menu

Red Hot Chili Peppers - I'm with You (2011)

mijn stem
3,14 (403)
403 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: Warner Bros.

  1. Monarchy of Roses (4:12)
  2. Factory of Faith (4:20)
  3. Brendan’s Death Song (5:38)
  4. Ethiopia (3:50)
  5. Annie Wants a Baby (3:40)
  6. Look Around (3:28)
  7. The Adventures of Rain Dance Maggie (4:42)
  8. Did I Let You Know (4:21)
  9. Goodbye Hooray (3:52)
  10. Happiness Loves Company (3:33)
  11. Police Station (5:35)
  12. Even You Brutus? (4:01)
  13. Meet Me at the Corner (4:21)
  14. Dance, Dance, Dance (3:45)
  15. Strange Man * (3:38)
  16. Long Progression * (4:00)
  17. Magpies on Fire * (3:44)
  18. Victorian Machinery * (4:06)
  19. Never Is a Long Time * (2:47)
  20. Love of Your Life * (4:05)
  21. The Sunset Sleeps * (4:00)
  22. Hometown Gypsy * (3:57)
toon 8 bonustracks
totale tijdsduur: 59:18 (1:29:35)
zoeken in:
avatar van Ducoz
2,0
Nou heb ik het ook geluisterd, het begin van Monarchy of Roses klinkt her en der wel goed.
Alleen ze proberen ontiegelijk hip te doen met die Dance beat tussendoor en dan dat orgel/keyboard/synth er bij maakt het voor mij echt een bout nummer. Terwijl die lekkere instrumentale uitvallen er in wel werken. Naar het einde van het nummer trekken ze me toch over de dijk en moet ik toch bekenen dat ik dit best een lekker nummertje vind(misschien moet ik m'n poot minder stijf houden).

Factory of Faith valt daarin tegen wel mee maar zit ook wel tegen het randje aan, met een rampe stamp beat en van die irritante tikjes op z'n hi-hat wat het weer omtoverd in een dance beat.
Anthony ouderwets snelpratend zingend, maar toch in mindere mate want hij lijkt het niet helemaal te halen. En klinkt her en der uitgeput. Refrein, net als de single, vrij matig en nogal standaard. De gitaar doet hierin eigenlijk hetzelfde en komt niet op de voorgrond.

Brendan's Death song, begint als een akoestisch nummer. Hier pakken ze me, klinkt prima. Prima vocals, best een aardige tekst!. Werkt alleen wel naar een hoogtepunt toe, opzwepend door de drums. Het hoogte punt lijkt niet te komen.. Wel in de vorm van een knallende bridge standaard RHCP stijl dan het zelfde chorus herhaald alleen een wat "heftigere" begeleiding.

Ethiopia, Flea gooit er een lekkere basslijn tegen aan. Vind Anthony niet zo sterk in dit nummer, met z'n tekst. Refrein neemt me enigszins terug naar Californication, maar best cliché maar toch. Nee, niet mijn favoriete nummer van de plaat. IN dit nummer hoor je wel goed dat de Peppers nieuwe dingen proberen, gitaar probeert ook niet funky te klinken.

Annie wants a Baby, beetje cliché basslijn. Deze neemt me terug naar het album Bytheway.
Gitaar doet alleen echt heel wat anders dan we gewend waren van de RHCP, opzich best verfrissend. Klinkt her en der bijna psychedelisch.
Best een aardig nummertje. Wat me vooral opvalt is dat de achtergrond vocalen vaster en sterker zijn geworden.

Look Around, klassieke Red Hot Chili Peppers! Springende funk, springende gitaar, Flea bast er op los en een Dani California achtige beat. Had niet misstaan op disc 2 van Stadium Arcadium. Al is het refrein een beetje jammer. Gitaar valt hier uit de toon(de solo) maar ook gedurft, doet me deugd. Leuke breakdown, solo die dan komt is weer heel anders, klinkt erg fijn in mijn oren.

The Adventures of Rain Dance Maggie, de single... dit ligt in het verlengde van Stadium Arcadium disc 1, alleen dan iets minder goed. Dit nummer deed me niets en doet me nog niet veel. Beetje mislukte poging omdat succes terug te halen, wel lekkere cowbell. De George Harrison alike solo's vind ik wel weer mooi!

Did I Let You Know, uptempo beat, lekkere gitaar. Klassiek RHCP refrein, goede 2e stem van Josh, die zingt een paar regels in het refrein. En! FLEA op de trompet! En funky drums, maakt het een feestelijk geheel. Stiekem zet ik deze wel als een favorietje. Solo past bij het nummer, gelukkig wel heel erg anders dan John's solo's verfrissend zelfs.

Goodbye Hooray, BAM, zo begint het. Een cirkelzagende gitaar op de achtergrond. Bam..BamBam. zo klinkt het. Erg vol nummer, maar wel echt RHCP. Vanaf de 2e minuut een heftig vervormde bass en gitaar die met elkaar in gevecht gaan. Direct na de solo komt de breakdown.. klinkt lekker! Waarna ze weer losbarsten in het refrein. Adrenaline trip!

Happiness Loves Company, Piano, Flea als ik het goed heb. Klinkt een beetje circusachtig door de drums. Opzich best een sympathiek nummertje, leuke tekst. Aardig liedje, geen hoogte punt van de plaat, wel een erg leuk popliedje. Het einde had wel wat dramatischer gemogen van mij.

