Steven Wilson - Grace for Drowning (2011)

Nee, maar dat zijn bands die beiden al over hun hoogtepunt ,qua bekendheid en populariteit, niet per se qua kwaliteit, heen zijn, terwijl de bands die ik op noemde zelfs bekend zijn bij beter geïnformeerde mede-studenten.

Ik ben te oud om te weten wat er populair is

Ik denk nog steeds dat Nirvana populair is en Britney Spears.

Ik merk wel dat veel mensen het opeens hebben over Porcupine Tree, Amplifier en Tool etc.

Onder de Britney Spears fans is dit denk ik vast niet populair

Who the f*** is Britney Spears?

Juist vanwege de hooggekwalificeerde mainstream is Steven Wilson bij uitstek geschikt om het symfo genre bij het grote publiek weer onder de aandacht te krijgen.


Ja, dat is een zin waar ik dus niets mee kan in dat verband. Dan ga je van die muggenzifterij discussies krijgen van de laatst overgebleven symfo fanatici die precies weten wat goed is en "hoe het hoort" en hoe onbekender en rechter in de leer hoe beter.

Mij gaat het er juist om dat Wilson de symfo terug kan brengen bij "de massa". Zoals symfo in de jaren '70 ook door veel liefhebbers (en kopers) werd omarmd.

Haha, ja, snap dat t gek kan klinken.
Ten eerste, ik ken Steven wel van P Tree, en dat vind ik super (bv Fear of a Blank Planet), anders
had ik ondanks de lovende recensies denk ik geen 38 euro voor een kaartje neergeteld...

Verder schreef ik niet het een goed concert vond, maar er waren wel momenten die me raakten /boeiden (hooguit een derde denk ik, vooral de rustige songs. Ik had op grond van de reacties hier niet zoveel herrie verwacht (had verwacht dat ik mijn oordopjes voor niks had meegenomen). Begrijp me goed, heb er geen spijt van hoor! De drummer bijvoorbeeld vond ik wel erg boeiend, wanneer de rest van de muziek wat saai werd keek ik naar hem.
Het meest opmerkelijk is wellicht dat de meesten hier dit album en concert geweldig vinden en ik genuanceerd ben. Ik ben wel geinteresseerd in het album, maar niet genoeg om hem te gaan kopen terwijl ik een heleboel albums al in bezit heb die ik nog liever wil horen.

Goede conclusie, overigens ook 1 waar hij zelf zich goed van bewust is.

Grace For Drowning

Tot nu toe de beste plaat uit 2011, ik denk ook niet dat er nog een betere plaat gaat uitkomen dit jaar. Dus voor mij draagt Steven Wilson met Grace For Drowning voor mij de titel: beste plaat uit 2011. Niet alleen uit 2011 want deze fantastische plaat maakt ook nog eens kans op een Top 10 notering.

Variatie, ja die is er meer dan genoeg op deze plaat er is geen reden om niet naar deze plaat te luisteren want er komen heel wat genre's aan bod. Zo zijn er heel wat klassieke piano Melodieën te vinden op Grace For Drowning. Het fantastische Remainder The Black Dog is dan weer een rasechte prog parel.
Ook van wat electronic is Steven Wilson niet bang zo hebben we Index een prachtige songs die in het begin leeg aanvoelt maar als je Index al zo'n 30 maal hebt gehoord zoals mij dan hoor je allerlei achtergrondgeluidjes en dan hoor je dat de "beat" helemaal niet zo leeg is.

Ook is er hier genoeg afwisseling van hard en zacht, de climax van No Part of Me bijvoorbeeld.
Van een rustige song bouwt No Part of Me zich op tot een schitterende Rock song.
Wat mij ook opvalt is dat we Steven Wilson niet zo veel te horen krijgen in de rustige stukken zingt hij altijd maar vanaf dat de song harder wordt en de gitaren het over nemen stopt Wilson met zingen. Een wijze beslissing wat mij betreft want zo kunnen we ons nog beter concentreren op het fantastische gitaarwerk en het sterke gedrum. Maar als hij wel zingt is het ook zeker genieten.

