Red Hot Chili Peppers - I'm with You (2011)

Gaan voor het grote geld? Dat hadden ze nog niet nee

Ze hadden pas 80 miljoen albums verkocht voordat I'm With You uit kwam....

Ik ben sinds Californication een groot fan van Red Hot Chili Peppers en ik geniet nog steeds van elke cd van hen. En dus ook van deze cd, daar gaat het mij om.

Ik mag/ moet vanmiddag weer 20 km naar huis fietsen, heb ik mooi de tijd om deze plaat nog eens goed in me op te nemen.. Op het eerste gehoor zaten er echt wel goede nrs tussen..
eind cijfer volgt nog.

Dat wordt een gezellige fietstocht...NOT! Klote weer en tot overmaat van ramp dit album op je bakkes.

Gaap

Kijk Von Helsing, dat bedoel ik nou. Ik vind bijvoorbeeld jouw 1,0* maar liefst (die ik werkelijk niet serieus kan nemen voor dit album) en vele commentaren hierboven van anderen rieken naar snobbisme. Ik krijg zo steeds vaker de indruk dat een bepaalde vaak wat 'oudere' groep users hier, muziek die wat commercieler klinkt gelijk wegzet als volkomen waardeloos. Want dat betekent 1,0*.

Ik vind het jammer dat dit zo'n impact heeft bij bepaalde albums, zoals bij dit I'm With You van de Red Hot Chili Peppers. Bij dit album en ook bij wat andere voorbeelden kan ik de gemiddelde score van Musicmeter niet meer serieus nemen. En dat vind ik jammer, want ik vind dit een mooie en serieuze muziekwebsite, wat ik graag zo wil houden. Laten we nou niet bepaalde platen met een wat commerciele insteek gelijk neersabelen, ah la VPRO of OOR. De oplossing is simpel: doe een beetje normaal met het geven van scores.

Een 4 voor deze plaat is net zo "overdreven" als een 1.

Een 4 zit 0,7 punt boven het gemiddelde. Een 1 zit 2,3 punt onder het gemiddelde. De afwijking is dus maar liefst 3x zo groot: dat is "overdreven" te noemen.

Ik heb er uberhaupt een hekel aan, als mensen platen 1,0* geven. Dat betekent zoiets als rottende rioolkwaliteit of walgelijke extreem waardeloze plaat. Kom op nou!

Oh ja, om een bekende reactie voor te zijn. Zelf heb ik 1,0* gegeven aan platen van de Toppers en Gerard Joling. Die zijn trouwens toch wel wat minder dan deze I'm With You...

Je moet de gemiddelde score ook niet al te serieus nemen. Het is een leuke indicatie, maar meer ook niet. Toch vind ik in het algemeen dat er redelijk hoog wordt gewaardeerd. De 4,5 en 5 kom ik wel erg vaak tegen voor albums die best wel goed zijn, maar nu ook niet weer zo uitzonderlijk dat ze zo een hoge score rechtvaardigen.
Ik ken dit Peppers album naast de single nog niet. De single vind ik maar matig. Is de rest van het album beter of redelijk gelijk aan de single?

Stuk beter dan de single, had na de single ook niet zoveel hoop.

Bij statistieken zie je dat hier 5 nummers hoger worden gewaardeerd dan de single. Voor wat het waard is natuurlijk.

Het positieve van dit album en de laatste 10 jaar RHCP is dat ik niet meer teleurgesteld ben als hun volgende album weer tegenvalt.

@ West: je kan er ook een hekel aan hebben dat mensen een plaat als deze 5 sterren geven, wat een klassieker, masterpiece en elk toontje is raak betekent. Meer mensen gaven dit album een 5 dan een 1.
De curve van de staafdiagram van de stemmen is nog steeds mooi "normaal" verdeeld, dus je mag spreken van een representatief gemiddelde. Dat zou juist niet zo zijn als er geen lage cijfers werden gegeven. Dus wat dan betreft kan je MuMe nog steeds serieus nemen.

Maak je niet zo druk en geniet van I'm with you. Ik zet liever BSSM op.

Los van het feit dat het improgedeelte gewoon vet en lekker klinkt (ik hoor driekwart hendrix), hoor je meteen ook frusciantes technische en creatieve beperking in deze stijl, blues is niet zijn ding en das te horen, qua gevoel zit het wel goed, maar doe dat 3 nummers achter elkaar en het gaat heel snel vervelen

Klopt ja.. Hier was een Stevie Ray Vaughn toch wel beter in.. Des al niet te min wel een heerlijke improvisatie.

Dit zijn zo ongeveer exact mijn gedachten over dit album, behalve dan dat ik The Adventures of Rain Dance Maggie tot de slechtere nummers reken. Goodbye Hooray is veruit mijn favoriet, daar zit tenminste nog wat pit in met de lekkere bas- en gitaarsolo's. Voor de rest zijn de Peppers op dit album niet bepaald "Red Hot" te noemen.

Het gaat me ook om de neerbuigende toon die door sommige "oudere" users gebruikt wordt, ook bij vergelijkbare albums. En inderdaad ook het hele lage cijfer wat ze er aan vast koppelen. Zelf ben ik trouwens ook zo'n "oude" user. Overigens: ik maak me niet echt druk om zoiets, ik stel het gewoon vast, zie het gebeuren. Ik wil liever niet dat Musicmeter een bepaalde "verwaande kunstzinnige Volkskrant-toon" krijgt. Net als dat je ook niet zit te wachten op een 'oh wat is het toch leuk AD-toon' voor Nederlandse muziek. Kortom, ik heb een hekel aan hokjesdenken: luister gewoon naar de muziek. Een goed voorbeeld staat hierboven mij.

Oh ja: natuurlijk, BSSM is één van mijn favoriete albums allertijden.

