Dream Theater - A Dramatic Turn of Events (2011)

(van Wikipedia)

Dit geeft toch wel treffend aan hoe het met de inspiratie staat bij meneer Petrucci. Hij praat zelfs in clichés.

Sorry, Don. Ik kan van je lezen wat ik wil, niet begrijpen is niet begrijpen . Het is prima hoor, maar ik kan me nog steeds geenszins in je mening vinden.

Ik draai het album nu voor het eerst en zal dat nog een paar maal gaan doen (uiteraard). Op het eerste gehoor is het gewoon DT, maar ik mis toch het stuwende drumwerk van Mike!!!
een defitief oordeel vel ik nog niet, maar mijn eerste indruk is dat dit album het niveau van het vorige niet haalt

Aaaaah, daar is het! Eerst was ik een Dream Theater fan, daarna was ik een Dream Theater hater, maar jij hebt het gevonden: ik ben een Mike Portnoy fan. Mike Portnoy, die uit eigen keuze uit de band is gestapt, is de reden dat ik dit album zo slecht vind; niet om de muziek die ik hoor of de redenen die ik uitgebreid aangegeven heb.




Ik heb het over zijn gedrag, niet zijn houding naar het album toe. Hij zal vast wel beseffen dat er dingen mis zijn met het album, zo vindt hij zelf "Build me Up, Break me Down" een flinke misser. Maar die man heeft al meermaals tijdens een discussie aangegeven dat hij eigenlijk vindt dat de Don en ik maar gewoon moeten zwijgen. Dus wijs ik hem erop dat dit een openbaar medium is waar geen criterium staat op de appreciatie van bepaalde werken: hij kan misschien wel kritiek verdragen, maar heeft het moeilijk met mensen voor wie het grootste deel van hun reactie over dit album negatief is. Dat is duidelijk. Kijk maar naar zijn posts naar ons gericht, in plaats van naar zijn score.




Zo'n mooie Engelse zegswijze die hier - en bij het eerste deel van deze post - past: "When you assume, you make an ass out of you and me". Neem niet aan dat ik niet van mening zou durven veranderen (niet dat ik van plan ben dit album binnenkort nog eens te draaien, maar soit), neem niet aan dat ik een Portnoy-fan ben, neem niet aan dat Reaper alle kritiek kan verdragen omdat hij het een 3,5 geeft... Ik kan ook aannemen dat alles wat jij post sarcastisch is: het zou dit alles veel simpeler maken, maar het is nu eenmaal niet correct.

Fans van Portnoy kunnen binnenkort genieten van een collaberatie tussen hem en John Sykes. Dit geheel off topic en terzijde.

Dramatic Turn vind ik kwalitatief nog immer net zo goed als de platen vanaf Octavarium. De wat lichtere sound en de terugkeer naar de oorsprong vond ik in eerste instantie geforceerd, maar eigenlijk vind ik het best wel tof dat de gothic darkness eventjes achterwege is gelaten.

De songs klinken wat bedeesd, maar of dat nu het gebrek aan Portnoy is of gewoon de composities zelf, laat ik maar even in het midden.

Op één of andere manier moet ik wel zin om te luisteren ontwikkelen voordat ik het opzet. Maar dat heb ik al sinds Six Degrees. Dat is dus niet anders dan anders.
De productie wordt nogal gekraakt. Die valt mij alleszins mee. Zeker als je hem vergelijkt met veel willekeurige metalreleases van de afgelopen 10 jaar. Er had van mij wel iets meer leven in gemogen, maar eigenlijk vond ik de productie van Images And Words ook al kloten. Zelf beoordeel ik zelden een album op de productie.

Er zijn dus wat nuanceverschilletjes ten opzichte van de recentelijke voorgangers maar verder pik je de band er in een blinde test binnen een Lange songs, veel duellen tussen toetsen en solo's, soms wat vervelende vocalen van LaBrie. Niets nieuws onder de zon dus. Wel een hoop leuks om erbij om voor de afwisseling te draaien.

