september 2011, 15:05 uur
Chimpz schreef:
Ik zal aan de eindredacteur vragen om per paragraaf een paar plaatjes toe te voegen, zo kan iedereen zijn aandacht vijf minuutjes bij een simpele tekst houden.
Ik zal aan de eindredacteur vragen om per paragraaf een paar plaatjes toe te voegen, zo kan iedereen zijn aandacht vijf minuutjes bij een simpele tekst houden.
Ik lees ook wel boeken van meer dan 1000 bladzijden, zonder plaatjes. Aandacht is niet het probleem.
Maar goed, het gaat hier over Dream Theater. Of A Dramatic Turn of Events mijn aandacht waard is zal nog moeten blijken.
0
geplaatst: 4 september 2011, 15:10 uur
@Chimpz:
Klopt, prog/avant-garde, 't is maar wat je eronder verstaat. Maar ik was eigenlijk een beetje hardop aan het filosoferen.
Klopt, prog/avant-garde, 't is maar wat je eronder verstaat. Maar ik was eigenlijk een beetje hardop aan het filosoferen.
0
geplaatst: 4 september 2011, 16:21 uur
Oké.. ik verwachtte eigenlijk het slechtste van dit album.
Ik ben nu nog bezig met mijn 1e luisterbeurt, Ik zit nu op Outcry.
Maar gods, dit heb ik totaal niet verwacht, wat een energie op dit album!
Dit luistert zeer gemakkelijk weg vergeleken met wat ik normaal heb met nummers die +10 minuten lang zijn.
Mijn cijfer volgt, maar wat een goed album tot nu toe!
Ik ben nu nog bezig met mijn 1e luisterbeurt, Ik zit nu op Outcry.
Maar gods, dit heb ik totaal niet verwacht, wat een energie op dit album!
Dit luistert zeer gemakkelijk weg vergeleken met wat ik normaal heb met nummers die +10 minuten lang zijn.
Mijn cijfer volgt, maar wat een goed album tot nu toe!
0
geplaatst: 4 september 2011, 16:48 uur
Ik vind dit toch een erg sterk album.
De eerste luisterbeurten bleef er niet veel van hangen, wat ik wel vaker heb bij albums die daarna toch erg gaan groeien.
Wat me hier opvalt is dat Dream Theater hier vooral weer 'nummers' heeft weten te creëren. Ze hebben veelal een kop en staart en eenzelfde thema en hangen zoals The Best of Times of The Shattered Fortress niet met twintig verschillende riffs aan elkaar.
Het is natuurlijk een typische plaat voor Dream Theater : waarom zouden ze opeens hun stijl volledig laten omslaan. Sommige mensen hadden dat waarschijnlijk verwacht en komen een beetje bedrogen uit. Ik daarentegen hou van deze muziek die ze maken. Ik vind de duels tussen Petrucci en Rudess altijd geweldig om naar te luisteren. Dan kun je zeuren dat het gepiel is en er geen emotie in zit : Dit doet Dream Theater al 20 jaar, luister dan niet naar deze band. Dit is hun handelsmerk. Luister naar een Anathema als je emotie wilt horen!
Deze plaat doet af en toe denken aan Images & Words en dan vooral Pull Me Under en Learning To Live. Pull Me Under komt terug in On the Backs of Angels qua opbouw en alles. Toch vond ik Pull Me Under nooit zo een heel erg sterk nummer en On the Backs of Angels daarentegen wel. Breaking All Illusions lijkt op een soort vervolg van Learning To Live, één van de beste nummers van Dream Theater i.m.o. en dit nummer is ook het beste nummer van de CD.
De ballads van Dream Theater kon ik altijd al erg waarderen, ook al vond ik Wither niet heel erg speciaal. Ik hou van de wat meer back-to-basic geluid, zoals in Anna Lee of Vacant en laten we hier nou net met Far from Heaven een soort Vacant pt 2 hebben (dit is trouwens een introductie op Breaking All Illusions had ik gelezen).
