Dream Theater - A Dramatic Turn of Events (2011)

Wat is daar mis mee? Ik snap die 4-sterren beoordeling ook niet.

Uhm, iets met "prima maar geen topper". Veel duidelijker kan het niet imo.

En dan weer verwarring scheppen met een top-beoordeling van 4 sterren. 4 Sterren staat ongeveer gelijk aan een 8,5. Dat is toch behoorlijk top?

Dat ligt aan met welke criteria je sterren uitdeelt. Dat verschilt per user.

Nu beginnen jullie toch weer deze discussie......

Voor mij zijn alleen 5 sterren en soms 4,5 sterren albums echte toppers!
een 4 sterren album is gewoon een goed album!

Als ik goed kan rekenen, is vier sterren nog steeds (breekt z'n hoofd) 4 x 2 = 8 op 10?

Ja 4* zou ik zelf toch geven aan een topper, maar wat Edwynn zegt, iedereen heeft zijn eigen manier van stemmen. Een discussie hierover is dus een beetje zinloos.

Verdorie, en ik maar voortdurend een album wat volgens mij op één in de ranking moet staan één ster geven...
Ach ja, iedere user heeft zijn eigen manier van stemmen...

Er staat nergens dat dat niet mogelijk is.....

Oh, het ging over mij...

Nou vooruit. het woord topper sloeg op een topper in het Dream theater-repertoire. Dus die toppers (SFOM, 6DOIT, I&W bivoorbeeld) krijgen 4,5 of 5 sterren. Maar ehh: 4 sterren voor "gewoon een heel goed album" - kan dat niet of zo??

Natuurlijk wel, moet je zelf weten wat je hier voor geeft. Alles is persoonlijk, dat is ook het mooie van deze site.

Ik geef met moeite 2,5 * omdat er een paar leuke nummers op staan en een paar mindere. Vergeleken met hun betere cd's is dit gewoon een stuk minder. En dat is dus ook mijn persoonlijke mening.

het is dan toch officieel het slechtste DT album (voor mij dan)
van de 3 nummers die ik nog wel te pruimen vond blijven er nog maar 2 over namelijk:
- On the Backs of Angels
- Outcry
de rest word allemaal geskipt.
vakkundig zijn ze nog goed genoeg, maar ze weten niet meer te raken en te boeien.

er word wel gezegd dat dit in de lijn ligt met I&W en Awake, maar bij die geniet ik nog van de muziek, hiervan word het echter verdomd lastig
halfje eraf

De heren kunnen in hun albumtitel wel doen alsof het allemaal anders is, voor mij klinkt de band vooral hetzelfde. Als ik al op het verkeerde been gezet is het bij een intro met Het Lam Gods in het latijn of een ijzig effect op de stem van James. Het blijft allemaal steken in onschuldige details, de grote verandering komt nergens los. Nee, het klinkt vooral vertrouwd en heel erg degelijk. Vakmanschap laten de heren al jaren op dit niveau horen, ik denk dat er nog twee bandleden moeten opstappen, voordat hun sound en aanpak daadwerkelijk gaan vernieuwen.

Alhoewel ik inmiddels relatief enthousiast ben geworden over dit album kan ik niet ontkennen dat het weer een herhalingsoefening is.

On the backs of angels = Pull me under
Lost not forgotten = Under a glass moon
Breaking all illusions = Learning to live

Iemand al opgevallen? De overeenkomsten met Images and Words zijn echt heel typisch bij deze nummers. Ik twijfel nog tussen een "geinig eerbetoon" en "schaamteloos zelf-plagiaat." Het is sowieso bewust, de gelijkenis is simpelweg te groot.

Overigens vind ik de afsluiter een dráák van een ballad, maar Far from Heaven is daarentegen wel een heel aardig nummer. Eindelijk weten ze zich in een ballad enigszins in te houden qua vals sentiment.

Min of meer al wel ja. Op 4 september schreef ik dit:

Het gaat wel iets verder dan dat. Ze hebben die drie nummers van I&W letterlijk als blauwdrukken genomen voor de nummers op dit album. Vooral qua opbouw en structuur.

On the Back of Angels is sowieso overduidelijk. Maar kijk ook maar eens naar Lost not Forgotten. Die driemaal-overdubbed gitaarriff in de intro, die absurde breaks in het powermetal refrein, dat tweede softe couplet, die eclectische solo van Petrucci met bas begeleiding, de keyboard lead die daarop volgt en achterliggende akkoorden... Even zo uit m'n hoofd. Dat is allemaal Under a Glass Moon conceptueel gezien. De melodieën zijn uiteraard origineel, maar de ideeën en de aaneenschakeling daarvan is een kopie.

Is op zich niet direct iets mis mee, trouwens. Ik vind het wel toffe nummers namelijk, en daar gaat het om. Maar ik vroeg me af of ze daar iets over hebben gezegd of zo? Want ik weet echt zeker dat ze bewust nummers van Images and Words hebben zitten namaken. Of "revampen" if you will.

Ik heb er nog niets over gelezen. Maar het lijkt mij inderdaad een vaststaand feit dat Images And Words op zijn minst in het achterhoofd zat bij de totstandkoming van deze.

Daarmee lijkt mij de stelling dat hier een nieuwe Dream Theater staat wel van tafel geveegd te kunnen worden.

Met citeren uit eigen werk is wat mij betreft niets mis. Dream Theater is altijd al een band geweest die erg trouw aan haar roots is.