Heb nu bijna de eerste luisterbeurt erop zitten. Gewoon weer een welklinkend DT album, niks mis mee, zo op het eerste gezicht. Wel niet meer zo heavy als op Black Clouds & Silver Linings, en dat viel me eigenlijk wat tegen, maar nog altijd lekker progressief.

@Chimpz,

Het is altijd goed je eigen advies te volgen natuurlijk. Neem dus niet aan dat ik aanneem dat jij een Portnoy-fanaat bent. Ik opperde alleen de mogelijkheid dat zijn afwezigheid voor mensen (niet alleen jij) een reden kan zijn om dit album niet goed te willen vinden.

Door de vele negatieve reacties hier, verwachtte ik niet veel van dit album. Maar wat schetst mijn verbazing, het is een geweldig album!!! Zeker voor Dream Theater fans van het eerste uur (waar ik zelf ook bij hoor), die de verschillende stijlen allemaal kunnen waarderen. Van het symfonische "Images and Words" tot het snoeiharde "Train of Thought". Dit album klinkt dan ook wel anders dan zijn voorganger, maar toch is het typisch Dream Theater. Natuurlijk zijn alle lange solo's pure krachtpatserij en hebben ze geen echte functie, maar dat is juist wat ze altijd al hebben gedaan en waar ze al heel vaak kritiek voor hebben gekregen. Ik vind dit juist geweldig! Er staat voor mij geen enkel zwak nummer op. Als ik al een puntje van kritiek moet geven is dat , dat ik liever een andere (stevigere) afsluiter had gehad.
In één woord is dit een WERELDPLAAT geworden. Mike Mangini slaat zich uitstekend door de erfenis van Portnoy heen, al hoop ik ook dat deze ooit weer terug zal keren op het oude nest.

Klopt dat is voor mij ook een punt, maar goed al met al 3,5 (het vorige album zat voor mij tegen de 5(!) aan).
Na meerdere kere draaien verhoog ik naar 4!!

Geweldig album, dat voorop! Lange tijd geleden dat ik zo heb genoten van een plaat als deze!

Voor mij is het een verademing dat Portnoy weg is bij D, ik sprong een gat in de lucht. De man was volledig vastgeroest in zijn eigen toch beperkte truckendoos. Vooral de laatste cd's hoorde je de breaks al van verre aankomen en werden ballads volledig volgespeeld en kon hij lekkere rif van Petrucci niet voorzien van 4 maten hetzelfde.
Mangini daar in tegen kan dit wel: en hoe! De man drumt vele malen muzikaler en mensen die beweren dat Portnoy 'meer kan': think again. Je kunt pornoy stuwend noemen maar het laid backe van Mangini komt DT ten goede.

Hulde aan Dream Theater, ze zijn er alleen maar op vooruit gegaan. Nu ooit nog een nieuwe zanger erbij en het is live ook goed te pruimen!

Ik heb echt geprobeerd kritisch te zijn.... maar ik ga mijn cijfer toch met een halve punt verhogen naar 4*.

Het is inderdaad een verademing dat het agressieve "duistere" sfeertje waarmee het vorige album in mijn ogen verpest is heeft hier plaatsgemaakt voor een veel luchtigere sound die me doet terugdenken aan echte progmuziek.

Een drietal nummers van dit album hadden in mijn ogen beter weggelaten kunnen worden (ook al zijn ze niet dramatisch) maar het overgrote deel van dit album is toch wel erg lekker!

Als the Count of Tuscany niet zo vreselijk goed zou zijn geweest, zou dit album BC&SL finaal wegblazen.

Ik weet niet of je Dream Theater de laatste 2-3 jaar live hebt gezien, maar daarin zingt LaBrie gewoon héél goed.