This Is the Life lijkt qua opzet een beetje op Wither, alleen vind ik het hier veel beter er uit komen, mede doordat het niet zo theatraal (ala Queen) als op Wither is. Ook vind ik de zanglijnen erg mooi hier.
Beneath The Surface (waar ik bij de naam altijd aan Opeth - Beneath The Mire moet denken waar hij die zin grunt
) vind ik een perfecte afsluiter. Ditmaal geen epische afsluiter, maar een lekker rustig nummer die lekker wegluisterd.
Dan hebben we nog Build Me Up, Break Me Down a la Constant Motion en A Rite of Passage. Gewoon een lekker nummer, hoogstwaarschijnlijk dat dit een single wordt. Niet heel bijzonder, maar toch wel een sterk nummer.
De overige 3 nummers Lost Not Forgotten, Bridges In The Sky en Outcry hebben een beetje dezelfde structuur (ze duren ook ongeveer even lang). Dit zijn nummers zonder een erg grote omslag (zoals in Sacrificed Sons of Endless Sacrifice oid) , waarmee ik er dus eigenlijk op terug kom dat het meer echte nummers zijn. Ze bevatten voor mij goede riffs en zanglijnen en natuurlijk de bekende instrumentale passages onderbreken niet. Outcry vind ik echt een erg gave instrumentale passage van (wat zal het zijn) 4 minuten hebben. Dit doet me denken aan The Dance of Eternity of Metropolis pt 1. Ik hou wel van die snelle gekke solo's e.d.
Kortom, ik vind het gewoon een erg sterk album die in de lijn ligt van alle voorgaande albums en van bijna elk album wel iets heeft meegepikt. Het is wat luchtiger dan de 2 voorgaande albums en Train Of Thought, maar dat vind ik wel welkom.
De eerste luisterbeurten bleef er niet veel van hangen, wat ik wel vaker heb bij albums die daarna toch erg gaan groeien.
Wat me hier opvalt is dat Dream Theater hier vooral weer 'nummers' heeft weten te creëren. Ze hebben veelal een kop en staart en eenzelfde thema en hangen zoals The Best of Times of The Shattered Fortress niet met twintig verschillende riffs aan elkaar.
Het is natuurlijk een typische plaat voor Dream Theater : waarom zouden ze opeens hun stijl volledig laten omslaan. Sommige mensen hadden dat waarschijnlijk verwacht en komen een beetje bedrogen uit. Ik daarentegen hou van deze muziek die ze maken. Ik vind de duels tussen Petrucci en Rudess altijd geweldig om naar te luisteren. Dan kun je zeuren dat het gepiel is en er geen emotie in zit : Dit doet Dream Theater al 20 jaar, luister dan niet naar deze band. Dit is hun handelsmerk. Luister naar een Anathema als je emotie wilt horen!
Deze plaat doet af en toe denken aan Images & Words en dan vooral Pull Me Under en Learning To Live. Pull Me Under komt terug in On the Backs of Angels qua opbouw en alles. Toch vond ik Pull Me Under nooit zo een heel erg sterk nummer en On the Backs of Angels daarentegen wel. Breaking All Illusions lijkt op een soort vervolg van Learning To Live, één van de beste nummers van Dream Theater i.m.o. en dit nummer is ook het beste nummer van de CD.
De ballads van Dream Theater kon ik altijd al erg waarderen, ook al vond ik Wither niet heel erg speciaal. Ik hou van de wat meer back-to-basic geluid, zoals in Anna Lee of Vacant en laten we hier nou net met Far from Heaven een soort Vacant pt 2 hebben (dit is trouwens een introductie op Breaking All Illusions had ik gelezen).
This Is the Life lijkt qua opzet een beetje op Wither, alleen vind ik het hier veel beter er uit komen, mede doordat het niet zo theatraal (ala Queen) als op Wither is. Ook vind ik de zanglijnen erg mooi hier.
