Steven Wilson - Grace for Drowning (2011)

Weer een mooi stuk Glenn! Ben benieuwd op welke plek het album zal eindigen in je Top 10

Bedankt! Maar is het niet wat te kort?
Ik ben zelf eigenlijk ook nog aan het denken op welke plaats ik hem zal zetten, waarschijnlijk toch wel in de Top 5 zo niet zal het zeker in de buurt zijn.

Bij mij stijgt het album denk ik ook nog wel. Het album blijft me namelijk boeien en word steeds beter!
En te kort? Nee hoor

Prima achtergrondmuziek voor de buurtwinkel van het bejaardentehuis

Hé, ik zie een knuppel door het hoenderhok vliegen!

Ja nu snap ik gelijk waarom je hier 1 ster voor geeft

Zijn schaapjes zijn helaas geteld. Arm Schaap.

Dacht eerst weer met een zelfbevlekkingsplaatje voor nog thuiswonende mannen van 35 jaar en ouder te maken te hebben, maar valt bij nadere beluistering toch goed mee. Netjes gedaan van Steven.

Ik wil er best iets meer over zeggen hoor... maar of je daar veel vrolijker van wordt betwijfel ik... laat ik allereerst zeggen dat ik over het algemeen geen liefhebber van gladde prog ben..

"waarom begin je dan aan deze plaat Jelle?" zullen sommige mensen me dan vragen. Nu ja, veel Porcupine Tree platen vind ik (ondanks dat ik ze neit geweldig vind) toch wel redelijk goed aan te horen... en ten tweede omdat ik hier meerdere malen King Crimson heb horen vallen, een band die me zeker wel ligt ... Verder zou het volgens berichten hier ook een gevarieerde plaat moeten zijn... waardoor ik he3t gevoel had dat er vast wel een paar nummers op zouden staan die ik aardig zou vinden...

Maar helaas begint het meteen met van die ontzettend vervelende opgepoetste zang, waar alle emotie zo zorgvuldig mogelijk uit weggepoetst is om het maar zo clean mogelijk te laten klinken... De piano-melodie zal wel emotioneel moeten klinken ofzo, maar dat hoor ik er niet in... Het begin van Sectarian veer ik dan toch op... klinkt best aardig... helaas begint net als het interessant wordt met die saxofoon ook weer een achtergrondkoortje/mellotron (weet niet welke van de 2) die hele sfeer weer af en wordt het snel weer een saaie bedoeling.. Aan het eind van het nummer weer hetzelfde verhaal... toch is dit het nummer waar het album zijn ene ster nog aan te danken heeft..

Het nummer erna is, in tegenstelling, het bedroevendste nummer van de plaat... De zang is zo lachwekkend nep en overdone, en de rest van het nummer zo erg beroofd van enige vorm van leven, dat de tranen me in mijn ogen springen zo slecht is het....

Verder heb ik hiermee geloof ik wel de ergste punten benoemd die het hele album terugkomen... lachwekkend slechte zang (op Index en Postcards is ie iets beter)... gitaarpartijen die me veel te bedacht in de oren klinken.. sowieso de nare cliche van prog... gitaarlijnen als in No Part of Me, Remainder the Black Dog en het eind van Index... verder nog een paar pseudo-emotionele pianostukken waar ik niks mee kan... volgens mij zit ie met dezelfde blik achter zijn piano als de blik die hij zou hebben als hij 643256*17 uit moet rekenen...

Zijn er dan helemaal geen aardige tot leuke stukjes? Naast het al genoemde Sectarian is de fluit of fluitachtige klank in Raider II nog wel een fijn stukje, en de ambient-achtige stukken zijn ook niet echt slecht, maar dit soort dingen worden al zo oneindig veel beter gedaan... Verder is de aanwezigheid van de mellotron op veel plaatsen ook geen positieve invloed, die maakt het vaak net te kazig...