Police Station, begin wederom akoestisch. Lijkt wat magisch om zich heen te hebben. Piano op de achtergrond. Een soort van veredelde love-song. Lekker RHCP chorus. Niet heel speciaal, wel lekker. Police en Happiness maken samen wel een beetje een zoetsappig geheel, hadden ze beter iets harders tussen kunnen plaatsen. Het moment dat er alleen piano is, is lekker rustgevend. Leuk solotje aan het einde, maakt het weer mysterieus. Als een golf door de mist, je voelt hem weg drijven. Tot het opgegaan is in de mist..

Even You Brutus? Piano, wederom. Hip-hop? Op een album van RCHP? Daar lijkt het even op. Vanaf 1 minuut krijgt het een beetje een jazzy sfeertje mee. Gaat over in het refrein, refrein vin ik dan weer een beetje jammer. Ik durf het bijna niet te zeggen, maar ergens doet dit me aan maroon 5 denken... Maar het is niet echt een slecht nummer.

Meet Me at the Corner, vrij sober nummertje. Hier doet de gitaar wel wat we van John gewend waren. Josh heeft wel een beetje een "vrouwlijke" stem om het zo even te noemen. Wel even lekker, zo'n moment van rust na Even You Brutus? Loopt in een punt met best een cliché stuk, maar oh wat voeren ze het lekker uit, waardoor ik dit prima door de vingers kan zien. Lekker sober solotje, misschien wat dun, maar wel lekker op het nummer.

Dance, Dance, Dance. Hier had ik echt een Hump de Bump 2 verwacht. Gitaar klinkt lekker, hemels bijna. Dan komt er helaas een dancebeat bij en zingt Anthony nogal drukjes.. Maar het valt echt niet tegen, nog. Lekker lekker, refrein is bijna net zo hemels als het begin. Wat ik wel jammer vind is de soort van "gangvocal" wanneer Anthony Dance, Dance, Dance zingt. Dan barst de gitaar los en springt alle kanten op, om vervolgens in een sneller refrein te ontaarden.
Een waardige afsluiter van het album, al had Meet me at the Corner dat ook geweest.

Zo kom ik tot het einde van het album en moet ik tot de conclusie komen dat dit helemaal niet zo'n waardeloze plaat is als Maggie had voorspeld, veel van de live versies klonken ronduit slecht, maar op plaat komt dit goed tot zijn recht. Een groot minpunt vind ik dat de gitaar vaak naar de achtergrond is gemixed en met een solo er ineens inbeukt, niets mis met dat laatste maar zorgt wel voor een rare muzikale verhouding. De gitaar moet niet op de voorgrond hangen, maar minstens even hard zijn als de drums, in mijn ogen. De drums en bass(en soms piano) spelen voornamelijk de hoofdrol op dit album.

Anthony klinkt als vanouds maar ook ouder, maar meer geïnspireerd dan op Stadium Arcadium, al ligt een groot deel van de nummers in dat verlengde. Er staan geen singles op als "Snow" en "Dani California", daar ben ik blij om, zo word het album niet aan stukken gereten en zitten er na een paar luisterbeurten nog geen skip momenten in.

Zoals Aero als zei, meevaller van het jaar? Ik denk van wel, met Maggie hadden ze een valse start.

Ik plak er 4 sterren aan vast, dat hebben ze dubbel en dwars verdient, zeker voor het nieuwe gedurfde gitaar geluid!

avatar van aERodynamIC
3,5
Tja, wat zal ik eens zeggen. I'm with You was nu niet bepaald een album waar ik hoge verwachtingen bij had. Dat had te maken met het feit dat ik de single The Adventures of Rain Dance Maggie maar zo zo vond (en vind) alsmede het feit dat de RHCP steeds meer tot de categorie 'jeugdsentiment' zijn gaan behoren en dat is een categorie waar ik braaf de cd's van blijf kopen maar die steeds verder van me verwijderd raken.

Wel is het met altijd opgevallen dat One Hot Minute een soort scheidslijn is gaan vormen voor fans en liefhebbers. Ben je dol op de oude Peppers dan waren de laatste albums helemaal niks en hield je juist meer van het populaire nieuwere werk dan had je minder met de oude Peppers.
Ikzelf heb daar nooit moeite mee gehad. Ik ben dol op de Peppers tot en met BloodSugarSexMagik en ik kan uit de voeten met One Hot Minute en de wat popie-jopie achtige albums daarna konden me ook altijd wel bekoren.

Natuurlijk luister ik niet meer met de 19-jarige oren die in 1989 helemaal uit hun dak gingen bij Mother's Milk. De Peppers waren toen mijn grote helden en hoorden toch bij de eerste bandjes die gerekend konden worden tot een soort van 'alternatieve smaak ontwikkeling', iets wat in die tijd toch anders was dan nu het geval bij jongeren.

De opwinding rondom deze band is er al lang niet meer en dat maakt me eigenlijk niet zo veel uit. Die tijd is geweest, ook voor mij in mijn beleving.
Een 5* album als BloodSugarSexMagik (wat was ik gek op dat album) zal er ook nooit meer komen,
daarvoor is de band te salonfähig (je zou het de huismoeders die Under the Bridge en masse omarmden indertijd toch eigenlijk nooit moeten vergeven) en is mijn smaak te veel veranderd.