Beneath The Surface (waar ik bij de naam altijd aan Opeth - Beneath The Mire moet denken waar hij die zin grunt
) vind ik een perfecte afsluiter. Ditmaal geen epische afsluiter, maar een lekker rustig nummer die lekker wegluisterd. Dan hebben we nog Build Me Up, Break Me Down a la Constant Motion en A Rite of Passage. Gewoon een lekker nummer, hoogstwaarschijnlijk dat dit een single wordt. Niet heel bijzonder, maar toch wel een sterk nummer.
De overige 3 nummers Lost Not Forgotten, Bridges In The Sky en Outcry hebben een beetje dezelfde structuur (ze duren ook ongeveer even lang). Dit zijn nummers zonder een erg grote omslag (zoals in Sacrificed Sons of Endless Sacrifice oid) , waarmee ik er dus eigenlijk op terug kom dat het meer echte nummers zijn. Ze bevatten voor mij goede riffs en zanglijnen en natuurlijk de bekende instrumentale passages onderbreken niet. Outcry vind ik echt een erg gave instrumentale passage van (wat zal het zijn) 4 minuten hebben. Dit doet me denken aan The Dance of Eternity of Metropolis pt 1. Ik hou wel van die snelle gekke solo's e.d.
Kortom, ik vind het gewoon een erg sterk album die in de lijn ligt van alle voorgaande albums en van bijna elk album wel iets heeft meegepikt. Het is wat luchtiger dan de 2 voorgaande albums en Train Of Thought, maar dat vind ik wel welkom.
0
geplaatst: 4 september 2011, 17:03 uur
progressive schreef:
Ik vind dit toch een erg sterk album.
De eerste luisterbeurten bleef er niet veel van hangen, wat ik wel vaker heb bij albums die daarna toch erg gaan groeien.
Wat me hier opvalt is dat Dream Theater hier vooral weer 'nummers' heeft weten te creëren. Ze hebben veelal een kop en staart en eenzelfde thema en hangen zoals The Best of Times of The Shattered Fortress niet met twintig verschillende riffs aan elkaar.
Het is natuurlijk een typische plaat voor Dream Theater : waarom zouden ze opeens hun stijl volledig laten omslaan. Sommige mensen hadden dat waarschijnlijk verwacht en komen een beetje bedrogen uit. Ik daarentegen hou van deze muziek die ze maken. Ik vind de duels tussen Petrucci en Rudess altijd geweldig om naar te luisteren. Dan kun je zeuren dat het gepiel is en er geen emotie in zit : Dit doet Dream Theater al 20 jaar, luister dan niet naar deze band. Dit is hun handelsmerk. Luister naar een Anathema als je emotie wilt horen!
Deze plaat doet af en toe denken aan Images & Words en dan vooral Pull Me Under en Learning To Live. Pull Me Under komt terug in On the Backs of Angels qua opbouw en alles. Toch vond ik Pull Me Under nooit zo een heel erg sterk nummer en On the Backs of Angels daarentegen wel. Breaking All Illusions lijkt op een soort vervolg van Learning To Live, één van de beste nummers van Dream Theater i.m.o. en dit nummer is ook het beste nummer van de CD.
De ballads van Dream Theater kon ik altijd al erg waarderen, ook al vond ik Wither niet heel erg speciaal. Ik hou van de wat meer back-to-basic geluid, zoals in Anna Lee of Vacant en laten we hier nou net met Far from Heaven een soort Vacant pt 2 hebben (dit is trouwens een introductie op Breaking All Illusions had ik gelezen).
This Is the Life lijkt qua opzet een beetje op Wither, alleen vind ik het hier veel beter er uit komen, mede doordat het niet zo theatraal (ala Queen) als op Wither is. Ook vind ik de zanglijnen erg mooi hier.
Beneath The Surface (waar ik bij de naam altijd aan Opeth - Beneath The Mire moet denken waar hij die zin grunt ) vind ik een perfecte afsluiter. Ditmaal geen epische afsluiter, maar een lekker rustig nummer die lekker wegluisterd.
Dan hebben we nog Build Me Up, Break Me Down a la Constant Motion en A Rite of Passage. Gewoon een lekker nummer, hoogstwaarschijnlijk dat dit een single wordt. Niet heel bijzonder, maar toch wel een sterk nummer.