Ik heb jaren geleden al omschreven dat veel progplaten bij mij het gevoel opwekken dat wanneer je alle instrumenten weg zou halen je een soort meditatief gezoem over zou houden, dat overal aanwezig is... Bovendien zijn alle stukken volgens mij los van elkaar bedacht en daarna pas in nummervorm gegoten.... Misschien wel een leuk idee... een artiest die een app maakt waarin hij 512 van dit soort ditaarlijntjes inspeeelt, enkele mellotronpartijen... zodat je een drum+bas ritme op kunt zetten (en enigszins kunt manipuleren) en zo zelf je eigen prognummer in elkaar kunt sleutelen... en het elke keer anders klinkt

Maar op het grootste deel heb ik dus het gevoel dat alle spanning en emotie is weggepoetst omdat dat niet clean genoeg is... waardoor je het dus prima als achtergrondmuziek op kunt zetten... verder is het grotendeels zo cliche en clean dat zelfs senioren het nog zouden kunnen waarderen... vandaar mijn eerdere uitspraak....

Dit is op een paar momenten na dus mijn definitie van pure bagger..

Scientist slaat soort van de spijker op zijn kop. De luisterervaringen die hij beschrijft, herken ik wel. Bij alle releases waar Wilson bij betrokken is heb ik dat zo'n beetje. Ergens weet ik ook wel dat we er tussen worden genomen en Wilson vrolijk dronken wordt van al zijn fans die meezwelgen in zijn nepemoties. Maar toch vermaak ik me best met zijn releases. Mij maakt het ook allang niet meer uit of iets cliche (check) of glad (check) of kazig (check) is, en overdone is voor mij eerder een aanbeveling. Ik ben voorbij het cynisme. Ik vind dit, ondanks alles, gewoon een lekkere plaat.

Lijkt me op zich lastig om te weten of de emoties nep zijn als je de man niet kent...

Absoluut, zo is het maar net. Wie weet zingt de man daadwerkelijk de demonen van zich af. Ik zou het niet weten. Maar zo komt het op mij allemaal niet over en ik kan er verder ook niet mee zitten (zie mijn score hier en bij PT releases).

Ik ken trouwens geen een artiest persoonlijk, net zo als velen hier, en toch staat deze site vol met uitspraken over "emoties". Hetzelfde zeggen over Britneuy Spears gaat me waarschijnlijk wel op bijval komen te staan....maar die ken ik ook niet.

Nou ja, ik ben niet zo thuis in de muziek van Britney Spears, dus daar kan ik weinig over zeggen, maar ik ga er in principe vanuit dat iemand die zelf verantwoordelijk is voor het hele artistieke concept, voor de muziek en de teksten, oprecht is in zijn emoties. In ieder geval tot het tegendeel aannemelijk is gemaakt.

Nu heb ik Grace for Drowning nog niet geluisterd (ken wel eerder werk van de man en ook PT), dus misschien spreek ik voor mijn beurt. Maar om nou te zeggen dat hij verantwoordelijk is voor het 'hele artistieke concept', is toch wel iets teveel eer. Het is natuurlijk een reeds bestaande formule. Dat is dan ook de crux van de zaak, want de formule slaat aan en wordt derhalve logischerwijs hergebruikt. In hoeverre er nog sprake is van oprechtheid in emoties bij het hergebruiken van een formule, is wellicht moeilijk te bepalen, maar de authenticiteit verdwijnt - en daarmee (voor sommigen) in elk geval ook het idee of gevoel van oprechtheid.

Ik begrijp niet hoe je voor dit album een 1 kan geven, dat klopt gewoon niet

Tja... en zo begrijp ik niet dat je dit album 5* kan geven... dat klopt gewoon niet

welk deel van mijn argumentatie begrijp je niet?

Tja emoties in muziek is wat lastig definieerbaar. Feit is wel dat Wilson een soort van nerd achtig figuur is met een niet echt groot gevoel voor humor. Dit kan je zeker ook in zijn muziek horen.

Nu vind ik de muziek wel prima dus ik geef ook een keurige 4 maar ik kan me wel in de beargumentatie van Jelle verplaatsen (zonder het daar voor de volle 100% mee eens te zijn).

lees zijn review nog eens even door, daar legt hij het toch wel duidelijk uit.
maargoed zoiets is voor een Wilson/PT fan natuurlijk wat moeilijk te begrijpen
no offense verder, ben er zelf ook een fan van.


maargoed, Scientist ik snap opzich je redenatie, alleen ik heb vrijwel precies het tegenovergestelde.
zo'n beetje alles wat je slecht vind vind ik juist een van de sterke kanten van het album.

daarnaast ben ik ook wel gefascineerd door de wat vreemde visie van Wilson, dus ik ben ook wel lichtelijk bevooroordeeld