Terug naar I'm with You en die verwachtingen van mij. Ik moet zeggen dat het resultaat me enorm verbaasd heeft.
Ik associeer De RHCP altijd met zomer (en Mother's Milk misschien nog wel het meest, ook al was dat nazomer maar in combi met de tienertour zal ik dat nooit meer los kunnen laten van zon en mooi weer) en laat dat ook nu weer het geval zijn met I'm with You. Fijn natuurlijk, zeker na deze beroerde zomer.
Dat is alvast één lekker pluspuntje omdat ook dit album mij weer een feel-good stemming bezorgt.

I'm with You klinkt vrij helder en is wellicht meer pop dan ooit tevoren. Ongetwijfeld een reden voor velen om de neus er weer eens flink voor op te halen maar daar heb ik zelf geen enkel probleem mee.
Het lijkt of het speelplezier behoorlijk groot is geweest, en dan mogen er misschien geen klassiekers tussen staan en is het merendeel van de nummers wat aan de simpele kant: mij maakt dat dus niet veel uit.
Soms is het gewoon prettig om muziek te beluisteren waar je niet al te moeilijk over hoeft te doen en waar de inspanning niet groot voor hoeft te zijn. Hier zijn de Peppers wat mij betreft uitstekend in geslaagd en zorgen ze toch nog voor een beetje zomergevoel waar ik zo enorm tekort aan heb gehad de afgelopen maanden.

2,0
ik ben van mening dat dit album vele male commerciëler is dan stadium arcadium (in tegenstelling tot wat anderen beweren), ook mis ik bij dit album de creativiteit van John Frusciante en ook al had ik daar van te voren rekening mee gehouden, blijft dit album me toch ergens een beetje teleurstellen !! er staan naar mijn mening 4 'goede' nummers op nl. Monarchy of Roses, Ethiopia, Look Around en de beste Goodbye Hooray.
Bij stadium arcadium vond ik alle nummers goed ! dus vandaar dat dit album teleurstelt!!
ook heb ik het idee dat de zanger Anthony Kiedis het heft in handen heeft genomen en vooral de zang voorop wilt stellen, die gaat zeer ten koste van het gitaarspel van de verdienstelijk gitarist Josh Klinghoffer!
ECHT HARDE GITAAR RIFFS MISSEN OP DIT ALBUM! EN DE SOLO'S OOK!

al met al een matige plaat die vele malen beter had gekund met John Frusciante!

avatar van frankholst182
3,5
Even alle nummers doornemen en vergelijken met oude RHCP nummers
1. Monarchy of roses:
Verses lijken op 'One big mob', maar dat zijn kleine stukjes. Verder kan ik wel parallellen trekken met 'Parallel Universe' wat het refrein betreft. n OK eerste nummer, eerst even wennen aan dat rommelige begin, waar Kiedis stem is vervormd.
Overigens vind ik de zang over heel het album nogal plichtmatig klinken, wordt er niet koud of warm van. Geldt dus voor alle nummers.
2. Factory of faith.
Funkybass intro.Nummer heeft n beetje weg van 'So much I", Goed nummer, vooral als je hem hard zet. Op het einde is er ruimte voor een solo, maar die wordt niet benut: zonde!
3. Brendan's Death Song
Dit nummer is niet echt te vergelijken met oude RHCP-nummers, en dat is meteen verfrissend; in tegenstelling tot de eerste twee nummers, wordt de aandacht bij mij geschept. Die aandacht vlakt af op den duur, totdat de bridge komt, en de opbouw van het nummer eindelijk op gang komt. Ik vind dit wel een redelijk nummer. Hier en daar wat te langdradig, vooral qua zang erg eentonig. Na veel draaibeurten zal ik deze denk ik snel skippen, maar nu gaat ie nog wel.
4. Ethiopia
weer bass-intro??? waar blijft nou het gitaarwerk? Gedurende het nummer komt het wel, maar bass heeft weer de dominantie. Refrein lijkt op mix tussen 'easily' en 'dani california'. redelijk nummer.
5. Annie wants a baby
Aanvankelijk lijkt dit wel heel erg op 'This is the place', wellicht wat meer melodieus.Later krijgt dit nummer echt karakter. Los van de teksten vind ik dit wel een goed nummer. Ethiopia en Annie wants a baby lijken erg op elkaar, en dat is zonde; je verliest je aandacht.
6. Look around
couplet= Right on time, reffrein dan weer niet. Leuke bridge. Ik zie iedereen al twee keer klappen bij een concert; CLAP CLAP.
7. The adventures of rain dance maggie;
(Nu al) iets te vaak gehoord. HEy oh! Tja...
8. Did I let you know
Door coupletten een voortkabbelend nummer, zonder echt te kunnen vergelijken met andere nummers. Maar past zo op stadium arcadium, bijv a la make you feel better. Wel hoogtepunten: SOLO's!!!!!!!!!!!!! Yeah, trompet en gitaar. Ook reffrein is wel aanstekelijk.
9. Goodbye Hooray
Yeah gitaar! Eindelijk n beetje de oude energie van RHCP, maar in een nieuw jasje. Niet echt te vergelijken met andere nummers, en daardoor verfrissend. lekkere Bass-solo!
10. Hapiness Love company
piano? Ook goed nummer. beetje a la universally speaking, maar dan toch weer anders Wat vrolijker.
11. Police station
Zo, even goed luisteren naar de dynamiek in de intro! En dat blijft. Reffrein lijkt veel op 'Slow sheetah'. Wederom goed nummer, 1 van de beste zelfs. Mag wel wat minder geschreeuwd worden door dhr Kiedis. Piano en gitaarsolo op einde is een mooie toevoeging. De klasse druipt hier van af, ook van josh.
12. Even you Brutus?
Dit is nieuw. Apart. Die piano voegt echt wel een nieuwe dimensie toe aan RHCP. Dit is wederom verfrissend! En dat miauw geluid is ook wel vet. is moelijk te vergelijken. heeft wel dezelfde dynamiek als 'Righteous & the wicked' (BSSM!!!!), maar lijkt er tegelijkertijd niet op. Vet nummer.
13. Meet me at the corner?
Hey 2. Jammer, gezien het neiuwe geluid in de vorige twee nummers. Wel een pluspunt is dat je Josh op een clean strat goed hoort. En ook zijn stem is goed te horen. Mooie climax op het einde (incl gitaarstukje helemaal op het eind).
14. Dance, Dance, Dance
hebben ed peppers niet gewon 'dance everybody' van ?? (hoe heet die scandinavische band ook alweer, nou alweer vergeten) geluisterd, en bedacht, zoiets gaan wij ook doen? Duidelijk n experiment (Drums bijvoorbeeld), maar hoeft van mij niet.

