John Lennon - John Lennon / Plastic Ono Band (1970)

Oh, dat trek ik ook helemaal niet in twijfel. Het is meer dat het relatief grootse geluid van Imagine mij niet volledig kan bekoren. Op Plastic Ono Band is het geluid sober en dat geeft de beste acoustiek voor de onrustgevoelens die in Lennon leefde en in die onrust hoor ik hem het liefst. Dat was het enige wat ik trachtte te benadrukken. Ik moet toegeven dat ik niet volledig bekend ben met de producties van Spector. Wat is het schoolvoorbeeld van een Spector productie in jouw ogen?

Als je de Spector producties van Beatles platen wilt vind ik Lennon's Instant Karma een echte Spector productie, Harrison's All things must pass is voor 50% echt Spector, of de bombarst in The long and winding road. Echt groot werd Spector met Ike and Tina Turner en de gehele Motown beweging, midden jaren 60. Daarna is Spector langzaam knetter geworden.

Op Plastic Ono Band is de inbreng van Spector 0, zie de docu- dvd van de lp, waarin dat expliciet wordt gezegd door Ringo Starr . Hij en Klaus Voorman en Lennon zelf hebben deze lp gemaakt.

Blijkbaar niet genoeg voor een facelift...

Wat een debiele opmerking is dat nu...

dat yoko ono niet de knapste is heeft toch niks met muziek te maken. of wel

John Lennon was ook de knapste niet. So what? Absoluut irrelevant.

Het is alleen zo dat je het van "een knapperd" vaak beter kan hebben als hij of zij met een slecht album op de proppen komt. Volgens Lennonlover (en hij kan het weten ) was John Lennon niet knap. Van zijn solo-werk raak ik ook al niet opgewonden . Eigenlijk is het dus drie keer niks. Van het Beatles viertal heb ik John Lennon altijd een irritant bandlid gevonden . Van dit album "John Lennon / Plastic Ono Band (1970)" is "Working Class Hero" het enige nummer dat ik nog enigszins kan waarderen.

ik heb persoonlijk niet zo veel met john lennon enkel de opvolger. is voor mij interresant.

John Lennon heeft naar mijn mening juist een van de mooiste stemmen uit de muziekgeschiedenis.

Van 'power to the people' krijg ik een wrange smaak in mijn mond. Stelletje kortzichtige hippies, denk ik dan! Revolutie is nooit een oplossing, dat wijst de geschiedenis onderhand wel uit.

Ik houd totaal niet van hippies & hun gedachtegoed, maar hun muziek vind ik gaaf! Zo ook deze plaat! Vrij rustige muziek, met die rauwe scheur van Lennon eroverheen

Power to The People moet je helemaal niet meerekenen bij dit album evenals Do The Ozz. Deze nummers zijn er (helaas) later bij aangeplakt en voegen helemaal niets toe aan het oorspronkelijke album wat eindigt bij My Mummy's Dead

Wees gerust, dat doe ik niet . Maar ik wilde er toch even over bitchen

Dit is een prima album met mooie popsongs! Het meesterlijke hoor ik alleen niet echt. Het is een prima consistent geheel, wat fijn weg luistert. Al denk ik niet dat ik deze plaat in de toekomst nog vaak zal pakken.
3,5*

Dit album geldt -al dan niet terecht- als Lennons magnum opus en samen met Band On the Run en All Things Must Pass als een van de beste solo-cds van de voormalige Beatles. Wat voor dit album spreekt is dat het in tegenstelling tot laatste twee zijn reputatie rechtdoet en dat Lennon hier duidelijk zijn eigen stijl heeft ontwikkeld.

Tegen dit album spreekt dat het een nogal beschamende ervaring is deze hoogstpersoonlijke, zelf-medelijdende cd te beluisteren. het is niet bepaald een album dat je opzet als bezoek er is- en om in je eentje naar dit album te gaan luisteren....

Desondanks, voor depressieve tieners is dit een indrukwekkende soundtrack waarop Lennon composotorisch gezien nog in zijn hoogtijdagen verkeerde. Andere luisteraars zullen de voorkeur geven aan Imagine, waarop Lennon befaamde gevoel voor humor ook weer af en toe zijn opwacht maakt.

het eerste album dat ik kocht , in brussel , bij mijn tante , ik was en ben er nog steeds gek op ( op het album , mijn tante is al lang dood )

Dan raad ik je toch eens aan hoe dit album is ontstaan. Bij voorbeeld ook de DVD van dit album eens te bekijken. Dan zou je deze reaktie nooit gegeven hebben. Lennon heeft dit album nooit om commerciële redenen geschreven, maar om hele andere redenen. Dat je deze niet opzet als je bezoek krijgt kan ik wel begrijpen. Dat doe ik ook niet.

Geen idee. Zou kunnen. DVD nooit gezien. Eens kijken hoe bezoek daar op reageert.