Het is meer dat het voor mij een beetje voelt alsof ik een cd van lady gaga zou beoordelen, dat zou ik een heel laag cijfer vinden en daar hoor ik helemaal geen emotie, maar daarom ga ik daar ook geen beoordeling geven, want dat is gewoon niet mijn muzieksmaak.
Ik heb ook het idee dat als hij een album als stupid dream of lightbulb sun van pt zou reviewen of iets van blackfield dat ie het ook een laag cijfer zou geven want het is waarschijnlijk gewoon niet zijn muzieksmaak. (dat melancholische/symfonische)

Als je zijn review had gelezen had je gezien dat hij PT best kan waarderen op zijn tijd.

maar dat zijn alleen de twee hardste albums, deadwing en foabp

Hij schrijft "veel Porcupine Tree platen", die titels zie ik niet langskomen?

hier staat waarom hij dit heeft beluisterd.

ik luister ook wel eens een album wat niet in mijn 'eigen genre / muzieksmaak' past, maar dat betekend niet dat ik hem dan niet slecht mag beoordelen.
je mag ook wel eens iets anders proberen en als je dat dan niks vind, dan mag je hem laag beoordelen zolang je het goed kan onderbouwen, en dat doet Scientist dan ook.

maargoed we gaan wel weer erg off topic zo.

Jammer alleen dat Jelle dan weer zo'n clichébeeld moet schetsen van progrock. Dat je het niet mooi vind, is een kwestie van smaak, maar betitelingen als "pseudo-emotioneel" en "bedacht"(met name deze term heeft inhoudelijk geen enkele waarde) slaan als een lul op een drumstel en getuigen niet van veel inleving en inzicht in het genre dan wel deze plaat. Ook goedkope argumenten over de compositionele "kwaliteiten" van progartiesten mag hij van mij bij zich houden.

Dat hij deze muziek te "clean" vind en dat hij daardoor spanning mist, kan ik me dan wel enigzins voorstellen. Daar blijkt echter ook dat ik een heel andere voorstelling heb bij een begrip als spanning; deze plaat vind ik op momenten juist nagelbijtend spannend( "no part of me", "remainder of the black dog" bijvoorbeeld ).

Kortom ik word niet bepaald overtuigd door het betoog van The Scientist.
(al mag hij van mij zijn bericht best als mening aanvinken)

Ik heb ook nergens gezegd dat ik daarmee deze plaat zou beschrijven, ik beschrijf de indruk die de plaat bij mij wekt, daar zit een wezenlijk verschil tussen. Je mag de plaat best superemotioneel vinden... ik deel alleen die mening niet... Dat jij niet zoveel kunt met de term 'bedacht' is voor mij ook een bijzaak, aangezien ik zelf, en ik denk genoeg andere mensen, er genoeg mee kunnen.

Ik heb het idee dat je je ergert aan alles in mijn post dat niet direct terug te brengen is tot iets concreets (naast deze voorbeelden heb je ook moeite met mijn begrip van 'spanning', wat ik ook niet direct op een concreet voorbeeld terug kan voeren)




En waarom? waarom? waarom moet ik me toch altijd proberen in te leven in artiesten? Als ik dat bij mijn favoriete artiesten zou doen zou ik al 5 keer zelfmoord hebben gepleegd.... Ik ben geen feitjes aan het beschrijven, feiten nazoeken kan iedereen, ik probeer te beschrijven wat een plaat met me doet... Daarvoor wil ik me dus inleven in mezelf, en enige kennis van het genre danwel de artiest zoveel mogelijk overboord zetten om mijn eigen mening zo helder mogelijk te krijgen...


Dat zou ik ook erg knap vinden, aangezien het geen betoog is maar een uiteenzetting van mijn mening over de plaat... het zou wel van de gekken zijn om anderen over te halen deze plaat ook slecht te vinden... zou een mooie boel worden hier.

Ten slotte was de alinea over compositorische vaardigheden (en helemaal het app-verhaal daarbinnen) maar quasi-serieus bedoeld.

Ik moet de eerste user nog tegenkomen die pretendeert een mening te hebben die voor iedere user geldt, oftewel die een adequate objectieve beschrijving geeft van een plaat. Ik interpreteerde jouw bericht al als een indruk van de plaat, maar ben het met de motivatie niet eens. Bij een discussiesite kunnen we gelukkig daarover in de lengte der dagen discussiëren .



