Red Hot Chili Peppers - I'm with You (2011)

Volgens mij kunnen de Peppers prima zonder Frusciante (zie The Uplift Mofo Party Plan - Klassieker!! - en ook One Hot Minute) maar niet zonder durf, inspiratie en passie... daar schort het volgens mij de laatste jaren vooral.. ja, ook de laatste platen met Frusciante dus.....

Zeg Lexicon Devil, ga jij even lekker door met onderkotsen van je muren.

Oh ja, George Clinton: ik heb 'm nooit echt gewaardeerd, terwijl ik echt van funk hou. En dan Blood Sugar Sex Magik waarderen en dit 1,0* geven: hallo!?! Dit album grijpt soms juist terug naar de funkrock van dat album.... of heb je soms maar een paar stukjes geluisterd? Ik zou het bijna gaan denken.

En dan ook nog eens met pop-opa's aan komen zetten. Lekker meelullen met de rest: ze worden ouder, dus kan het niks meer zijn. Nogal simpel vind ik dat. Maar je overtreft jezelf met de volkomen belachelijke vergelijking met Benny Neyman en Maroon 5.... sad, sad, sad (om nog wat van die opa's te citeren).

Kom kom, met meelullen heeft dat niks te make... de plaat staat ruim boven 3* dus de meeste mensen waarderen dit juist wel bovengemiddeld... en dit mag inderdaad geen schim genoemd worden van Blood Sugar Sex Magik... daar vind ik hem wel gelijk in hebben....

Sommige nummers kunnen volgens mij prima mee op Blood Sugar Sex Magik. Soms zijn we geneigd om wel heel kritisch naar nieuwe platen van oude helden te kijken. Maar als geheel is die plaat natuurlijk beter: die geef ik 5,0* en hij stond nog in mijn top 10.

Met meelullen bedoel ik met een aantal gasten die wel heel makkelijk maar liefst 1,0* geven. En er dan ook vaak leeftijd en oudere platen bijhalen. Oh zo makkelijk: kijk mij eens stoer zijn. Ik kan het echt niet volgen als je BSSM erg goed vind en deze plaat dan 1,0* geef, vandaar.

Schim van het verleden of niet, een lekkere plaat blijft het. Een groeier ook. Ik steeds minder moeite de plaat uit te zitten en de laatste paar keer vind ik zelfs zeer aangenaam.

Klinghoffer blijkt een prima aanwinst. Ik heb in tegenstelling tot een paar anderen helemaal niet het gevoel dat hij naar de achtergrond is gemixt. Het gitaargeluid staat precies goed in de mix en dient goed als begeleiding en voegt subtiel op de achtergrond een hoop toe. Zijn solo's zijn verder prima verzorgd en hij maakt dus een nette eerste indruk.

Natuurlijk staat het drumstel van Chad Smith knoeperhard in de mix, samen met de bas van Flea. Maar dat mag ook wel, want die twee heren zijn gewoon een genot voor het oor hoe ze de grooves erin brengen en zelfs als er ergens een zwak nummer is komt het door deze ritmesectie toch weer goed.

Anthony Kiedis doet verder gewoon wat ie al jaren doet: hetzelfde klinken. Nooit zal een nummer van de Chili Peppers eens opvallen door hele goede zang. Kiedis moet het meer hebben voor het gevoel in zijn stem en de ritmiek van zijn teksten, en eerlijk is eerlijk, daar slaagt hij al jaren behoorlijk in. Elke keer krijgt dat hem net over de streep. M.n. Factory of Faith is een staaltje Kiedis op zn best.

Voorlopig een 3,5 maar wie weet misschien ooit nog wel meer!
Favorieten: Factory of Faith, Ethiopia en Did I Let You Know.
p.s.: afsluiter Dance, Dance, Dance is een heerlijk nummer.

Toch maar de nieuwste van de Peppers beluisterd temeer omdat ik benieuwd was hoe hun nieuwe gitarist Josh Klinghoffer het vanaf brengt. Ik vind hem zeker geen slechte gitarist, weliswaar niet van het kaliber John Frusciante maar toch ... al vind ik dat zijn gitaarspel niet genoeg naar voren komt. De productie is wel prima met heldere sound.

Minder opgetogen ben ik met het songmateriaal, het komt mij voorspelbaar en vrij vlak over. Echt slechte nummers zitten hier niet tussen maar het zit allemaal in de middelmaat en het klinkt nogal routineus. De beste songs als Factory of Faith, Police Station en de hitsingle The Adventures of Rain Dance Maggie vind ik nog redelijk maar geen enkel nummer op dit album zal een evergreen worden zoals de Peppers wel meerdere hadden op hun vroegere albums.

Mooi album. Moest in het begin heel erg wennen aan de afwezigheid van Frusciante, waarmee de gitaar op I'm With You meer de rol van smeermiddel dan die van smerig middel vervult.
De basloopjes zijn vet en belangrijker dan ooit lijkt wel en de tweede stem van Klinghoffer komt veel liedjes ten goede. Heerlijk percussief ook. Chad Smith wordt op bijna alle tracks bijgestaan door Lenny Castro. De funkrock speelt een minder grote rol op dit album, maar daarmee is het wel meer een liedjesplaat geworden die per luisterbeurt meer overtuigd. Je kunt altijd hetzelfde album maken a la AC/DC en dat is geweldig, maar je kunt jezelf ook heruitvinden, wat RHCP hier heeft gedaan. Hulde daarvoor.