Heb tot hiertoe de eerste 4 nummers van het album gehoord. On The Backs of Angles en This is
the Life kunnen me tot hiertoe wel smaken. Build me up, Break me down is een redelijk nummer. Lost not forgotten vind ik tot hiertoe een erg rommelig nummer, maar dat kan na een paar beluisteringen wel veranderen, zoals met zoveel DT songs.

Moet het album in zijn geheel zeker 10 keer beluisteren voor ik er een oordeel aan kan geven. Ben in ieder geval benieuwd voor het vervolg van het album.

Ik vind dit album compleet geen prog. Onder prog versta ik vooruitgang oftewel progressie. Hier hoor ik het tegenovergestelde, eerder achteruitgang.

Dream Theater boekte in het vorige decennium een stuk meer progressie. De muziek kreeg steeds meer facetten, zo kwamen er keiharde metalinvloeden in maar werden modernere bands als Muse ook als inspiratie genoemd. Dat is hier allemaal weg.

Het genre 'prog' heeft niets te maken met de vooruitgang van een album ten opzichte van het vorige album, maar puur met de vorm van de muziek.

En daarmee bedoel ik de melodielijnen en de ingewikkelde ritmes. Voeg hier de nodige elementen aan toe die we van bands als Marillion, Rush of Jethro Tull gewend waren en je hebt muziek die absoluut de stempel "prog" mag dragen.

Nummers als a Nightmare to Remember hebben vrijwel niets met prog te maken. Hooguit met ietwat ingewikkelde symfonische metal.

Dan hebben wij toch een hele andere definitie van prog.

Ik vind A Nightmare To Remember juist wel onder prog vallen. Door elementen er in te brengen die je nog niet had gehoord bij Dream Theater. Ik was toch de eerste keer zwaar verrast bij A Nightmare To Remember, dat intro had ik compleet niet verwacht! Wel bij een band als Dimmu Borgir, iets wat je niet bij deze band zou verwachten.

Ook de blastbeat zet je compleet op het verkeerde been. Maar dit wordt een discussie die voor de rest nergens uitkomt. Het is echt een gevoelenskwestie.

Prog is een genre op zich dat zijn eigen elementen heeft die het tot prog maken.

Als Dream Theater morgen met een circus nummer komt is het niet opeens progressief omdat we het totaal niet van ze gewend waren. Dan is het gewoon een circus nummer.

En als Dream Theater morgen met een nummer komt dat exact lijkt op een nummer van bijvoorbeeld Camel of Kayak, dan is het absoluut niet vernieuwend maar is het zonder twijfel een prog nummer.

Hoe vaak een band ook prognummers blijft maken.... de nummers blijven prog. En als een progband opeens besluit om hits te gaan schrijven.... tjah, dan maken ze opeens pop of pop-rock. (Hoe vernieuwend het voor die band misschien ook is)

Precies, en dus is dit Dream Theater album geen prog, aangezien het bestaat uit simpele structuren. Wat Petrucci en co onder bijvoorbeeld Outcry verstaan als 'so progressive' is blijkbaar instrumentale complexiteit, en dat dan alleen in de solo's. Dus onder jouw (en tevens ook mijn) definitie van prog is dit album geen prog. Niet dat dat daarom slecht is - dan zou alles dat niet prog is slecht moeten zijn - maar het is een beetje de reden waarom ik nog weinig vertrouwen heb in deze band. Ze doen niets progressief, maar lijken het zelf wel enorm progressief te vinden. Dus ik verwacht dat de band deze weg zal blijven uitgaan, waardoor ik nog maar weinig interesse heb in de toekomst van Dream Theater. Mensen die dit album wel goed vinden zullen er net andersom tegen kijken.




Dat is het probleem niet hoor, ik heb niets liever dan dat ik letterlijk elk stuk muziek dat ik ooit nog mag horen briljant zal vinden. Maar zo werkt het helaas niet. Ik wil het heus wel goed vinden, maar daar ga ik mezelf echt niet voor forceren of mezelf voorliegen.

