The Doors - Strange Days (1967)

Geheel los van de vraag of ze dit live konden/zouden kunnen/hadden kunnen waarmaken, begrijp ik eigenlijk niet waarom en op welke manier de waardering van een losstaand studio-album afhankelijk zou kunnen zijn van een mogelijke live-uitvoering.

Ik ook niet, onzinnige opmerking bij dit album ook.

Berichten verplaatst naar The Doors

Je kunt me natuurlijk terug zetten naar de algemene diskussie maar ik vind deze quote toch wel degelijk bij het album draadje horen, dus ik wil er graag hier op reageren:



Het zijn mede die studiotoevoegingen die het album maken tot wat het is en daar zou je je waardering dan ook op moeten baseren Poontan. Ze hebben er zelf destijds voor gekozen om gebruik te maken van de mogelijkheden van de studio en het resultaat mag er voor mij wezen. Sterker nog Stange Days zal wel altijd mijn fave Doors album blijven .......

Die effecten vind ik juist bijdragen aan het eigenzinnige karakter dat het geluid van The Doors zo kenmerkte. In tegenstelling tot veel moderne acts wist men de productionele poespas uitstekend te doseren.

Oke, oke.........

heb blijkbaar wat los gemaakt. Niettemin was het Paul Rothchild - de "5th Door" - die de grootste invloed had op de STUDIO-Doorssound; waarom denken jullie dat Rothchild het "live"-album Absolutely (Not) Live enorm heeft lopen mixen en overdubben? Omdat Rothchild een perfectionist was die alleen in de opnamestudio tot zijn recht kwam. Inderdaad is Rothchild mede in positieve zin verantwoordelijk voor het succes van The Doors - toen en nu.

Het meest puur zijn The Doors te beluisteren op de (ongemixte) live-albums van o.a. Live at The Felt Forum, Live in Pittsburgh en Live in Detroit. Raw and untrained, zoals het live toen klonk.

Het lijkt misschien of ik onterecht kritisch ben, maar dat is maar schijn - ben al sinds 1982 een fan & ga 16 juli a.s. naar Tilburg om de "oudjes" Manzarek en Krieger te bekijken en live te beluisteren gedurende 2 uren....... Doorsism still rules!

Goodbye Sundaytruckers!!!!!!!!!!

Je vergeet een belangrijke , nl. Live in Vancouver 1970. Persoonlijk vind ik dat ook het lekkerst, maar dat is waarschijnlijk alleen voor de hard-core fans het geval.

Dit studio album is absoluut één uit mijn top 3 van The Doors, maar haalt het niet bij hun debut of bijvoorbeeld L.A. Woman. Hier staan wel mijns inziens de mooiste 'ballads' op.

Luister nu dit album, maar ik vind dit eigenlijk nog beter dan het eerste album..

Dat moet ook.

Ik vind dit album echt heel goed.. EIgenlijk een stuk lekkerder dan hun eerste!

Het is ook net wat beter dan hun eerste, maar de die-hard Doors kern wil daar niet aan. Vooral het psychedelische en vervreemdende zit hier veel beter in dan hun eerste plaat, die ik wat meer als een greatest hits-album ervaar.

Ach, laat ik het niet als feit presenteren, maar ik vind de eerste gewoon beter. Sorry, orbit.

Volledig mee eens, alleen kun je je afvragen wie de die-hards zijn. De meeste liefhebbers zitten zo vastgeroest in het debuut en L.A. Woman, dat vind ik niet echt getuigen van die-hard fan zijn.

Kun je dit wel zo stellig brengen? Ik ben het wel met je eens, in die zin dat ik liever Strange Days op zet, maar ik kan me juist door die Greatest Hits-status voorstellen dat The Doors door velen beter gevonden wordt...

Strange Days voelt inderdaad meer als een album dan het debuut. Ik heb ze beiden ondertussen even lief.

En natuurlijk kun je dat zo stellig brengen. Want het is voor de eigen beleving toch volstrekt irrelevant wat anderen ervan vinden?

Het lijkt me dat het duidelijk is dat het mijn mening betreft.
@ Stijn_Slayer: Inderdaad heb je daar een punt, dat lijken de enige platen te zijn die mensen in de kast hebben of regelmatig draaien, terwijl ze zoveel moois daar tussenin hebben gemaakt!

Of er zijn mensen die alles veel hebben gedraaid en toen de conclusie kwamen dat dat de beste waren.

Dat lijkt mij meer voor de hand liggend, zeker als je constateert dat alle Doors albums verschenen zijn tussen 1967 en 1971 en er waarschijnlijk maar héél erg weinig mumeërs zijn die aan den lijve het hebben meegemaakt dat de albums verschenen en ze toen ook nog eens direct hebben aangeschaft.