@ aletheia. Bekijk eens de reakies bij dit album van rollingbeatle van 14 -11-2008 over het öntstaan van dit album en de reaktie van Father Mckenzie van 23-11 -2008 met een geciteerd stuk van Sean Lennon uit een andere biografie (met meer gegevens daaromtrent), die meer naar waarheid is geschreven.Verder raad ik je aan eens wat verder terug te kijken voor je reageert op stukken

@ Ad Brouwers

Ik was wel bekend met het feit dat Lennon de zogenaamde primaltherapie was ondergaan voor het maken van dit album. Volgens Lennon zelf, in zijn interview met Rolling Stone, had dit echter geen invloed op de muziek op dit album.

Sowieso, wat hebben de persoonlijke omstandigheden te maken met de kwaliteit van een kunstwerk? En zo negatief was mijn recensie toch ook weer niet? Ik gaf slechts aan dat ik Imagine prettiger wegluisteren vind dan dit album.

Dat die primal therapy wel degelijk van invloed is geweest kwam van de psycholoog Arthur Janov, die tegen Lennon zei dat hij de problemen en angsten, die hij bij zich voelde maar eens van zich af moest schrijven en omdat hij muzikant was dat ook in muziekvorm moest omzetten.Vandaar ook de (primal) scream op Mother en Well Well Well. Dat je iemand dit album minder vindt dan Imagine of een ander album staat natuurlijk iedereen vrij.

Dit album kwam - wat Ad Brouwers zegt - wel degelijk tot stand onder invloed van de 'primal scream'-therapy van Arthur Janow waarbij de patiënt de trauma's opnieuw beleeft en zijn angsten en frustraties uitschreeuwt.
John Lennon / Plastic Ono Band is het eerlijkste en rauwste album dat John Lennon ooit heeft uitgebracht en is daarom een klassieker dat op even grote hoogte staat als zijn beste Beatles-repertoire. Opvolger Imagine vind ik eveneens erg sterk (mede door de titelsong) maar iets minder.

Ik kan wel snappen dat mensen Imagine minder vinden dan deze plaat. Bedoelde meer te zeggen dat het "makkelijker" is Imagine op te zetten in vergelijking met deze intense plaat.

Elk jaar op deze dag in oktober, draai ik Remember, met dat daverend einde. 9 oktober: de geboortedag van zowel John, als ook Sean Lennon. REMEMBER!!!!!

Hm, Remember vind ik zo'n beetje het minste nummer van dit album. Niet dat ik wil zeggen dat het een slecht nummer is, maar toch wat middelmatig. Dat einde is mijns inziens niet geslaagd.

Ik bedoel het natuurlijk symbolisch, Stijn.

Dan is het goed.

niet veel minder geslaagd dan het einde van Well, Well, Well als je het mij vraagt

Nummers als Working Class Hero, God en vooruit, ook Mother, horen voor mij tot de standards in de popmuziek. Lennon is ten tijde van deze plaat een van de belangrijkste songschrijvers van zijn tijd. Daarnaast ook een van de belangrijkste "spokesmen" uit die tijd. Voor enkelen zelfs een soort profeet.
Wat Lennon zei en deed was voor velen een soort evangelie.
Na het uiteenvallen van The Beatles en zijn totale overgave aan Yoko Ono kwam hij met dit heel persoonlijk album dat door velen als meesterwerk en door sommigen als genant werd gezien. Onder de laatsten Paul McCartney.

Ik moet zeggen dat ik er meer van ben gaan begrijpen door de film Nowhere Boy, een absolute aanrader. Die gaat over het ontstaan van The Beatles, maar vooral over zijn eigen treurige familie-omstandigheden en zijn gevecht om daaruit te ontsnappen.
Op deze plaat rekent hij daarmee af. Lennon kijkt diep naar binnen, naar zijn verborgen pijn,gemis en komt tot de conclusie dat God maar een idee van de mens is en het maar het beste is om een held van de arbeidersklasse te worden.
Dat laatste heb ik eigenlijk nooit zo goed begrepen. John was dat niet volgens mij, daar was ie veel te intellectueel en hoogdravend voor.De laatste regel: " If you want to be a here than just follow me" lijkt mij ironisch bedoeld.
Als dat niet zo was getuigt het van grote zelfoverschatting. Daar had Lennon namelijk ook nogal eens last van.

Muzikaal zit de plaat goed in elkaar, ook nu ik hem na 35 jaar nog eens een paar keer heb beluisterd. Sober, goeie zang, prachtige melodieën. Veel beter dan de pamflet-achtige nummers due hij later vaak maakte zoals Power to the People dat helemaal niet op deze cd had hoeven staan.

Soms vind ik bonusnnummers de oorspronkelijke lp's ook gruwelijk ontsieren, Bertus.