In onderstaande meningen las ik vooral de meningen over kiedis en josh. Maar ik vind flea echt heel duidelijk als bandleider zich profileren op dit album, sterker dan ooit tevoren. Dit album wordt gedomineerd door bass-riffjes, en waar dat niet het geval is, dan is piano (ook gespeeld door flea) wel het bijzondere in een nummer. Ik had graag wat meer gitaarsolo's gehoord, maar die piano is ook een verrassing dat dit album waardig maakt.

Wat ook nieuw is dat de sterkere nummers op het einde van het album zich bevinden (vind ik dan, en met name door de input van de piano). Op vorige albums vanaf californication waren vooral de eerste zes zeven nummers de hits, en de rest was veel minder. Bijvoorbeeld bij californication was voor mij het album geeindigd na easily, vooral omdat porcelain zo ruk is. Nou doe ik nummers als emmit remmus en right on time tekort, maar goed. Op 'I'm with you' wordt het album echt goed vanaf nummer 8, en vooral 9, 11 en 12 zijn naar mijn mening de beste nummers. Nummers 1 tm 7 heb ik (zoals boven aangegeven) al wel eerder gehoord en refereert naar een album waar de peppers niet echt op hun best waren (stadium arcadium). Mocht je t hier niet mee eens zijn, en juist die stadium arcadium achtige nummers goed vindt, dan klopt voor jou de herkennende volgorde: goede nummers vooraan, de wat mindere achteraan.

Kortom: ik was aanvankelijk teleurgesteld, nadat ik de eerste nummers had gehoord, vooral doordat ik verwachtte dat de nummers daarna nog minder zouden zijn. Integendeel, deze nummers maken juist het album, en stemmen mij zeer positief. Ze laten daar ook zien dat ze meester zijn over hun instrumenten, en gezamenlijk een zeer mooi geluid produceren; damn! Het is tevens een bewijs dat de productie ook puik in elkaar steekt.

avatar van midnight boom
1,5
Ik kan er niks anders van maken :

In 2009 verliet John Frusciante de Red Hot Chili Peppers. Frucsiante was een belangrijk persoon binnen de Peppers. Hij speelde geweldig gitaar en had bakken met creatieve ideeën. Toekomst was voor de drie overgebleven leden van de band dan ook onzeker. Josh Klinghoffer werd de vervanger van Frusciante. De band kon weer vrolijk verder. Het resultaat? Het 10e studioalbum I'm With You.

Ongeveer een maand geleden kwam de eerste single 'the Adventures of Rain Dance Maggie' uit. Een nummer dat wel redelijk aardig was maar niet kon tippen aan het geliefde materiaal van voorganger Stadium Arcadium. Gelukkig is 'the Adventures of Rain Dance Maggie' niet het enige nummer op I'm With You. Veertien nieuwe nummers kent I'm With You Namelijk. Het album is geproduceerd door Rick Rubin. Dat heeft Rubin weer goed gedaan want het album klinkt kraakhelder. Maar inhoudelijk stelt het allemaal evenveel voor als een rubber badeentje. Ontzettend saai, commercieel, cliché en vooral een grote stap achteruit.
Het grote probleem is dat de nummers gemiddeld een minuut of 1,5 te lang doorgaan. Dat is natuurlijk al geen goed teken, maar er zit ook nog gewoon totaal geen spanning in de nummers. Waardoor het totaal geen feestje is om naar te luisteren. Drie keer (voor deze recensie), en daarna nooit meer.
Een interessante factor is ook het nieuwe gitaargeluid van Klinghoffer. Slecht is het zeker niet te noemen, maar het kan niet tippen aan Frucsiante. Het grote verschil is de experimenteer drift van Frucsiante, die vooral op de voorgrond stond. Het gitaarspel van Klinghoffer is meer begeleidend en naar de achtergrond gericht. Het is ditmaal Flea die met zijn geweldig baspel (die overigens altijd al aanwezig was) de rol op zich neemt als muzikaal brein van de band. Flea is ook verreweg de meest genietbare muzikale factor van de RHCP anno 2011. Chad Smith doet wat hij moet doen, en Anthony Kiedis wordt oud. Kiedis (inmiddels met grote snor) zingt op dit album zoals hij altijd al deed maar... door de slechte nummers ga ik me voor het eerst irriteren aan zijn stem.

