Dream Theater - A Dramatic Turn of Events (2011)

Ik heb nu een paar keer de helft van de cd beluisterd en daarom geef ik geen cijfer.
Maar wat ik tot nu toe gehoord heb, vind ik rommel.

Ik ben fan van Images/Awake periode, daarna lijkt het wel alsof Dream Theater de harmonie in hun muziek kwijt is geraakt. Er wordt mi maar wat gehamerd en gezongen; er zit geen lijn in.
Afwisseling kan in de muziek heel mooi zijn maar het lijkt voor hun eerder een reden te zijn om maar allerlei stukken in 1 nummer te proppen.
Deze cd bevestigt dat voor mij. Het lijkt ook op eerdere mislukte pogingen van hun. De overtuiging en de sfeer mist.

Ik blijf dat een bizarre mening over deze muziek vinden. Hoe vaker ik het draai, hoe duidelijker de nummers eruit te voorschijn komen en het gesoleer is dan naast erg mooi en indrukwekkend ook nog best functioneel.

Na alle negatieve kritieken die ik erover heb gelezen en blijf lezen valt het mij dus des te meer mee.

Nog minder begrijp ik van de lage waardering omdat van één van de love it or hate it factoren naar mijn idee is weggevalen. De stem van LaBrie. Die is hier veel minder nadrukkelijk aanwezig en zijn hele manier van zingen is een pak gematigder. Voor de liefhebbers kan dat een minpuntje zijn, maar voor wie moeite heeft met zijn drukke uithalen is het toch een struikelblok minder.

Blijft mijn overtuiging dat het een beetje de afwezigheid van Portnoy is die mensen soms misschien wat al te voorbarig doet besluiten dat dit een beroerd album is.

Ik ben gematigd positief. Het spelplezier staat eindelijk weer eens wat centraler. Opvallend veel leuke vondsten en goede ideeën ook weer. Ze klinken weer een stuk frisser en niet zo vermoeid als de laatste paar albums wel het geval was. Breaking All Illusions mag zelfs zonder schaamte een Dream Theater-meesterwerk genoemd worden in een adem met Learning to Live. Ook het mooie en ingetogen Beneath the Surface is een verrassende en geslaagde afsluiter geworden.

Wel blijft het een veel te onevenwichtig geheel om onder de toppers van de band gerekend te kunnen worden. Met name This Is The Life schiet behoorlijk door in zijn kazigheid en lijdt aan een tekort aan goede ideeën. Mangini is af en toe aardig, maar speelt ook duidelijk nog met de handrem erop door niet goed te durven kiezen tussen een meer gedisciplineerde eigen stijl en zijn eigen versie van de Portnoy-stijl. Ik verwacht dat Mangini op volgende albums zijn draai al een stuk beter gevonden zal hebben. Af en toe is ook wel te merken dat de nummers geschreven zijn zonder drummer en Mangini niet erg veel ruimte om te manoeuvreren had toen hij pas in een later stadium zijn bijdrage kon leveren. Wel lijkt hij met zijn drumwerk het totaalgeluid iets meer ademruimte te hebben gegeven, iets wat de meer melodieuze inslag van het album ten goede komt.

Het meest positieve lijkt echter te zijn dat Dream Theater bij vlagen weer daadwerkelijke inspiratie en frisheid laat horen. Als ze de volgende keer die paar lelijke uitschieters nou eens achterwege laten, Mangini wat beter geïntegreerd raakt (verwacht ik eigenlijk wel) en ze weer eens voor een wat warmere productie kiezen zou ik de 4 sterren eindelijk weer eens van stal kunnen halen.

3,5*

Ik zou de nieuwe plaat geweldig hebben gevonden als het de opvolger van I&W zou zijn geweest indertijd. Ondanks een paar geweldige nummers(Breaking en Bridges) is Dramatic teveel een copy van dat eerdere werk. De productie helpt de plaat echt voor geen meter. Wat een vlakke productie zeg. Een absoluut pluspunt is de ingehouden zang van Labrie. Heel verstandig dat hij niet meer zo de hoogte in hoeft.

Wel grappig dat op het forum van Dream Theater de productie bijna alleen maar wordt gepraised. De productie is de reden dat ik deze plaat nu alweer minder vaak opzet. Want de muziek bestaat gewoon uit 'leuke' Dream Theater songs, niets meer, niets minder. Het had gewoon wat beter moeten klinken, echt futloos die productie.