Kan me goed vinden in de review in Rolling Stone overigens (3.5 ster)

The Red Hot Chili Peppers charge ahead by visiting their freaky punk-funk roots.

I'm With You Review
Rolling Stone Magazine
September 15th 2011


The 10th Red Hot Chili Peppers album opens in chaos: the primordial rumblings of a band tuning up for a jam, perhaps for its first in a long time. You can almost see singer Anthony Kiedis standing in the corner, shirtlessly waiting to leap into the fray. The noise blooms into a Californicatin’ disco inferno called “Monarchy of Roses,” where Kiedis wonders, “Do you like it rough, I ask/And are you up to task?” He could be singing to himself. I’m With You finds a mighty band in a scary new role: underdog.

It’s been five quiet years since the Red Hot Chili Peppers’ last album, the double-disc Stadium Arcadium. In 2009, they lost guitarist John Frusciante, a split that might’ve ended the band. But I’m With You pulls them back from the abyss, bravado intact: “Ticktock I want to rock you like the Eighties,” Kiedis sings over a Chic-kissed throb on “The Adventures of Rain Dance Maggie.” And so they do.

Flea says he revisited his Rolling Stones records while writing I’m With You, and in some ways it recalls the Stones regrouping post-Brian Jones, returning to their roots and building out. The Chilis and producer Rick Rubin couldn’t fill the void left by Frusciante – whose bracing, layered guitar work and maximalist arrangements defined their recent albums. Instead, they’ve gone back to the essentials of the freaky-styley funk punk that Kiedis, Flea and drummer Chad Smith invented: fretpoppin’ grooves that open up into grand, sunny pop choruses. They’ve also nuanced it – from the push-pull East African rhythms of “Ethiopia” to the “Waiting on a Friend”- style elegance of “Meet Me at the Corner” to the Latin-tinged “Did I Let You Know,” where Kiedis throws down the adorably inane rappin’ whiteboy come-on: “I like you cheeky/Oh so Mozambique-y.”

New guitarist Josh Klinghoffer, who’s worked with Beck and Gnarls Barkley, is well suited for giving old tricks new shape. He’s textured and elusive, layering riffs and melodies where Frusciante burned solos; check the chickenscratch fractals he laces across “Factory of Faith” or the transition from searing noise flares to soft serrations on “Annie Wants a Baby.”

This isn’t just a musical reignition – the Chilis are recharging emotionally too. Another loss that haunts the album is the recent death of their close friend, L.A. club owner Brendan Mullen. “Brendan’s Death Song” begins as an acoustic elegy (“You’ll know it’s your jam, it’s your goodbye,” Kiedis almost whispers), then gets Nirvana-loud as Kiedis stares down his own mortality. The soft, intimate Hendrix-like ballad “Police Station” follows an old lover through the Hollywood ringer, and doubles as a mirror for his own L.A. story.

The peak moments on I’m With You balance swagger and sensitivity. Over the green-mohawked mirror-ball boogie of “Look Around,” Kiedis rock-raps a vision of golden rapture: “Soft walk to horizon/One big crash that no one dies in.” It’s the apocalypse as beach blowout, the meltdown as brodown. Strip down to your tube socks and party, dudes – you’ve earned it.

RATING: 3.5/5

Het is me nog niet gelukt deze af te luisteren...

Het is mij eigenlijk ook niet meer gelukt om 'm weer op te zetten. Ik kijk er nu al niet echt meer naar om.

Apart. Een Peppers-album wat mij niet echt kan pakken. Het is allemaal wel ok en luistert leuk weg, maar daar blijft het ook bij. Het lijkt allemaal wat simpel, vooral in de refreinen. Daarbovenop opent het album met het naar mijn smaak het slechtste Peppers nummer ooit. Mis ook een beetje de snerpende solo's van voorgaande albums. Volgens mij kan Klinghoffer dat ook prima spelen, maar hebben ze daar bewust niet voor gekozen, omdat ze wat misschien wat anders wouden proberen? Hoger dan een 6je kom ik niet. Echt jammer, heb echt naar dit album uitgekeken.

Naja, klinghoffer had natuurlijk het effectenpalet van frusciante kunnen overnemen en dan was het ook nie goed geweest want copycat

Hij doet het met ene radicaal andere sound en daar is wat voor te zeggen

Ik twijfel tussen 3* en 3,5*. Het album klink niet verkeerd, maar ik luister met het gevoel dat ik alles al eens eerder gehoord heb. Nergens springt het echt uit de bocht. Laat ik het album het voordeel van de twijfel geven 3,5*.

Eigenlijk zijn we toch allemaal een stel vreemde vogels? Als Frusciante bij de Peppers was gebleven dat zat iedereen te mauwen over het feit dat hij teveel zijn stempel op de muziek drukte met zijn gitaarsolo's, nu is Frusciante weg en is Klinghoffer erbij gekomen als vervanger en nu mist iedereen de gitaarsolo's van Frusciante.

Precies

Echt goed is het allemaal niet, wel is het geluid lekker gemixed, ondanks dat ik de gitaar soms moet zoeken..

Even You Brutus groeit terwijl de rest een beetje zakt..
Opener vind ik toch ook nog vrij sterk!

Zat onlangs in een café naar de tv te kijken en dit nummer kwam op. Als je de clip ziet zonder geluid, dan denk je echt dat ze daar de pannen van het dak staan te spelen en een monster van een funktrack gemaakt hebben, en dan zet je het geluid aan... Jammer van de tamheid...

Ik heb nooit gevonden dat hij teveel zijn stempel op de muziek drukte, dus spreek voor jezelf, vreemde vogel.

Dan zou volgens het script nu een berichtje van Rizz met een blije smiley moeten komen....

Och, meneertje voelt zich aangesproken.