Verder irriteren de vervelende elektronische bliebjes tot op het bod. En de piano in de semi-gevoelige nummers op de tweede helft van de plaat klinkt vooral ordinair. I'm With You heeft een paar spaarzaame goede (muzikale) momenten, maar deze zijn er veel te weinig.
Tussen het veelal Matige nummers zitten eigelijk geen hoogtepunten. Lichtpuntjes zijn er een paar. Afsluiter Dance, Dance, Dance, Look around & Police Station zijn niet super slecht maar gewoon matig. Helaas staan er ook een aantal DRAKEN op het album. Bijvoorbeeld het walgelijke Brendan's Death Song. Afschuwelijk. En dan die hoes... en zo kan ik nog wel even doorgaan, maar feit is gewoon dat het helemaal niks gaat worden tussen mij en I'm With You.

Ik wil het album graag goed vinden, want begrijp me niet verkeerd: ik was een liefhebber van Stadium Arcadium, Californiacation en jaren '90 werk van RHCP. Maar van I'm With You kan ik echt niks maken. Ik ben eerlijk: Commerciële troep vind ik het. De Peppers zijn nu ver over de houdbaarheids datum. De oorspronkelijke bandleden passeren de 50, en de muzikaal gaat het hard achteruit. Red Hot Chili Peppers maken muziek om vrolijk van te worden. Van I'm With You word ik niet vrolijk (licht uitgedrukt).

Treurig.

van: http://daanmuziek.blogspot....

RHCP heeft één magnum opus en dat is Blood Sugar Sex Magic.
Wat erna kwam was sterk maar niet vernieuwend in artistiek opzicht.
Californication was en mooie comeback maar het belang van dit werk wordt overdreven.
Stadium Arcadium was sympathiek maar 12 nummers te lang.
Bands die zichzelf opnieuw blijven uitvinden bestaan niet, alles refereert aan eerder werk.
Ben het met vorige schrijver eens dat Frusciante door zijn trukendoos heen was. Heb ook sterk het vermoeden dat zijn drugsgebruik zijn genialiteit heeft beperkt.

I'm With You is een sterke CD.
Op zich is het knap dat je als band een verrassende sound kan neerzetten door toevoeging van slechts een instrument: piano.

4 sterren

avatar van Maximusic
3,5
Sinds vandaag het plaatje in bezit en een paar keer volledig beluisterd. Ik kan niet anders zeggen dan dat ik het eigenlijk een heel behoorlijk album vind! Blood Sugar Sex Magik zullen ze uiteraard niet overtreffen, maar dat wil niet zeggen dat de peppers geen leuke albums meer uit kunnen brengen, hoewel ik daar wel eens bang voor was.

Mijn eerste kennismaking met de peppers was By the Way, in het begin vond ik dat een prima album maar na een tijdje leerde ik het oude werk van de peppers kennen en dat beviel me nog een stuk beter en begon het zeurderige depri sfeertje van By the Way me tegen te staan.
Ik had mijn hoop destijds gevestigd op Stadium Arcadium die me wel wat beter beviel maar waar ook een hoop vulsel op staat voor mijn gevoel. Later pas kwam ik in bezit van Californication waar een aantal van de peppers grootste hits op staan maar de plaat heeft me nooit echt weten te raken.
( Ik bedenk me ineens dat ik Freaky Styley eerder had als By the Way maar daar luisterde ik destijds niet naar omdat m'n muzikale smaak nog niet zo ontwikkeld was)

Waar ik op hoopte bij de aankondiging van dit nieuwe album was een degelijke plaat waar de peppers weer eens wat nieuws laten horen en ik moet zeggen dat dat heel behoorlijk gelukt is. De stijl is net anders als die van de vorige drie en ik heb geen slecht nummer kunnen ontdekken.