Iets teveel ballads ook. Het wordt soms te zoet.

tja zo sta je in het platenhuis om de nieuwe van Steven Wilson te halen en wat zie je daar, natuurlijke de nieuwe DT.
en hoe kan het ook anders, als hoesjes fanaat moest ik deze gewoon hebben, want de hoes ziet er weer fenomenaal uit.
alleen jammer dat de muziek het toch net niet is, aja gelukkig zit er nog een dvd bij.

Na een verlaging naar 3,5 sterren terug naar 4 sterren. Er staan gewoon 4 echt uitstekend nummers op dit album: On the backs of angles, Outcry, Bridges in the sky (met één van de beste Dream Theater-refereinen ooit, prachtig gezongen door James) en natuurlijk Breaking all illusions. De ballads zijn niet slecht, maar zijn niet meteen de reden waarom ik fan ben van Dream Theater. Build me up, break me down is een leuke meezinger maar zeker niet meer dan dat. Lost not forgotten tenslotte, met een power metal vibe en dito refrein, is een draak van een nummer.

Het beste album sinds Train of Thought wat mij betreft.

Blijf hem opzetten, dit is echt gewoon héél goed. Black Clouds vond ik bij vlagen wat te zwaar maar ook heel goed. Dit is gewoon heel anders, frisser en iets vernieuwender.
Zoals user Berrege boven mij zegt, het beste album sinds Train of Thoughts!

Ik vind de documentaire The Spirit Carries On toch mooi om te zien.
Het album valt me helaas wel tegen, met als dieptepunt Build Me Up, Break Me Down.

Vreemd dat de bas soms zo zwaar in de mix wordt gedraaid, echt raar en het irriteert me ook...

Zeker leuk om de docu. even te kijken op youtube, had het wel leuk gevonden als je ze een heel nummer zou horen drummen, dan had je toch beter kunnen vergelijken. In mijn ogen waren ze allemaal top, het gaat meer om stijl en smaak.

Wat een dooie is die bassist joh! Ik zit die documentaire te kijken en hij heeft gewoon niet 1 keer zn smoel opengetrokken! Kan ie geen Engels of zo??

Ik zou ook sprakeloos zijn geweest als je het nieuwe materiaal hoort.

Jaa hij praat!!! Laat maar zitten

ja John Petrucci zegt wel het meest. John Myung en LaBrie laten niet zoveel van zich horen
en Don, het nieuwe materiaal was er toen nog niet he

Er staan zeker een aantal ijzersterke nummers op maar ik ben er nog niet echt kapot van. Maar dat had ik met het vorige album eigenlijk ook al!
Uitschieters zijn On the Backs of Angels en Lost Not Forgotten

Zo'n keer of 20 gedraaid denk ik, en ik vind hem toch wel steeds beter worden hoor. Voor mij wel de beste die ze zelf hebben geproduceerd. Alleen vind ik het jammer dat hij niet echt super klinkt, maar daar kan ik wel doorheen luisteren. Toch zou ik het geweldig vinden als ze weer eens een echt goede producer erbij zouden betrekken de volgende keer.

Bedoel je dat de productie je stoort?
Dat is bij mij helaas ook het geval..
Eerst vond ik Beneath the Surface het absolute dieptepunt, nu is het voor mij een album zonder echte uitschieters en dieptepunten. Wel een kleine teleurstelling..

Het zou zoveel beter kunnen klinken, dat vind ik wel jammer en snap niet dat ze dat zelf niet belangrijker vinden ? Het heeft wel een tijdje geduurd maar ik vind hem wel echt goed hoor, waarschijnlijk omdat de nummers melodieuzer zijn, daar heb ik meer mee dan dat gepriegel op de vierkante meter.Beneath The Surface is inderdaad niet de sterkste song.

Vreemd.... ik vind Beneath the Surface echt heel erg goed!

De beste ballad in heel lange tijd van DT

De beste DT ballad in lange tijd? Misschien! Maar dan wel sterk in gevecht met This Is The Life hoor!

Sorry misschien was ik niet al te duidelijk. Ik bedoelde dat ik Beneath the Surface eerst het dieptepunt vond, en nu dus niet meer. Nu vind ik het een album zonder echte hoogtepunten en dieptepunten. Ik ken slechtere ballads van DT, maar ze hebben ook betere ballads gemaakt.

Ik heb 1 keer eerder iets gepost over het album, maar dat wa in een heel voreg stadium en niet zo positief. Hoe staat het na beduidend meer luisterbeurten...? I should have known...