Sorry Chimpz hier moet ik je geen gelijk in geven. Dit is wel een progressieve Rock/metalrelease. Dit is technische muziek met, aparte maatsoorten, lange tijdsduur en over-all symfonische feel. Hoewel compositorisch gezien niet het meest moeilijke wat Dream Theater ooit op plaat heeft gezet, is het nog mijlen ver verwijderd van de refrein-coupletstructuur van popnummers. Voldoende om te kwalificeren als progrock dus.

Daar ben ik het ook zeker mee eens. Wellicht verrast het gewoon niet meer omdat de werkwijze nog exact hetzelfde is als in de Majesty dagen.

Stilistisch verschilt dit inderdaad nauwelijks van de vorige albums, wellicht enkel wat symfonischer en wat minder invloeden van andere metalstijlen dan bij de voorgaande albums. Compositorisch vind ik dit een stuk minder sterk. De sfeer is slechter en de compositie lijken nu echt te verzuipen door de technische skills van de muzikanten.

Tja zelf ben ik gek op die strapatsen op het fret- en toetsenbord. En af en toe komen er best mooie meeslepende melodieën om de hoek kijken. Maar ik krijg er een beetje een AC/DC gevoel bij.
Wellicht bedoelen we een beetje hetzelfde.

Daar ben ik het dan niet mee eens: het is juist wel de refrein-coupletstructuur. Neem zo'n willekeurig nummer van 12 minuten en doe de intro/outro/solo weg. Het wordt wel wat langer uitgesmeerd en zo'n couplet kan wel eens uit twee verschillende muziekstukken bestaan, maar uiteindelijk hoor je wel dat ABAB patroon terug. Bij oudere, even lange nummers (neem nu bijvoorbeeld The Glass Prison) heb je dat echt niet, daar wordt constant in nieuwe richtingen gedacht, terwijl het hier uiteindelijk steeds weer op hetzelfde neerkomt. Ik zal zeker niet ontkennen dat er zeker elementen van prog inzitten, maar zelf durf ik het geen fullblown prog meer te noemen. De vergelijking die ik op dat vlak zou durven maken zijn de laatste twee Iron Maiden albums, al weet ik niet of jij daar zo in thuis bent. A Matter of Life and Death bestond in principe uit nummertjes van 5 minuten, die uitgerekt worden tot ze aan 10 minuten zitten door de afzonderlijke elementen langer te maken en er een break/solo's tussen te gooien. Op The Final Frontier daarentegen zie je echt niet diezelfde lijn. Zo voelt dit album ook aan, vind ik: langere versies van korte nummers. Nogmaals: het is niet dat ik het daarom slecht vind (AMoLaD is geniaal), maar ik zou het zelf gewoon nooit progressief noemen, al helemaal niet met het oog op de structurering.

Wat is dat toch met die hoogdravendheid van prog-liefhebbers.

Progalbums zijn altijd zware kost, moet je zeshonderd luisterbeurten geven, zitten heel complex in elkaar en kennen ingewikkelde melodiestructuren en ritmes.

Ikzelf kan menig progalbum goed hebben, maar ik zou er nooit op zo'n manier over praten.

Hoogdravend is een groot woord, er zijn maar enkele die zeggen dat je een album als deze vaker moet beluisteren. Dat wordt trouwens wel vaker gezegd bij lage waarderingen, ongeacht het genre. Progrock/metal is echter, door de jaren heen, een wat vage term geworden , dus het genereerd meer discussie over de juistheid van het genre, dan Doommetal. Overigens dat dit symfonische metal is, zal iedereen het wel met me eens zijn.