Tsja, ik weet wat voor betekenis het woord:"bedacht" vaak toegeschreven krijgt: "niet spontaan", desondanks vind ik het een bullshit-term. Op daadwerkelijk Geïmproviseerde Jazz-muziek na(en ,bij het kiezen van een modus/akkoordenschema, vaak zelfs daar ) zit er achter alle muziek een cereberaal proces. Kort gezegd; feitelijk brengt die term me nog geen stap verder bij het interpreteren van jouw mening. Ik vind dit soort termen te makkelijk.



Mwah, ik stelde slechts dat jij blijkbaar een ander idee/beeld hebt bij een begrip als spanning/spannend. Anders verwoordt, jij vindt blijkbaar andere muziek spannend.



Je hoeft je niet in te leven in de gevoelswereld van de artiest, maar je zou je wel meer in kunnen leven in het genre waarin de artiest opereert. Je weet dat dit progrock is, een term als bedacht vind ik in die context dan wel erg flauw. Je weet hopelijk wel dat bij prog getracht wordt rock tot kunstvorm te verheffen door invloeden uit jazz en klassieke muziek te gebruiken en tekstueel en compositiewijs meer te bieden dan de "3 minute love song". In deze sophisticated houding zit al het cerebrale waar jij blijkbaar niks mee kan.

Pseudo-emotioneel vind ik niet echt van toepassing op dit album, maar als je daarmee slecht tracht te zeggen dat de muziek je niet kan raken, kan ik er nog tot zoverre inkomen. Daarentegen is de vraag van brunniepoo zeker van toepassing bij zo'n term. Hoe kun je weten dat de artiest niet oprecht is in zijn emoties, als je niet naast hem in de studio hebt gestaan.

Misschien moet jij juist proberen die context los te laten bij het lezen van mijn bericht en niet zo sterk een onderscheid maken in genres... muziek is muziek.. en dat staat los van feitjes, context, of enig iets in de buitenwereld. Als mijn bericht niet binnen jouw context valt ben je volwassen genoeg om door dat soort dingen heen te prikken en mijn bericht in die context niet serieus te nemen.. Het enige dat mijn bericht prima beschrijft is hoe ik het vind..

met andere woorden... ik vind het onzin om prog te beoordelen als 'tot kunstvorm verheven' muziek omdat het dat zelf doet. In mijn ogen is alle muziek kunst en is er fundamenteel geen verschil tussen prog, klassiek, jazz en weet ik veel wat. (mocht iemand vinden dat prog kunst is en andere rockmuziek niet dan heb ik ernstig medelijden met die persoon)..

Verder is vrijwel alle muziek inderdaad bedacht, maar heb ik hier meer het gevoel dat het tot uiting komt in de manier waarop het klinkt.

Ik zeg niet dat je prog hoeft te beoordelen als "tot kunstvorm verheven muziek", ik zeg ook niet dat je voor de waardering een onderscheid hoeft te maken in genre's.De muziek zo op zichzelf beoordelen vind ik echter te simpel en is voor mij quasi-onmogelijk. Zo vind ik de muziek van Coltrane onder andere intrigerend door zijn spirituele persoonlijkheid die door de muziek heen sijpelt. Kijk, als de muziek op zichzelf al ruk is, dan kom ik ook niet aan die context toe. Zeker bij de motivering van een stem vind ik het wat suf om je af te sluiten voor de context. In dit geval zijn dat de kenmerken van een genre, maar dat is slechts mijn mening.

Dat is natuurlijk appels met peren vergelijken, de context waar ik het hier op moet beoordelen is

Terwijl het bij Coltrane zijn spiritualiteit is?...

Bij Coltrane gaat het om iets wat totaal abstract is, terwijl het hier om enkele feiten gaat.


Die spiritualiteit onderdeel van de muziek die ik hoor (of niet, Spiritualiteit of niet, Coltrane is gewoon geweldig), en het genre niet, dat is slechts een labeltje dat er later op is geplakt...

Ik vind Porcupine Tree gewéldig. Steven Wilson heeft solo ook al een paar mooie platen uitgebracht. Toch, en vooral met deze plaat, heb ik steeds moeite om het te beluisteren. Zo lang! Mensen toch, hoe moet ik hieraan beginnen. Bijna anderhalf uur. Daar heb ik geen tijd voor...