Conclusie: Grace For Drowning is een plaat geworden vol variatie en iedere straalt een andere sfeer uit en toch vormt het zo mooi één geheel. Steven Wilson zei eens in een interview dat dit het beste is wat hij al heeft gemaakt. Als je zijn zijprojecten erbij neemt vind ik Fear of a Blank Planet toch nog net iets sterker. Maar Grace For Drowning staat zeker op de 2de plaats.
4,5 sterren.

Leuk dat jij 'm ook zo sterk vindt, maar Porcupine Tree een zijproject noemen, dat zou ik toch niet doen. Eerder een hoofdproject.

Maar ik snap wat je bedoelt. Het is waar wat je zegt; enorm veel afwisseling, en bovendien ook uitstekend geproducet (daarin is Wilson echt een uitblinker) en op compositorisch vlak.. Tja. Wat mij betreft komt hij ook helemaal bovenaan in het lijstje "Albums uit 2011".

Met zijproject bedoelde ik alle bands waar in Steven nog speelt, en inderdaad Steven Wilson is een zeer sterk producer.

Postcard doet me naar adem happen. Deform to Form a Star is een lange trip, waarin ik verdrink in melancholie net na het eerste refrein. Het wow-effect naar hogere regionen verheven.

Even terzijde, maar het heeft wel te maken met GfD: op Steven's Facebook pagina staan enkele fantastische foto's van hem en de band in Philadelphia. O.m. een breed guitig lachende Steven ergens in het begin, tof om te zien. Zeer kwalitatieve beelden allemaal!

Ik word GfD maar niet beu (niet dat ik dat wens) - hij komt sowieso in mijn Top 3 van 2011, no doubt about that. Ik denk dat Opeth's Heritage daar ook ergens bovenaan zal terechtkomen, te meer dankzij het ijzersterke (gruntloze, maar daarom niet mindere) concert gisteren in Tilburg, met Folklore als perfecte afsluiter. Ik raad ook iedereen aan om die eindejaarslijst massaal in te vullen, want een Kasabian of Coldplay zal vanzelf wel hoog terechtkomen - we moeten de minder bekende, échte, artiesten steunen!

Schande! Blijkbaar staat hier nog steeds 4,5* mijnentwege! Ik heb er misschien langer dan gemiddeld over gedaan, maar dit meesterwerk verdient wat mij betreft toch een 5*. Opmerkelijk dat GfD ook op progarchives torenhoog scoort, als je dat vergelijkt met om het even welk PT-album en zeker Insurgentes.

Op naar de tweede plaat van mijnheer Wilson ik had wel hoge verwachtingen na het succesvolle insurgentes.

CD 1 (Dat eindigt met Remainder the Black Dog) is gewoon heerlijk om aan te horen. Ik heb ergens de indruk dat ik wat invloeden hoor van de Stupid Dream periode met een klein vleugje In Absentia. Het is erg licht, soms een beetje donker maar het licht wint toch. Deform to Form a Star en Remainder the Black Dog steken er toch echt met kop en schouders uit. Voor de rest zijn de overige nummers ook fijn om te horen. Ik moet ook eerlijk zeggen dat ik geen minpuntjes zie.

CD 2 is naar mijn mening veel meer donker. Stiekem doet Grace For Drowning me denken aan The Untitled Album van Sigur Rós (Waar het van track 1 tot 4 licht was en van 5 tot 8 meer donker.) Belle de Jour is prachtig en geeft me vooral het idee dat ik ergens in Frankrijk ben, niet door de naam maar het geeft een heerlijk sfeertje. Index deed me gelijk denken aan insurgentes, best een donker nummertje maar wel goed. Track One is het enigste nummer waar ik weinig mee heb. Het is aardig maar het raakt me gewoon niet en er zit verder niet echt iets interessants in waardoor ik het vaker wil luisteren. Raider II daar in tegen is gewoon 23 min lang heerlijke prog-rock die alle kanten op gaat. Vind de climax aan het einde echt geweldig (de drummer gaat daar erg los.) Na een flink nummer van 23 min weet Like Dust I Have Cleared from My Eye het album rustig en fijn af te sluiten. Valt me op dat Wilson zijn albums meestal rustig eindigt, erg fijn naar mijn mening.