Het blijft een controversieel plaatje dit. Net als One Hot Minute trouwens.

Gewoon weer een vet album!!!!!

Mijn interesse zakt af; geen groeiplaat dus voor mij. Uitzondering: Police station.

Ik keek best wel uit naar deze release. Maar wanneer ik kijk naar de beoordeling hier op MuMe en de commentaren die erbij horen, neemt mijn interesse zienderogen af. Ik vraag me af of ik deze niet zou overslaan.

Niet doen, misschien bevalt niet het hele album je, maar er staan zeker nummers op die de moeite waard zijn.

De single vind en vond ik nog steeds erg zwak, maar ik moet heel eerlijk bekennen dat dit album me eigenlijk best mee valt!

Misschien juist door geen verwactingen te hebben, is het nu best ok!

En misschien wordt deze plaat door de MuMe'rs met te hoge verwachtingen beluisterd waardoor het niet anders kan dan tegen te vallen. Na Stadium en Californication, Blood Sugar Sex Magic en ontelbare hits kan deze band niet anders dan onder grote druk te staan om het even goed te doen dan vroeger.

Volgens mij vind ik dit het beste album van de peppers. (:

Na een twintigtal luisterbeurten blijft de plaat (in het algemeen) voor mij overeind. De plaat heeft niets aan energie ingeboet. Uitzondering: "Happiness Love Compagny": uiterst irritant nummer!

Ik snap de context van de hoes niet. Is dit nou een strontvlieg die een zetpil in zijn achterwerk probeert te stoppen? Dat gaat niet passen.

Ben ik ook benieuwd naar.

Waarom zouden de Red Hot Chili Peppers weer een gitaarvirtuoos moeten hebben zoals Frusciante was? Is het niet belangrijker dat ze als band goed functioneren? Dat eeuwige vergelijken tussen Frusciante en Klinghoffer is echt om te kotsen. 'Boehoe, Klinghoffer is niet zo goed als Frusciante!' Nee, duh! Je koopt of luistert de plaat toch om Red Hot Chili Peppers en niet om Frusciante? Anders kun je beter naar zijn solo-albums luisteren en RHCP laten voor wat het is. Echt hoor...

Dat gebeurd nou een maal, RHCP was op zijn hoogte punt met Frusciante, toen werden de fans gecreëerd, van dat geluid hielden de mensen.

Die vergelijkingen ga je niet ontkomen, tenzij ze dit ineens exporteren naar midden Amazone waar ze nu voor het eerst van de RHCP gaan horen...

Ben wel blij met Klinghofer, frisse wind door de band en maakt het nog interessant. Vraag me af of dit met het zelfde geluid als Californication e.k.(en klonen) nog wel zo speciaal had geweest..

Uit het interview wat je op 2 september plaatste:

Certainly a lot of bands losing a guitar player could not survive that change.

Kiedis: Everybody contributes equally mentality so when we lose somebody as important as John—who’s such a creative force in the universe—it wasn’t a killer because there’s still three other people that are creative forces that have been contributing equally from day one and from note one. So it’s not like any single individual is responsible for writing or carrying the weight of the band. We share it.

Tja, eigenlijk zou ik ook zo iets zeggen.
Als je zegt dat je van John afhankelijk ben kan je de band netzo goed opdoeken

Mwah, geef mij Hillel Slovak maar

Maar met dit album bewijzen ze juist het tegendeel. Of je het goed of slecht vindt heeft er verder niets mee van doen. Feit is dat ze ook zonder Frusciante als band kunnen functioneren.

Dat is waar, Klinghofer speelde dan ook al een tijdje mee in de Frusciante-era

Californication was nog ok, Stadium (en By the way) was al drama.

2 keer opgezet en met moeite doorheen gekomen, misschien hadden ze 1 van de andere niemendalletjes als opener moeten gebruiken en niet het slechtste nummer uit het hele oevre, goh wat viel dat rauw op mijn maag.

Maar goed RHCP behoorde toch al niet meer tot mijn referentiekader, meer tijd verspillen om een goede beoordeling te geven gaat hem gewoon niet worden.

watch impro!!!!

ik zie josh dit nog niet echt doen. Maar dat was voor mij wel de klasse van RHCP.
Zoiets ontbreekt sowieso op dit album

Waar gaat dit allemaal over? En dan ook nog elkaar lekker napapegaaien. Volgens mij zijn de VPRO leden hiermee begonnen...

Het enige wat hier aan de hand is, is dat de voormalige oude pubers echt wat ouder zijn geworden en nu niet meer met een sok om hun dick staan. Daarbij maken ze eerder popfunk, dan rockfunk. Het is wat rustiger geworden, maar het klinkt nog steeds erg lekker hoor. Alleen de bas van Flea al op dit album is om te smullen. En natuurlijk zijn niet alle tracks super, maar er zit genoeg lekkers in de snoepzak. Genoeg ook om live nummers van dit album lekker funky te spelen (zoals in Keulen al bleek).

Zou al die frustratie te maken hebben met het ouder worden van sommige members hier op Musicmeter?

......zou het

......van de Peppers?

Nee, ik denk eerder dat ze gewoon voor het grote geld gaan, gekoppeld aan het feit dat de koek ( lees inspiratie) gewoon op is.
En wat de VPRO er mee te maken heeft weet ik niet.
Ik vind het gewoon slappe thee, en nog koud ook.