Dat intro van Bridges in the Sky kan echt niet hoor! toen ik het voor t eerst hoorde dacht ik eerder aan iemand die in mn oor stond te boeren!
Voegt ook helemaal niets toe aan het nummer.
In tegenstelling tot vorige albums keek ik niet meer zo uit naar een nieuwe DT maar toch was ik wel benieuwd hoe het zonder Portnoy zou klinken dus heb m toch maar geprobeerd.
Eerste luisterbeurt was echt een schok: "wat slecht" kon ik alleen maar denken!
Paar rondjes later kan ik m wat beter waarderen maar echt een hoogstandje vind ik m echt niet.
Daarvoor staan er teveel nummers op die ik liever niet hoor: Build Me Up, Break Me Down, Far from Heaven en Beneath the Surface kunnen me gestolen worden en ook de album opener en This is the Life zijn niet meer dan leuk voor een keer...
De 4 overgebleven nummers houden voor mij het album staande maar dat is niet genoeg voor een voldoende.
Sommige delen zijn gewoon te 'random' zoals de bass solo in Outcry, dat slaat echt nergens op..
Breaking All Illusions is een behoorlijk deja-vu naar Learning to Live en eigenlijk doen meer nummers me aan I&W denken. En of dat nou met opzet of niet is gedaan maakt me niet zoveel uit. Ik had niet verwacht dat deze me zo zou tegenvalleen alleen... Het begon al met de titel, albumhoes en de namen van de nummers, niet zo goed allemaal. En nu blijkt dat maar de helft van het album de moeite waard is... das jammer.
Nu snel 6 Degrees of Inner Turbulence maar opzetten om de inmiddels vergane glorie van DT weer te bewonderen.

Ja dankzij zijn pitch correcter. Je moet de dvd live in Budokan even opzetten, das niet om aan te horen.

Ik ben het hier geheel mee eens! Eindelijk iemand die begrijpt dat Portnoy gewoon niet langer paste binnen de band. Ik durf zelfs te beweren dat de man DT tegenhield in hun ontwikkeling.

Uiteraard is Portnoy een zeer getalenteerd drummer, maar inderdaad was het kunstje allang bekend... Voorspelbaar en altijd hectisch was het resultaat. De heer Mangini grooved veel meer en heeft een goed oor voor de muziek om zich heen, zonder te laten zien wat hij allemaal in huis heeft (hier kan meneer Portnoy een wijze les leren!). Less is more! Een drummer als Gavin Harrison begrijpt dit bijvoorbeeld maar o zo goed...

Ik vond Dream Theater de laatste 10 jaar niet meer interessant, maar ik kan nu opgelucht ademhalen, want ik vind dit dus het beste album sinds 'Awake'. Prachtige melodielijnen, mooie, sfeervolle solo's die bijdragen aan de songs en zelfs LaBrie zingt ingetogen en functioneel. Ook John Myung is eindelijk vertegenwoordigd in de mix, kortom: Dream Theater's back! En hoe!

Live in Budokan dateert van 2004. Sindsdien is zijn live-zang echt wel serieus verbetert, heb DT de laatste 3 jaar 3 keer live gezien en telkens was LaBrie top. Trouwens: op Score zingt hij fantastisch.

Op dit album is de zang trouwens - van wat ik al gehoord heb - één van de betere van de laatste cd's.

De zang van LaBrie klinkt echt niet natuurlijk op dit album. Er is volgens mij heel veel opgepoetst bij de zang.

De zang van LaBrie is sinds Systematic Chaos al niet meer indrukwekkend te noemen en ook daarvoor was het een love-it-or-hate-it-factor. Moet eerlijk zeggen dat het album niet zo een hele spontane indruk heeft... her en der een beetje uitgekauwd. En dan stoort met name de zang die inderdaad onnatuurlijk klinkt maar ook geen supermelodieën heeft. Ook de drums zijn helemaal naar achteren gemixt en Portnoy was dan wel een baasje en een druktemaker, maar het was altijd genieten geblazen. Mangini klinkt alsof Petrucci zijn drumpartij in Guitar Pro of Protools heeft ingevoerd en dat precies naspeelt, lees: niet creatief. Rudess maakt wel weer indruk en klinkt weer groots als altijd. Riffs van Petrucci hakken er niet altijd in en de productie is wat futloos.

Volgende keer zeg ik iets aardigs, maar moet nog ff wat meer horen.