Monarchy of Roses is een lekker bombastische opener die me doet denken aan de opening van van het album Achtung Baby van U2 (Zoo Station) vooral door de stemvervormingen en het af en toe The Edge achtig gitaarwerk.
Factory of Faith leunt vooral op de sterke baslijn van Flea en Anthony laat weer eens was rap/ praat zang horen wat oude tijden weer een beetje doet herleven.
Brendan's Death Song is een mooi nummer met wat akoestische stukken maar blijft helaas een beetje eentonig.
Ethiopia vind ik dan weer een zeer geslaagd nummer het doet aan als een mix van ouderwetse funk met de moderne peppersstijl en wordt gelukkig niet onnodig lang uitgemolken.
Anny Wants a Baby is ook weer een verassend nummer bevat veel verschillende stukjes, ik vind het nog moeilijk op waarde te schatten.
Met Look around is het gelijk feest, een vrolijk funky rockend nummer.
The Adventures of Rain Dance Maggie, tja blijft niet onaardig maar de refreinen zijn nogal slap, maar wel erg sfeervol gitaarwerk.
Did I Let You Know is een appart nummer, als je het begin met het drumwerk hoort denk je dat het een behoorlijk druk nummer wordt maar dan komt het gitaarwerk wat heel rustig bleus achtig klinkt en een refrein wat aan me aan Minor Thing doet denken.
Goodbye Hooray is lekker rockend nummer met een bassolo van Flea! Ook de gitaarsolo van Josh aan het eind doet het goed.
Happiness Loves Compagny met de Flea achter de piano een leuke verassing vind ik! Hoe zou ik het beschrijven? Een soort ouderwetse piano-rock maar dan door de peppers.
Police Station vind ik een van de mooiste nummers van de plaat, de tekst is erg mooi en heeft een prachtig melancholisch sfeertje.
Even You Brutus? Hip-hop? Erg gaaf nummer! Een rappende Anthony spreekt me sowieso erg aan.
Meet me at the Corner is een rustig nummer met wel prettig bluesy gitaarwerk.
Dance, Dance, Dance sluit het album op eigenzinnige wijze af. Een apart nummer met heel veel variatie, wat dance achtige beats, dan weer zweverige effecten afgewisselt met wat funky gitaarwerk en een vrolijk zingende Anthony. Alsof je in een soort vrolijke trip beland bent.

Al met al een heel degelijk album waar de peppers volgens mij met plezier aan gewerkt hebben. Ook niet onnodig lang voor de verrandering! Josh klinkt duidelijk anders als John maar zeker niet verkeerd vind ik.

avatar van Snoeperd
3,5
Red Hot Chili Peppers - I'm With You

"De Red Hot Chili Peppers houden bestaansrecht met een goede poprockplaat"

De Red Hot Chili Peppers hebben een transformatie ondergaan. John Frusciante, door velen vereerd, door anderen minder gewaardeerd, verliet de band. Ongeacht van wat je van hem vind was zijn rol binnen de Peppers groot. Hoe vangen ze dit op? Dat doen ze zo:

Het eerste nummer heet Monarchy of Roses. Het begin van het nummer is rauw en ook het einde wordt gekenmerkt door rauw gitaarspel, een stijl die Josh Klinghoffer meer gebruikt. Maar het refrein is dan weer erg pop. Het refrein is zeer sterk. Een nummer met een rauwe en een poppy kant dus, maar dat combineert erg goed.
Factory of Faith is een van de sterkste nummers van het album. Het nummer is meer een popnummer dan het vorige nummer, ondersteunt door een sterke baslijn. Het couplet is erg sterk, dat ook als refrein had volstaan, want het refrein is even catchy als het couplet.
We gaan door met een akoestisch beginnend nummer: Brendan's Death Song. Lang duurt dat niet, de drums komen erin. En het refrein komt vrij snel. Groot gelijk hebben ze, want die is supersterk. Kiedis zingt met een emotionele knik in zijn stem en dat pakt geweldig uit. Het had wel klein gehouden mogen worden, de climax vind ik niet zo. Ach ja, één minpuntje.
Ethiopia begint geweldig, dat baslijntje is fijn. Dan komt een heel catchy zanglijn dat voor velen te goedkoop zal klinken. Maar daarmee is dit wel een goede single. Want ook het refrein blijft hangen en de instrumentatie, vooral het baslijntje is natuurlijk goed verzorgd. Typisch Peppers nummer vind ik, ook al is het poppy.

Annie Want a Baby kan het niveau van de vorige nummers niet aan, het start net als Ethiopia wel goed en ook kwalitatief is het een goed nummer. Maar het blijft niet zo hangen als de vorige nummers. Derhalve is het kwalitatief een fantastisch nummer, alleen het heeft niet die memorabelheid.
Look Around is zalig, net als alle vorige nummers. Het nummer is lekker funky met een flinke rocklaag erover heen. Het ontbreekt enkel aan een echt goed refrein. Voor de rest een keurig nummer.
Dan krijgen we de Adventures of Raindance Maggie, een nummer die gemengde reacties opleverde. Het is een wat makkelijk nummer. Het kent goede en mindere elementen. Het refrein bijvoorbeeld klinkt op eerste gehoor erg goedkoop, al wordt dat gelukkig na een aantal luisterbeurten een stuk minder. Pluspunt is het baslijntje van Flea die met recht fantastisch is te noemen. Het geeft het nummer een hele goede vibe mee, wat het nummer toch maakt.
Did I Let You Know is een fris nummer. Volledig binnen de lijntjes, dat wel, maar dat is niet erg. Het nummer is keurig verzorgd. Leuke instrumentatie, de toevoeging van de blazers is niet bijster origineel maar wel leuk. Refrein blijft meteen hangen wat dit nummer een singlekandidaat maakt.
Het is de beurt aan Goodbye Hooray, die goede reacties kreeg sinds het te beluisteren was. Dat is logisch, het is stevig, stampend ritme, heeft een klein tintje funk, bevat een fantastisch refrein. Ja, dan heb je te maken met een geweldig nummer. Het nummer heeft ook een van de sterkste bridges op het album. Die niet op ieder nummer even goed of memorabel zijn. Op dit nummer wel. Het rustigste stukje met de hoge zang is goed uitgevoerd. En dan knalt dat refrein er weer in wat het nummer afmaakt.

