Steven Wilson - Grace for Drowning (2011)

Inderdaad: Grace for Drowning klinkt als een geremixed '70-er jaren progrock meesterwerk van een groep als King Crimson, en de sound is indrukwekkend, maar verre van origineel te noemen. Toch durf ik hier de term 'meesterwerk' te gebruiken, want ik vind dat GFD muzikaal gezien zeer goed in elkaar zit, en heb er tot nu toe dan ook met volle teugen van kunnen genieten. In tegenstelling tot het prachtige Insurgentes lijkt Steven hier grotendeels in de anonimiteit te zijn verdwenen, ook al zijn de composities weer van grote klasse.

Als ik GFD vergelijk met The Incident van PT, valt mij op dat Grace meer als een geheel klinkt, en nauwelijks zwakke momenten bevat. Zou het dan toch waar zijn dat Steve zijn 'beste' nummers voor zichzelf bewaart of is dit pure speculatie?
Enfin...voorlopig ben ik tevreden met GFD, maar ik hoop wel dat Steven op een volgend (PT?) album weer op de voorgrond treedt, en het geluid weer authentiek(er) wordt.

huidige waardering: ****

Einde zomer/vroeg najaar 2012 waarschijnlijk een nieuwe PT, vernam ik op starsdie.com en uit een vijfdelig video-interview met SW uit juli (SW blijft er wel vaag over en ze zouden ook een "nieuwe" richting uit willen omdat ze de metalgitaren wel hebben gehad). Staat ook ingebed op starsdie.com, maar je zal wat moeten scrollen om het terug te vinden...

Zojuist voor de eerste keer deze cd gehoord. De invloed van de muziek van King Crimson is erg groot, maar voor mij geen enkel probleem ( je moet ergens je mosterd vandaan halen). Sectarian zou zo een niet uitgebrachte track van Red kunnen zijn. Klinkt allemaal zeer indrukwekkend.

@hogweed: dank voor je reactie, dat is inderdaad de spijker op de kop: Wilson lijkt in de anonimiteit verdwenen. De kwaliteit is hoogstaand en de composities ook, zoals je van dit grote talent mag verwachten, maar ik mis de verrassing, de originaliteit. Het is zeker geen slechte plaat, nog steeds niet gestemd. Hoewel Wilson een van mijn grote helden is, probeer ik toch elke release kritisch te bekijken.... Ben overigens erg benieuwd naar Wilsons werk op de nieuwe Crimson remasters, dat wordt weer smullen binnenkort!

Wat een geweldige drummer trouwens die Nic France! Een sessiemuzikant en hij heeft net als Gavin Harrison (van Porcupine Tree) een jazz-achtergrond. Ze hebben eigenlijk wel een beetje dezelfde speelstijl. Als ik de credits niet gelezen had, zou ik zweren dat Gavin Harrison, net als op Insurgentes, achter de drum kit zat.

Grace for Drowning zit dichter aan tegen King Crimson dan Porcupine Tree, wellicht mede door de 5.1 mixen die Steven Wilson van de King Crimson albums heeft gemaakt. BobbieMarley merkt dat terecht ook op. In dat opzicht is het een ander album dan het evenzeer schitterende Insurgentes waar je toch ook nog wel Porcupine Tree in kon beluisteren. Grace for Drowning heeft iets mysterieus in zich en complex is het ook, en dat vraagt om veel luisterbeurten. Steven Wilson heeft zich met dit album echt verder ontwikkeld, en dat is knap. Beste nummers vind ik tot op heden Index, Postcard en Track One.

De muziek is inderdaad mysterieus en complex, maar ik vind de muziek toch ook behoorlijk toegankelijk (luister nu voor de 2e keer, maar het kwartje begint al aardig te vallen).

Ik draai dit album nu voor het eerst en ben aanbeland bij Postcard. Wat een hemeltergend mooi nummer is dat! De nummers hiervoor zijn redeijk langs me heen gegaan (dat krijg je als je meerdere dingen tegelijk aan het doen bent), maar als alle nummers zo mooi zijn als Postcard begin ik te begrijpen waarom dit album zo goed beoordeeld wordt.

En dan moet je Raider II nog krijgen!

Die had ik stiekem gisteren al geluisterd Maar ook dat is behoorlijk langs me heen gegaan...

Remainder the Black Dog mag er ook wezen trouwens Die piano zorgt vanaf de eerste seconde voor een onheilspellende sfeer. Vanaf een dikke minuut komen er dan wat zware, lage tonen doorheen die het allemaal nog venijniger maken. En die saxofoon halverwege het nummer is ook een mooie toevoeging, hoewel ik het wel een beetje ongepast vind.

En ja hoor, ik ga naar de 5 sterren.
Dit album straalt zo'n heerlijke spanning uit, waardoor ik hem steeds blijf draaien.
Grace for Drowning maakt bovendien een hele grote kans om mijn album van 2011 te gaan worden!

Verdorie, nu hoopte ik dat ik deze zou vinden bij de FRS, maar neen hoor. Zelfs de nieuwe Opeth hadden ze daar niet liggen.

FRS is altijd wat later, ik heb deze en de nieuwe Opeth uit de Plato, de deluxe editie is een aanrader!