Grace For Drowning is een meesterwerk van Wilson, ik ga het niet vergelijken met insurgentes omdat insurgentes ook een top plaat is. September was een fijne maand met o.a. Steven Wilson, Opeth en Dream Theater. Nu ga ik me wagen aan Cenopath van Bass Communion (Ambient project van Wilson)

Ik geef het een 4,5!

Nou, doe dan.

Ik heb hem dan toch verhoogd naar een 5 want ook al duurt hij één uur en een half ik blijf hem iedere dag draaien en iedere luisterbeurt ontdek ik nieuwe dingen.

Ik kan er helaas niet zoveel mee. Wellicht dat ik het album nog een paar keer moet beluisteren voor het kwartje valt, maar het grootste gedeelte van de songs vind ik niet boeiend en bepaalde tracks zeuren veel te lang door. Kwalitatief zit het allemaal wel weer fraai in elkaar, daarom een krappe voldoende.

Na 3 keer volledig luisteren nog steeds totaal niet overtuigend. Insurgentes vind ik fantastisch, maar dit....

En waarom? Drie keer luisteren is voor een goed oordeel over dit album misschien ook een beetje te weinig.

4e keer luisteren. Verzet van 2,5 naar 2,0. Ik vind er echt geen reet aan. Zelfde niveau als de laatste Porcupine Tree cd.

Een reet is op dit album inderdaad niet te vinden, althans ik heb hem nog niet gezien dan wel horen voorbij komen.

Ik vraag me af wat je slecht kan vinden aan een nummer zoals pakweg Deform to Form a Star of een ballad zoals Postcard die vanaf "cos all that matters disappeared when I lost you" een gloed aan oorstrelende sounds over je heen laat vloeien... Eén van de krachtigste SW aller tijden.

Dat Raider II niet meteen aanslaat, kan ik zeer goed begrijpen. Het heeft bij mij ook lang geduurd en ik vind een Anesthetize of een Arriving Somewhere nog steeds stukken beter. Al is het moeilijk vergelijken, want de compositionele aanpak is waarschijnlijk bijzonder verschillend.

Ik kan me de negatieve reacties best goed voorstellen eigenlijk. Ikzelf vind dit album goed maar, net als user Venderkets, vind ik Insurgentes met kop en schouders boven dit album staan.

Waar dit album één en al Crimson-jaren '70 prog uitademt, is Insurgentes veel spannender, mysterieuzer, donkerder, puntiger, eclectischer en heeft een veel modernere sound. Uiteraard is die verwijzing naar de gouden jaren des progs met de volle intentie door Wilson bedacht en misschien ook een logisch gevolg van al die tijd die hij heeft gestoken in het remasteren van de King Crimson albums.

Dit gezegd hebbende ben ik dik tevreden met dit album en luister ik er graag na. Maar na dit uitstapje hoop ik dat het volgende (solo)album niet meer terugkijkt maar vooruit.

Ik heb altijd met alles van SW een haat liefde verhouding. Meestal vind ik 60% procent super op zijn albums en 40% totale ruk. Na flink wat luisterbeurten is het bij deze plaat andersom, 60% ruk. De meeste nummers duren te lang, onzinnige outro's. Alleen postcard vind ik een echte parel.

Dan zal ik je even blij maken: zoals je misschien weet, heeft SW een project lopen met Mikael Akerfeldt van Opeth, genaamd Storm Corrosion. De plaat komt in april uit. Gisteren heeft MA wat meer info gegeven:

- There will be 6 tracks on the album
- Each song will be over 10 minutes long (yep, it’s definitely a prog record!)
- Lots of orchestration
- Some tracks will be beautiful, while others will be disturbing (similar contrast between ‘Postcard’ and ‘Index’ on Grace for Drowning)
- It will be released in April 2012 on Roadrunner Records
- It will not sound like Porcupine Tree or Opeth
- Steven Wilson – vocals, keyboards
- Mikael Akerfeldt – guitars, vocals
- The record has no drums on it, usually has a guitar keeping the beat

(bron: starsdie.com)


Voor het volledige interview met Mikael: StarsDie.com – Porcupine Tree Fansite, Forum and Videos! » Mikael Akerfeldt talks about Storm Corrosion!