Even wat gedetailleerder...

"De gelijkenissen van Lost Not Forgotten t.o.v. Under a Glass Moon."

1) De openingsriff na het pianospel is qua tonaliteit en ritme vergelijkbaar. Let ook op de gitaar overdubs en de keyboards die een tweede en derde (soms dissonante) stem toevoegen en hoe de drums en de bas er snelle korte loopjes gaan onder spelen.

2) De metalriff die volgt is vergelijkbaar, vooral de chaotische overgang naar het volgende stuk.

3) Dat chromatische gepiel heeft wel wat weg van het sweep-picking stuk in UaGM, al is LNF wat extremer (en belachelijker)...

4) De couplet-riff is ook vergelijkbaar - simpele, gesyncopeerde powerakkoorden.

5) Het couplet zelf heeft globaal dezelfde akkoorden als de introriff (let op de begeleidende toetsen).

6) Dan volgt er een pre-chorus wat een brug slaat tussen het couplet en het refrein.

7) Het refrein is erg up-tempo, power metal-achtig en sluit iedere maat af met een absurde break.

Het refrein eindigt met zo'n übersnelle chromatische fill van Petrucci.

9) Daarna een herhaalde riff maar in een aangepaste maatsoort met vreemde fills.

10) Dan een "clean" couplet met snelle drums en bas op de achtergrond en een vergelijkbare toonladderwisseling op de helft.

11) Herhaling van refrein.

12) Dan de instrumentale bridge: een typisch keyboard deuntje met Petrucci die bepaalde noten accentueert. In het vervolg speelt Petrucci de gehele melodie mee, met oplopende intensiteit.

13) Dan een lange, technische solo van Petrucci die verschillende stijlen/toonladders beslaat, met opmerkelijk alleen drums en bas als begeleiding, geen (opvallend) keyboard of tweede gitaar.

14) Dan een keyboardsolo, met arpeggio's van Petrucci, typische toonladderwisselingen en opbouwende intensiteit.

15) Vervolgens een beetje een vreemde overgang naar het laatste couplet - rare ritmes en breaks.

16) Het laatste couplet slaat de absurde breaks over, om extra "pakkend" af te sluiten. LaBrie zingt een variatie, al is deze bij LNF een stuk groter incl. andere akkoorden.

17) Dan de introriff eenmaal herhaald...

18) En wederom een lastige syncopatie als afsluiter van het nummer!

Nou, is dat toeval, of is dat geen toeval! Mijn analyses van de andere twee nummers zal ik julie besparen. Het is overigens niet dat ik interessant wil doen of zo. Ik wil simpelweg aantonen dat dit echt bewust is gedaan door Dream Theater.

Hier overigens een link naar iemand die net als ik te veel vrije tijd heeft... Veelzeggend dat we beide nagenoeg hetzelfde eruit halen. Blijkbaar is het bij de hardcore DT fans al langer bekend. Maar ja, ik kom alleen hier op MusicMeter.

Dat was me nog niet opgevallen, terwijl ik beide nummers goed ken.

Lost Not Forgotten is nu samen met Build Me Up, Break Me Down het dieptepunt van het album. De andere nummers zijn aardig tot goed, met als uitschieter Breaking All Illusions.

Outcry = Metropolis, Part 1

Kan allemaal waar zijn, is ook allemaal waar, maar doet voor mij niets af aan de kwaliteit.

Toch jammer dat ze met Mangini(prima drummer) min of meer een zelfde type drummer als Portnoy binnen hebben gehaald. Had ze graag eens met een ander typ gezien.

Het ging inderdaad al wat langer rond op het net. Ik zal eens kijken of ik de link nog kan vinden. Maar leuk dat je het onafhankelijk hiervan zelf ontdekt hebt.

Ja heb er zelf inmiddels ook al meer erover gelezen. Een of andere Braziliaan die o.a. op Facebook er veel over heeft gezegd, en ook op bepaalde forums daarom hard werd aangepakt door DT-fanboys. Terwijl hij niets negatief zei, hij wilde alleen aantonen dat het zo was.

Het is ook wel typisch Dream Theater en daarom ook volledig op z'n plaats. Ze hebben altijd al verwijzingen naar andere albums gebruikt, en nu doen ze het op deze manier.

Weer een typische Dream Theater plaat. Maar kan niet tippen aan de (in mijn ogen meer duister klinkende) voorganger.

Inderdaad je slaat de spijker op z'n kop!

Iemand die de naam van één van de meeste genuanceerde en subtiele drummers ter wereld als zijn naam heeft zou ik een wat rustigere en lichtere smaak van verwachten.

Van mij hoeft dat "semi-duistere" gedoe van Dream Theater helemaal niet.... Dream Theater is wat mij betreft op z'n best als ze lichte prog-rock maken!

Het duistere vertrouw ik dan wel toe aan Opeth!

Ik vind deze stukken beter dan de vorige, alhoewel ik normaal juist van "duistere" muziek houd. Maar bij Dream Theater werkt "duister" nooit zo goed, heb ik het idee.

Hier overigens een interview waar John Petrucci erg opzichtig de vragen over de gelijkenis met Images & Words ontwijkt (ongeveer op een derde van het interview).

Sta mij toe!

Blijf 'm luisteren, wat een topplaat is dit, vanaf de intro tot aan de laatste track blijft hij spannend om te luisteren.
Verhoogd met 0.5* ster!