De overige 3 nummers Lost Not Forgotten, Bridges In The Sky en Outcry hebben een beetje dezelfde structuur (ze duren ook ongeveer even lang). Dit zijn nummers zonder een erg grote omslag (zoals in Sacrificed Sons of Endless Sacrifice oid) , waarmee ik er dus eigenlijk op terug kom dat het meer echte nummers zijn. Ze bevatten voor mij goede riffs en zanglijnen en natuurlijk de bekende instrumentale passages onderbreken niet. Outcry vind ik echt een erg gave instrumentale passage van (wat zal het zijn) 4 minuten hebben. Dit doet me denken aan The Dance of Eternity of Metropolis pt 1. Ik hou wel van die snelle gekke solo's e.d.
Kortom, ik vind het gewoon een erg sterk album die in de lijn ligt van alle voorgaande albums en van bijna elk album wel iets heeft meegepikt. Het is wat luchtiger dan de 2 voorgaande albums en Train Of Thought, maar dat vind ik wel welkom.
Ik vind dit toch een erg sterk album.
De eerste luisterbeurten bleef er niet veel van hangen, wat ik wel vaker heb bij albums die daarna toch erg gaan groeien.
Wat me hier opvalt is dat Dream Theater hier vooral weer 'nummers' heeft weten te creëren. Ze hebben veelal een kop en staart en eenzelfde thema en hangen zoals The Best of Times of The Shattered Fortress niet met twintig verschillende riffs aan elkaar.
Het is natuurlijk een typische plaat voor Dream Theater : waarom zouden ze opeens hun stijl volledig laten omslaan. Sommige mensen hadden dat waarschijnlijk verwacht en komen een beetje bedrogen uit. Ik daarentegen hou van deze muziek die ze maken. Ik vind de duels tussen Petrucci en Rudess altijd geweldig om naar te luisteren. Dan kun je zeuren dat het gepiel is en er geen emotie in zit : Dit doet Dream Theater al 20 jaar, luister dan niet naar deze band. Dit is hun handelsmerk. Luister naar een Anathema als je emotie wilt horen!
Deze plaat doet af en toe denken aan Images & Words en dan vooral Pull Me Under en Learning To Live. Pull Me Under komt terug in On the Backs of Angels qua opbouw en alles. Toch vond ik Pull Me Under nooit zo een heel erg sterk nummer en On the Backs of Angels daarentegen wel. Breaking All Illusions lijkt op een soort vervolg van Learning To Live, één van de beste nummers van Dream Theater i.m.o. en dit nummer is ook het beste nummer van de CD.
De ballads van Dream Theater kon ik altijd al erg waarderen, ook al vond ik Wither niet heel erg speciaal. Ik hou van de wat meer back-to-basic geluid, zoals in Anna Lee of Vacant en laten we hier nou net met Far from Heaven een soort Vacant pt 2 hebben (dit is trouwens een introductie op Breaking All Illusions had ik gelezen).
This Is the Life lijkt qua opzet een beetje op Wither, alleen vind ik het hier veel beter er uit komen, mede doordat het niet zo theatraal (ala Queen) als op Wither is. Ook vind ik de zanglijnen erg mooi hier.
Beneath The Surface (waar ik bij de naam altijd aan Opeth - Beneath The Mire moet denken waar hij die zin grunt
) vind ik een perfecte afsluiter. Ditmaal geen epische afsluiter, maar een lekker rustig nummer die lekker wegluisterd. Dan hebben we nog Build Me Up, Break Me Down a la Constant Motion en A Rite of Passage. Gewoon een lekker nummer, hoogstwaarschijnlijk dat dit een single wordt. Niet heel bijzonder, maar toch wel een sterk nummer.