En ik kom nét te weten dat ook er ook een nieuw SW interview is (op diezelfde site, klik 'home' bovenaan). Heb het zelf nog niet gezien, maar hij praat ook over Storm Corrosion!

Daar ben ik wel erg benieuwd naar!

dat ziet er inderdaad veelbelovend uit.

Ik ben benieuwd al vind ik het wel jammer dat er niet zal gedrumd worden.

Doh! Klopt, dit wist ik maar was het eigenlijk alweer vergeten. Met Opeth's Heritage dus een drieluik, zou je kunnen zeggen.

Steven Wilson - Grace for Drowning

Het jaar zit er haast op, en als ik dan eens de platen bekijk uit 2011 die ik al beluisterd heb is Grace For Drowning toch met afstand de beste uit dat lijstje. Ook draai ik deze nog iedere week en zal Grace For Drowning zeker een mooi plaatsje krijgen in mijn Top 10 die ik binnenkort zal plaatsen.

De plaat opent net zoals bij Heritage van Opeth met het titelnummer dat uit niet meer bestaat dan een piano. Bij de opener hier komen we direct in een soort van trance, een paradijs opent zich voor onze ogen. Steven Wilson zingt niet veel meer dan: La la la, maar toch pakt het me.
Ook die stilte na ongeveer een minuut en dan dat schitterende pianospel.

Het is al direct duidelijk dat Steven Wilson de juiste muzikanten heeft gekozen, om mee te doen aan Grace For Drowning. Hij noemt het zelf trouwens het beste wat hij al gemaakt heeft en ook ik vind dit zijn beste werk.

Na het titelnummer komen we al direct aan bij een van de beste songs op de eerste cd: Sectarian. Een haast 8 minuten durende song met heel wat prog invloeden.
Na een gitaarintro komt Sectarian al snel op gang, ook dat koor die nog een paar keer terugkomt op Sectarian en de volledige plaat is erg goed.
Na zo'n 3 minuten nemen ze al wat gas terug en kun je horen hoe goed er wel niet wordt gedrumd op deze plaat.
De zware synth zorgt voor een onderbreking en dan komt er een stuk waarin Jazz en Prog hand in hand gaan. Het harde "refrein" komt terug en de song eindigt met volgelgefluit.

De volgende song draagt de naam: Deform To Form A Star, een schitterende song waar de piano een grote rol in heeft. Steven Wilson zingt met zijn prachtige stem over de haast zoete piano. De fluit op de achtergrond zorgt voor een fantasierijke sfeer.
De drums die op de achtergrond staan en de gitaar vallen in bij het refrein. De gitaar na het refrein zorgt voor kriebels in mijn buik en ik denk aan vroeger. Een wereld opent zich voor mij.

Deze plaat zit ook vol variatie, zo hebben we nu na 18 minuten al een vrolijke song gehad.
Een song met de nodige harde stukken en een fantasievolle opener.
Ook de volgende song is weer wat anders.

Want No Part of Me is kort maar krachtig, de song start met een soort van percussion(?) die zich continu herhaalt. Dromerige synth en piano toetsen voeren je weg. Steven Wilson zingt vooral bij de zachte stukken op deze plaat, maar bij de hardere stukken laat hij gewoon de muziek spreken. Zo ook hier want na een rustig gezongen deel vallen de gitaren in samen met de heerlijke claps.
De ene gitaar blifjt hetzelfde stukje herhalen terwijl de andere gitarist gewoon uit zijn bol gaat hij schudt de sterkste riffs uit zijn mouw. De song valt opeens stil en we gaan over naar Postcard.

Een prachtige song waar alweer de piano een grote rol in heeft. Ook de tekst valt deze keer erg op. Een prachtige tekst, maar Steven Wilson heeft al meer bewezen dat hij een erg sterk tekstenschrijver is. De viool op de achtergrond is echt prachtig, ik heb sowieso al een zwak voor violen. Die synth in het refrein is heerlijk en maakt me na de triestige vers op slag vrolijk.
Zoals ik al zei is de tekst erg sterk vooral het eind (waar trouwens opnieuw dat koor opduikt)

I'm the one you always seem to read about
The fire inside my eyes has long gone out
There's nothing left for me to say or do
Cos all that matters disappeared when I lost you...