Er staat nl. weer meer dan genoeg genietbaars op deze cd, al duurde het lang voordat het deze keer begon te dagen... Hetgeen al een stuk beter is dan Systematic Chaos.
Ik vind de productie inderdaad minder, en wat 'richtingloos' als ik het zo mag zeggen. Er worden weinig keuzes gemaakt, ik mis de extremere mixags van voorheen. Mangini had regelmatig veel meer op de voorgrond gemixt mogen worden, want hij presteert wel wat zeg... Alleen je hoort er zo weinig van,
Verder een serie hele goeie nummers: On the Backs of Angels, Build me Up, Break me down, en het supertrio Bridges in The Sky, Outcry en Breaking all Illisuions. De ballads kunnen me wat minder bekoren. Voorlopige conclusie: 4 sterren. Geen topper, maar weer een prima album.

Weer een erg goed album, met voor mij als uitchieters on the backs of angels en breaking all illusions. Helaas nog niet zo goed als de voorganger, maar dat kan misschien nog komen. Gelukkig is dat 'gegrunt' van mike portnoy zoals in a nightmare to remember er uit.

'A Dramatic Turn of Events', de nieuwe plaat van een band die ik vreemd genoeg nog niet zo geweldig ken. Het is ook niet helemaal mijn ding, ik vind de ballads gewoonweg veelal te zeikerig. Op deze plaat is dat niet anders, al ervaar ik ook erg mooie momenten, en kan je ook horen dat hier erg onderlegde muzikanten aan het werk zijn.

Opener 'On the Backs of Angels' is een hoogtepunt in mijn ogen, erg sterk nummer. Ik had het al enkele malen beluisterd vooraleer dit album uitkwam, en ben er dan ook iets meer mee vertrouwd. Het tweede nummer is een stuk minder, klinkt inspiratielozer in mijn oren. 'Lost Not Forgotten' is een degelijk nummer, geen hoogvlieger, maar zeker ook geen misser. 'This Is the Life' is dan weer een lichte tegenvaller, doet me niet zoveel. Tot hier zou je zeggen: hit and miss, om de beurt.

Maar dan komen toch enkele sterke nummers, te beginnen met de tandem 'Bridges in the Sky'-'Outcry', goed voor een dikke 22 minuten. Hier hoor ik veel goeie ideeën, en het gesoleer past ook wat beter binnen de songs. Het klinkt nog altijd een beetje als een show-off, maar ik vind het niet zo erg, en amuseer me prima met het geboden songmateriaal.

'Far From Heaven' begint erg ingetogen, op piano, en is zo'n typische ballad. Beetje zeikerig, maar eigenlijk helemaal niets mis mee. Zeker wanneer je daarna een gigant als 'Breaking All Illusions' tegenkomt. Verzachtende omstandigheden, noemen ze dat dan. Het langste nummer op de plaat, waarin vanalles en nog wat gebeurt. Rudess en Petrucci kunnen zich flink te buiten gaan aan epische duels op hun instrumenten, en ook nieuwe drummer Mangini (die de zware taak op zich heeft genomen om Portnoy te vervangen, en zich van die taak naar mijn mening redelijk kwijt) mag z'n salvo's op ons afvuren. Enkel bassist Myung hoor je niet zo vaak, jammer, want dat is ook een erg goeie muzikant.

De afsluiter vind ik dan weer niet zo geweldig, maar ik moet toch concluderen dat dit een degelijke plaat is. 'A Dramatic Turn of Events' heeft z'n titel niet gestolen; grootse, dramatische nummers (soms een beetje over the top), die alles van de muzikanten vergen, wat soms toch tot memorabele passages heeft geleid.

3 sterren

Ik ga met een halfje verhogen. Outrcry begin ik toch behoorlijk goed te vinden. Er had iets meer gesnoeid mogen worden, voornamelijk in de ballads, die zeker niet allemaal even goed zijn. Al is beneath the surface zeker niet de verkeerdste ballad die DT ooit opgenomen heeft. Had On the back of angels, bridges in the sky,outcry,breaking all illusions en beneath the surface op een cd'tje gezet en ik had hier met gemak 4.5* aan kwijt gekund.

er zijn inderdaad veel sterke nummers, maar helaas ook duidelijk mindere. Misschien maak ik ook wel zo'n cd'tje

Hmm, geen topper maar de plaat wel 4 sterren geven???

Nee alsjeblieft.... we gaan nu niet deze discussie beginnen!