De overige 3 nummers Lost Not Forgotten, Bridges In The Sky en Outcry hebben een beetje dezelfde structuur (ze duren ook ongeveer even lang). Dit zijn nummers zonder een erg grote omslag (zoals in Sacrificed Sons of Endless Sacrifice oid) , waarmee ik er dus eigenlijk op terug kom dat het meer echte nummers zijn. Ze bevatten voor mij goede riffs en zanglijnen en natuurlijk de bekende instrumentale passages onderbreken niet. Outcry vind ik echt een erg gave instrumentale passage van (wat zal het zijn) 4 minuten hebben. Dit doet me denken aan The Dance of Eternity of Metropolis pt 1. Ik hou wel van die snelle gekke solo's e.d.
Kortom, ik vind het gewoon een erg sterk album die in de lijn ligt van alle voorgaande albums en van bijna elk album wel iets heeft meegepikt. Het is wat luchtiger dan de 2 voorgaande albums en Train Of Thought, maar dat vind ik wel welkom.
Mooie review!
Ben het er eigenlijk wel mee eens.
Dream Theater is in qua sound veel verandert al kijk je naar Train of Thought en Systematic Chaos.. Daarintegen vond ik Systematic Chaos niet zoveel.
Het was omdat ik eind 2010 gehoord had dat Mike Portnoy uit de band gestapt was.
Daarom had ik weinig tot geen zin meer in Dream Theater. Nu zijn we eigenlijk een jaar verder, maar ik heb er geen spijt van dat ik er naar ging luisteren.
Lost Not Forgotten, wat een nummer met een behoorlijk intro! Dan wordt je een massive riff ingeblazen bij 2:35, ha hier hou ik nou van!
Ik had gelezen dat Outcry het nummer was 'wat ze nog nooit eerder gedaan hadden' van het album zou worden, dus had me erg verheugd op dat nummer, maar toen ik hem opzette kreeg ik daar niet veel van terug. Vind dat toch een van de mindere nummers tot nu toe, maar dat terzijde.
Dream Theater is gelukkig nog een goeie richting opgegaan met dit album.
Ik zal dit album nog wel een tijdje luisteren, dus geef nu nog geen stem.
Ik vind deze in ieder geval een stuk beter dan SC! Meer variatie en er zit een beter structuur in, wat toch wel belangrijk is met Dream Theater.
Hmm, dit zal wel een 4* worden denk ik.
Tot nu toe tevreden!
0
geplaatst: 4 september 2011, 17:13 uur
Vind jij erg sterk vallen onder 5 sterren? Ik in ieder geval niet.
0
geplaatst: 4 september 2011, 17:27 uur
Iedereen heeft een andere manier van stemmen 
Zo stem ik bijna alleen op albums die ik goed vind en geef ik dus veelal 4 en 5 sterren en ik ben niet van : oh het moet perfect zijn om een 5 uit te delen
Zo stem ik bijna alleen op albums die ik goed vind en geef ik dus veelal 4 en 5 sterren en ik ben niet van : oh het moet perfect zijn om een 5 uit te delen
0
Misterfool
geplaatst: 4 september 2011, 17:30 uur
Tsja, maar zo kan ik een 5* waardering natuurlijk niet heel serieus nemen. Het spreekt niet van een heel kritische houding van jou kant.
0
geplaatst: 4 september 2011, 17:34 uur
Om dezelfde redenen vind ik de 1 ster reviews ook ietwat overdreven. Het zijn gewoon verschillende meningen met bijbehorende persoonlijke waarderingen. Zo kun je nog wel even doorgaan.
0
Misterfool
geplaatst: 4 september 2011, 17:42 uur
Dat bedoel ik niet. Zo neem ik de 1* reviews van Don Cappucino en Chimpz zeker wel serieus. Ze geven niet om de haverklap onvoldoendes. Progressieve geeft aan dat een 5* plaat niet perfect, of zelfs maar bijna perfect hoeft te zijn, om 5* te krijgen. Bovendien heeft hij disproportioneel veel 5* ratings. Het is zijn keuze, maar zijn 5*-ratings neem ik dan al snel niet meer zo serieus.
0
geplaatst: 4 september 2011, 17:58 uur
O ik snap je wel hoor. Het is alleen dat de manier van stemmen nou eenmaal verschilt. Eigenlijk zeggen stemmen mij persoonlijk helemaal niets en vind ik het alleen maar interessant om de mening te lezen.