Dan gaan we over naar Raider Prelude het voorproefje van de voorlaatste track: Raider II.
De prelude bevat alvast een prachtige koorstukje en een donker klinkende piano.
Dan gaan we over naar de laatste song van de eerste cd: Remainder The Black Dog een song die ik pas na vele luisterbeurten echt begreep.

Het start al sfeervol met het steeds herhalende pianostukje, bij het beluisteren van de song zie ik ook altijd de clip voor me. Een prachtige clip trouwens! Ook deze song zit vol met proginvloeden. Ook speelt Steve Hackett hier gitaar. Er wordt opnieuw zeer luchtig en Jazzy gedrumd wat ik zeker kan waarderen.
Na zo'n 4 minuten vallen de gitaren en de synths in.
Een kakafonie van instrumenten is deze song eigenlijk, maar nergens wordt het te chaotisch. Schitterende gitaarriffs wisselen zich af met sterke fluit(?) stukken en synths.
Toch heeft Reaminder The Black Dog iets ontspannends.

De tweede cd start met Belle Du Jour, de akoestische gitaar wordt prachtig bespeeld en het koor zorgt opnieuw voor veel sfeer. De song bouwt zich ook mooi op, Belle Du Jour is uitwaaien aan het strand terwijl je alleen bent. De wind waait hevig en de hemel is grijs.

Index een song die je haast in het hokje Electronic kunt stoppen, een prachtige song vol sterke synths en achtergrond geluiden. Index lijkt op het eerste gezicht een kale song maar hoe meer je hem beluisterd hoe meer je hoort. De fantastische snare past in dat hele sfeertje ook de steeds herhalende drumroll is erg goed.
Zoals ik al zei is deze plaat zeer gevarieerd. Een groot voordeel natuurlijk want ook al heeft Grace For Drowning een speellengte van haast 90 minuten toch blijft hij de volledige speelduur boeien.

Het begin van Track One is haast Folk, zacht gemompel van Steven Wilson en het heerlijke gitaargetokkel zorgen voor een grijze sfeer. Maar na ongeveer een minuut verandert de song volledig er wordt traag maar agressief gedrumd en de synth is zeer donker. Opnieuw wordt het rustig en begint het gitaargetokkel opnieuw samen met een gitaarstukje die opnieuw erg prog klinkt.

Raider II de langste song op deze plaat, hij heeft een lengte van 23 minuten en verveelt geen seconde. De compositie start met een donker klinkende piano vol stilte's. Maar na ongever 2 minuten begint het pas echt, kippenvel krijg ik nog iedere keer van de manier hoe Steven Wilson zingt. De gitaren vallen uit het niets in, samen met het koor en de fantastische synth.
De synth speelt een fantastische melodie, ook dat gegrunt is erg goed.
Ook de keuze van Steven Wilson om de fluit en de klarinet in een aantal nummers mee te laten doen was erg goed want de fluit en de klarinet geven de nummers meer sfeer.

Raider II moet wel een van de betere werken van Steven Wilson zijn, de heerlijek dromerige piano, de heerlijke harde stukken. De prachtige synths en de fantastische zang van Steven Wilson. De afwisseling tussen hard en zacht is hier erg goed. Ook dat muzikale refrein geeft me keer op keer kippenvel. Ook de gitaar(solo) rond de 8ste minuut is erg goed en wordt erg goed begeleid door het prachtige gedrum alweer.

Ook is deze plaat erg goed afgemixed weer door Steven Wilson en Raider II is ook zeker een song die je moet laten wennen alhoewel ik hem na de tweede luisterbeurt al kon waarderen.
Maar nu vind ik het haast de beste song op deze plaat.

De afsluiter Like Dust I Have Cleared from My Eye is een typische Wilson afsluiter: rustig.
Gewoon op een rustige manier de plaat afsluiten wat hij hier erg sterk doet.


Conclusie: Grace For Drowning is een meesterwerk geworden in mijn ogen. Die vol variatie zit en die invloeden haalt van verschillende genre's. Een Top 10 plaats komt er zeker!
5*