Na het stampende ritme van Goodbye Hooray komen de Peppers met een nummer dat zich kenmerkt door een leuk drumritme en... de piano! Dat is een leuke toevoeging, Hapiness Loves Company klinkt daardoor echt vrolijk met ook een vrolijk refrein. Bij zulke nummers is het natuurlijk leuk dat Josh Klinghoffer die uitstekend pianowerk en- als ik me niet vergis - xylofoon werk verzorgd.
Police Station doet niet veel onder voor Goodbye Hooray en is beter dan Hapiness Loves Company, de piano is ingeruild voor mooie gitaarlijnen. Antony Kiedis zing weer erg mooi. En ook de melancholiek van het nummer werkt daaraan mee. Het is een wat droeviger nummer en staat daarmee in constrast met het vorige nummer. Police Station hoort zeker bij het sterkste materiaal van het album. De piano die soms om de hoek komt kijken is prachtig. Het geeft nog iets extra's.
Even You, Brutus was na de eerste luisterbeurt mijn grote favoriet. En nu nog steeds vind ik het het beste op het album. Dat begin is zo sterk. Die gejaagde stem en instrumentatie, gevolgd door wat softere zang en daarna een toprefrein. En daarna begint dat stuk opnieuw. En weer is dat fantastisch. Met recht het beste nummer van het album.
Met Meet Me at the Corner tappen de Peppers uit een ander vaatje. Het is een rustig en dromerig nummer. En ook deze vind ik bij het beste van het album horen. Vooral het refrein is schitterend. Ik denk het beste refrein van het hele album. Het nummer wordt ook vrij klein gehouden, wat ik goed vind passen bij het nummer.
Dance, Dance, Dance is dan een leuke afsluiter, maar toch staat hij in de schaduw van de vorige nummers. Maar die zijn dan ook wel erg sterk. Met Dance,Dance, Dance is niks mis. Het klinkt totaal niet goedkoop, hoewel de titel dat doet vermoeden. Nee het is gewoon weer een uitstekend poprocknummer.

De Red Hot Chili Peppers bewijzen met I'm With You dat ze nog bestaansrecht hebben na het vertrek van Frusciante. I'm With You is een degelijke popplaat geworden die fijn wegluistert. Het einde is zelfs erg sterk.
Toch zijn er punten die bijgeschaafd kunnen worden. Het grootste kritiekpunt is eigenlijk dat er geen klassiekers op de plaat staan. Op alle vorige albums sinds Uplift Mofo Party Plan staan er klassiekers op elke plaat. En dit album heeft niet echt een nummer dat kan uitgroeien tot een klassieker binnen het Peppers-oeuvre. Wel kan het constante niveau bejubeld worden.
Ook hoop ik dat het volgend album nog meer funk heeft. Op dit album ben ik daar al wel tevreden over. Maar ik zou graag zien dat de Peppers in hun vijde periode nog een soort van funk/afrobeat album gaan maken. Dat hebben ze zeker in huis. Van mij mogen er op een volgende plaat ook nog wel een paar stevigere nummers op staan.

4*

avatar van james_cameron
3,5
De gezapige koers, ingezet met het album By The Way, wordt hier onverstoorbaar doorgezet. Het resulteert wederom in een aangename plaat die lekker voortkabbelt en overwegend bestaat uit prettig in het gehoor liggende, radiovriendelijke deuntjes. De scherpe randjes zijn er helaas echt definitief af en soms verzeilt de band in wel heel simpele liedjes, zoals de malle afsluiter Dance, Dance, Dance.

avatar van west
3,5
Mc-Royal schreef:
Bij de eerste 3 nummers zakt de moed tot mijn knieen, maar dan is daar ineens 'ethiopa' en ben ik gelijk weer wakker. Lekker bas intro, mooi meerstemmig refrein en vooral energie!


Dit kan ik moeilijk volgen. Wat te denken van het lekkere bas intro en de heerlijk bas op nummer 2 Factory of Faith? Die eerste drie openers zijn wat mij betreft juist erg sterke songs, die zo passen tussen alle klassiekers die the Red Hot Chili Peppers al gemaakt hebben. Overigens is dat Ethiopa inderdaad ook een goed nummer. Look Around is zo'n lekker funky nummer! Over geweldige bassen gesproken: wat te denken van The Adventures of Rain Dance Maggie, inclusief disco koeiebellen op het einde?!
Goodbye Hooray is een erg prettig gevarieerd popnummer. Op Happiness Loves Company vinden we ineens een swingende piano en Police Station is een echte popballad voor de variatie, met nu een mooie piano. Dance Dance Dance heeft een Afrikaanse ritme basis, wat zorgt voor een onverwacht en relaxed einde aan de plaat.
Je mag wel zeggen dat op al deze liedjes de bas van Flea de uitblinker van dit album is. De zang van Anthony klinkt echt goed en de drums van Chad zijn lekker droog.