Alleen verbaast het me dat de negatieve meningen inhoudelijk vrijwel exact hetzelfde zijn als de negatieve kritieken die over Dream Theater op de vorige albums gegeven werden.
Geen structuur, oeverloze solo's, geen emotie, LaBrie, etcetera. Altijd dezelfde kritiek. Dus niks verandering, niks dramatic turn.
Alleen verbaast het me dat de negatieve meningen inhoudelijk vrijwel exact hetzelfde zijn als de negatieve kritieken die over Dream Theater op de vorige albums gegeven werden.
Geen structuur, oeverloze solo's, geen emotie, LaBrie, etcetera. Altijd dezelfde kritiek. Dus niks verandering, niks dramatic turn.
0
geplaatst: 4 september 2011, 18:08 uur
Misterfool schreef:
Tsja, maar zo kan ik een 5* waardering natuurlijk niet heel serieus nemen. Het spreekt niet van een heel kritische houding van jou kant.
Tsja, maar zo kan ik een 5* waardering natuurlijk niet heel serieus nemen. Het spreekt niet van een heel kritische houding van jou kant.
Waarom zou je je eigen luisterplezier eigenlijk vergallen met 'een heel kritische houding'. Het enige criterium dat ik hanteer bij het uitdelen van sterren is het luisterplezier dat IK aan een album beleef.
0
geplaatst: 4 september 2011, 18:13 uur
Kronos schreef:
Het enige criterium dat ik hanteer bij het uitdelen van sterren is het luisterplezier dat IK aan een album beleef.
Het enige criterium dat ik hanteer bij het uitdelen van sterren is het luisterplezier dat IK aan een album beleef.
Dat wilde ik net eigenlijk hier neerkalken : het gaat mij om het plezier dat ik aan het album beleef of de emotionele waarde. Niet dat het allemaal zo perfect mogelijk moet zijn, daar heb ik een top 10 voor.
0
Misterfool
geplaatst: 4 september 2011, 18:15 uur
Je eigen mening kritisch bekijken, geeft meer informatie dan puur op "luisterplezier stemmen". Als je alles maar 5* geeft, ben je geen haar beter dan de gemiddelde top 40 luisteraar. Rangorde brengen in favorieten en het kritisch verwoorden van de eigen mening, vertelt mij veel over de kwaliteit van een plaat, terwijl jouw luisterplezier alleen wat over jou vertelt.
0
geplaatst: 4 september 2011, 18:29 uur
Mee eens, maar ik zou oppassen met het dedain jegens andersdenkenden. Buiten dat kan iedereen met een scherpe pen een plaat de hemel of de grond inprijzen of stampen. Of het nu broddel is of niet. Alleen jij kan met je eigen oren voor jezelf bepalen of je het ermee eens bent of niet.
0
geplaatst: 4 september 2011, 18:34 uur
Exact, maar wanneer een dergelijke reactie dusdanig ongenuanceerd overkomt dat het de stemming flatteert kan dat wel de nodige irritante bij anderen opwekken.
0
geplaatst: 4 september 2011, 18:44 uur
De waan rond het sterren toekennen zie je hier wel vaker. De leraar die de leerling (artiest) beoordeelt en punten geeft. Hahaha. 'Terecht verdiend' wordt er dan soms nog bijgeschreven. En die heel kritische stem is natuurlijk vele haren beter dan die van anderen. Jongens toch.
0
geplaatst: 4 september 2011, 18:56 uur
Een proefwerk van een leerling kun je aan de hand van een aantal vaste criteria beoordelen. 1 fout is een punt eraf, of wat voor een formule dan ook mogelijk is. Dat ligt bij het beoordelen van muziek net even anders. Je kunt voor jezelf wel zo'n systeempje bedenken. Maar dat systeem kan voor een ander volledig waardeloos zijn.
Maar goed, het gaat wat off topic zo.
Maar goed, het gaat wat off topic zo.
* denotes required fields.