In de Fnac in Gent zeiden ze me begin deze week (!): 'Tja, de nieuwe Opeth, hij zou in het magazijn liggen, maar niemand doet de moeite om 'm te gaan halen, is blijkbaar geen vraag naar.' WTF is dat toch met België! Grace for Drowning is ook al niet te vinden en noch SW, noch Dream Theater, noch Opeth komen langs België op hun tournee!

Gelukkig is er nog de Music Mania (one love!).

Het enige wat ik op deze cd heb aan te merken is dat het soms wel wat bondiger had gemogen. Een track als Raider II kun je ook best samenvatten. Een speelduur van tussen de 45 en de 60 minuten nodigt ook meer uit om de plaat meteen weer op te zetten (en dan nog eens en dan nog eens). Maar goed, behalve dit ene minpunt is Grace for Drowning een heerlijk muzikaal album met veel schitterende en vooral spannende climaxen.

Spannend is inderdaad het goede woord voor Grace for Drowning.
Ik heb zelf geen last van de speelduur van Raider II, de prelude op cd1 daarvan is ook erg mooi!

Via David Sylvian, naar Japan, via Japan naar Richard Barbieri, via Richard Barbieri naar Porcupine tree en via Porcupine tree naar Steven Wilson. Het was een lange weg om dit fenomeen te ontdekken, want zijn naamsbekentheid is niet groot maar zijn muzikaliteit bijna geniaal. Ik ken geen artiest die zo productief is maar tegelijktijd een constante curve aan hoge kwaliteit blijft leveren. Deze CD vormt geen uitzondering. Ik zal nog een paar keer moeten luisteren voordat ik met sterren ga strooien, maar tegen de ***** zit er zeker in.

Wat een heerlijke tekst heeft Index!

De tekst van Postcard vind ik ook geweldig en is eigenlijk nog mooier. Sorry voor de vergelijking, maar dat nummer doet me heel erg aan You Could Be Happy van Snow Patrol denken. Qua stijl, qua opbouw en vooral qua onderwerp. Alleen heeft Steven Wilson het wat meer uitgewerkt en heeft dit nummer wat meer op het lijf.

4.5* met groeimogelijkheid. De eerste volledige luisterbeurt is uitermate goed verlopen. Sowieso een van de betere albums van dit jaar en wellicht zelfs de grootste kanshebber voor de no1 positie in mijn eindejaarslijstje. Een mooi, spannend en virtuoos album dat niet zelden aan KC ten tijde van Lizard en LTIA doet denken, maar ook zeker geen gipsafdruk van die platen is.

Werkelijk het beste album dat ik in maanden heb gehoord. Divers en toch consistent. Dan weer dreigend, dan weer kalm. Favoriete nummers: Sectarian, Remainder the Black Dog en Raider (zowel Prelude als II). Ik heb nu al heel veel zin in het concert!

5*

Uit een van de op het net circulerende recensies:

"Without doubt this is one of the best records produced in many, many years and in years to come it should, with any justice, be remembered as a landmark release by one of the world’s few true ground-breaking artists."

Dit zou zomaar eens waar kunnen blijken te zijn. De tijd zal het leren.

Heb dit album nu twee keer beluisterd en het klinkt zeer indrukwekkend allemaal. Een boeiende reis door een waar muzikaal landschap. Zeer eclectisch in stijlen, klankkleuren en -beelden. Organisch. Filmisch. En op momenten behoorlijk donker. Alleen hik ik nog wat aan tegen de meer (heavy) rockachtige stukken - ik heb het niet zo op rock en gitaarsolo's. Maar knap is het zeker.

En er zit een verhoging in. Noemde ik eerder de lange speelduur als een klein minpunt, nu draai ik dit album al zo vaak en met zoveel plezier dat het me eigenlijk niet lang genoeg kan duren.

Juist omdat het zo'n afwisselend muzikaal landschap is, kan het album ook makkelijk op repeat. De reis blijft boeien. Er is steeds weer iets nieuws te horen.

Ik kende inmiddels het hele album uit mijn hoofd, behalve Raider II omdat ik nog niet de tijd had gevonden daar aandachtig voor te gaan zitten. Dan zet ik zo'n 23 minuten durende track liever niet op.

Wow, dit is nog eens de overtreffende trap waarin bijna het hele album - qua sferen - terugkomt. Wat een epische, meesterlijke track.

Dat heb ik ook, de nummers die ik gehoord heb deden me maar bar weinig. De stem spreekt me ook niet echt aan. Sta dan ook wel te kijken van dit hoge gemiddelde. Maar goed, de plaat is net uit en nu zijn het nog vooral de liefhebbers die gestemd hebben. Over een jaar zien we wel of het album nog steeds boven de 4* scoort.

Dan moeten ze nu wel allemaal een 3 of lager gaan stemmen, wil je het onder de 4 gaan krijgen. Meer dan 100 stemmen zullen we hier denk ik toch niet zien

Dat vraag ik me af. Als de plaat nu (al) op 65 staat lukt het denk ik wel om de 100 te halen. Ikzelf ga het zo beluisteren. Ben benieuwd

Deze staat in elk geval al wel in de rock toplijst

Zijn vorige plaat zit qua stemmen tegen de 200 aan, dus er kan nog een hoop veranderen hoor =p

Daarom, dat trekt ook wel mensen aan. Deze plaat staat voor het eind van de maand wel op 100 stemmen.