Op I'm With You putten ze uit al hun vaatjes uit het verleden. Je hoort de funkrock en raps van Blood, Sugar, Sex, Magik, de poprock van Californication en de rockpop van Stadium Arcadium. Daarbij hebben ze er soms wat electronica tegenaan gegooid, mogelijk omdat John niet meer meespeelt op de gitaar die we wat minder vaak horen.
De sound van het briljante Under the Bridge hoor ik regelmatig terug. Het lijkt zo wel een soort van grootste hits, maar dan met nieuwe nummers. En waarom niet? Het klinkt allemaal weer erg lekker.De band wordt hier op Musicmeter nogal eens bekritiseerd en vrij laag gewaardeerd. Zou dat zijn vanwege het commerciele geluid van de muziek? Eigenlijk is dat veel te makkelijk: je moet de muziek eerlijk waarderen. En echt goede nummers maken die ook nog eens lekker in het gehoor liggen is helemaal niet zo makkelijk. De Peppers zijn er meester in, al vele jaren.

Alles bij elkaar krijg je zo een album wat weer heerlijk wegluistert, met verrassende wendingen, lekkere refreintjes, een zeer verzorgde productie en instrumentaal helemaal in orde. Heel aangenaam: niks mis mee dus!

avatar van Maartenn
Maartenn (crew)
Bij het nieuwe album van de RHCP zijn er een aantal dingen die meewegen in een beoordeling:

- Swingt het? Ja
- Is het vernieuwend? Geenszins.
- Is het instrumentaal weer een lust voor het oor? Aardig, aardig. Met name het drumwerk valt bij vlagen op door het gebruik van ingenieuze shuffletjes die je aandacht erbij houden.
- Ga ik dit album over een jaar nog vaak draaien? Waarschijnlijk niet.
- Beter dan de voorganger? Ja. Sowieso is de lengte deze keer binnen proporties gebleven, dat maakt het geheel al een stuk aangenamer.

Nog een paar keer meer luisteren voordat ik wat sterren kan uitdelen.

avatar van The_CrY
3,5
Schim van het verleden of niet, een lekkere plaat blijft het. Een groeier ook. Ik steeds minder moeite de plaat uit te zitten en de laatste paar keer vind ik zelfs zeer aangenaam.

Klinghoffer blijkt een prima aanwinst. Ik heb in tegenstelling tot een paar anderen helemaal niet het gevoel dat hij naar de achtergrond is gemixt. Het gitaargeluid staat precies goed in de mix en dient goed als begeleiding en voegt subtiel op de achtergrond een hoop toe. Zijn solo's zijn verder prima verzorgd en hij maakt dus een nette eerste indruk.

Natuurlijk staat het drumstel van Chad Smith knoeperhard in de mix, samen met de bas van Flea. Maar dat mag ook wel, want die twee heren zijn gewoon een genot voor het oor hoe ze de grooves erin brengen en zelfs als er ergens een zwak nummer is komt het door deze ritmesectie toch weer goed.

Anthony Kiedis doet verder gewoon wat ie al jaren doet: hetzelfde klinken. Nooit zal een nummer van de Chili Peppers eens opvallen door hele goede zang. Kiedis moet het meer hebben voor het gevoel in zijn stem en de ritmiek van zijn teksten, en eerlijk is eerlijk, daar slaagt hij al jaren behoorlijk in. Elke keer krijgt dat hem net over de streep. M.n. Factory of Faith is een staaltje Kiedis op zn best.

Voorlopig een 3,5 maar wie weet misschien ooit nog wel meer!
Favorieten: Factory of Faith, Ethiopia en Did I Let You Know.
p.s.: afsluiter Dance, Dance, Dance is een heerlijk nummer.

2,0
Ondanks het feit dat de Peppers al een jarenlang verval tonen kan ik het toch iedere keer niet laten om weer een album van ze te beluisteren. Dit is dus ook het geval met het onlangs uitgekomen I'm With You. Een grote pil met een vlieg erop, het is een leuke voorkant. Misschien belooft het wat voor het album?

Helaas. De daling die is ingezet na het uitkomen van Californiacation alweer zo'n tien jaar geleden blijft doorzetten. Stonden er op het enorme dubbelalbum Stadium Arcadium nog wel wat leuke popsongs, op dit album beklijft werkelijk waar geen enkel nummer.

De zang is hetzelfde gebleven, maar de inspiratie lijkt totaal verdwenen. Hoe kan het dat een band als deze klassiekers heeft kunnen maken als Scar Tissue en Under the Bridge? Ik hoor nergens ook maar een sprankje van dit soort uitspattingen van creativiteit en finesse. De funk is totaal verdwenen, net als de rock.

Het lijkt er op dat de Peppers hun langste tijd hebben gehad. Het lukt niet meer. Misschien dat het vertrek van Frusciante er iets mee te maken heeft, want die heeft altijd een flinke vinger in de pap gehad, maar je zou toch denken dat ze het ook zonder hem zouden moeten kunnen. Maar helaas, zo leuk als de hoes is, zo jammerlijk is dit album. Het is een mislukte poging van een band die misschien wel moet stoppen met het maken van nieuwe albums en zich moet gaan richten op concerten gevuld met oud werk.

klik

1,5
Ik ben altijd al zot geweest van Red hot chili peppers, maar deze album vindt ik hun minste album

Gast
geplaatst: vandaag om 16:53 uur

geplaatst: vandaag om 16:53 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.