Ik heb ze allemaal ook pas veel later gekocht, begin jaren '80. Ben toen begonnen met L.A. Woman.
Of het album op zulke momenten wel of geen debuut was maakt natuurlijk helemaal niet meer uit.
Ik heb alleen The Doors én Strange days bij nader inzien 5***** gegeven. Beide albums ontlopen elkaar niet veel, ook niet qua opzet met The End en When the music's over. Op Strange days ben ik niet zo dol op Horse Latitudes maar vooruit.

Het debuut kan overbekend zijn, feit is dat een nummer als Light my fire alle kritiek nog steeds met gemak kan doorstaan, zelfs voor een lengte van vele jaren.

The Doors hebben maar weinig albums gemaakt. Zo weinig, dat ik mij niet kan voorstellen dat mensen het "slechts" bij twee albums willen houden en de rest niet zouden willen hebben, zeker niet als je weet dat er zeer goedkoop aan Doors albums is te komen.

Ik ben een paar jaar terug ook begonnen met het debuut, en moest daar eerst aan wennen, maar vind het nu misschien wel het beste jaren 60 album.

(Eigenlijk ben ik jaren terug begonnen met het live album Absolutly Live, maar die sloeg niet echt aan en heb ik best lang als enige Doors album in bezit gehad. De echte start was een paar jaar terug met het debuut album.)

Al snel volgde er een verzamelaar en de rest van hun oevre, en ben er heel erg blij mee dat ik ze alle 6 heb nu.

Ik vind de opvolger Strange Days echt niet voor het debuut onderdoen. Zelfs de Soft Parade vind ik een geweldig album, juist vanwege het orchestrale, waardoor het weer enorm afwijkt van de rest van de albums. L.A Woman vind ik ook een mooi album, maar die word overal zowat heilig verklaard. Vind hem beslist niet boven de eerste 2 albums uitsteken, eigenlijk net zo goed ongeveer als Morrison Motel, en die vind ik zelfs nog weer iets beter dan L.A. Woman. Voor mij is Waiting For The Sun misschien wel hun minst goede album, maar zelfs die draai ik nog regelmatig en vind dat ook een geweldig album. Eigenlijk verdient geen enkel Doors album met Morrison als zanger een stem onder de 4* wat mij betreft.

Je verwoord met het laatste stuk echt perfect hoe ik ook denk over The Doors albums!!

Als de geschiedenisboekjes het over de Doors hebben, vinden ze bijna altijd het debuutalbum een klassieke plaat (dikwijls circulerend in de top-25 aller tijden) en L.A. woman een waardige afsluiter, en getuige het feit dat dat ook hier de twee best gewaardeerde albums van de Doors zijn, zijn de Music Meter-gebruikers het met de geschiedenisboekjes eens. (NIet àlle MuMe-gebruikers natuurlijk, haast déze gebruiker zich daaraan toe te voegen.)

Tevens opmerkelijk is dat vijf van hun zes studio-albums een hoger gemiddelde dan 4 sterren scoren, niet misselijk. De Doors leven kennelijk nog altijd.

Ook dat, maar aan het aantal stemmen hier zie je ook dat velen het bij de eerste en de laatste hebben gehouden.

The Doors is altijd een groot gat geweest in mijn muziekkennis. Gek, want eigenlijk heb ik het gevoel deze band toch redelijk te kennen. Het is een van de bands die opgesloten is in mijn collectieve geheugen, maar dan ook letterlijk achter tralies. Na het beluisteren van de hits was mijn honger voor de band al wel voldaan. Slecht vond ik het allerminst, maar ik had het gevoel het beste al gehad te hebben. Ik had weinig zin om een heel album te beluisteren, het zou alleen maar tegen kunnen vallen. Door de hoge beoordelingen hier op de site wil ik toch een poging wagen.
-
Maar met welk album wil ik beginnen?. Het debuut die zo overheerst wordt door die eeuwige klassiekers(the end en light my fire) of toch de nachtelijke blues van LA woman met het, voor mij toch wat lauwe, riders on the storm. NEE, geen van beiden. Ik pak een album waar ik nog geen noot van gehoord heb.
-
Nou dat streven is dus behoorlijk gefaald. Want Strange Days heb ik al eens eerder beluisterd. De herinneringen aan dit nummer zullen wel achtergebleven zijn in mijn onderbewustzijn . Maar verdomme, in tegenstelling tot die gedoodverfde klassiekers gaat de deur voor dit nummer wel open. Onder de wat kermisachtige oppervlakte zit een veel deprimerende laag. De wereld vervaagd en Jim Morrisson probeert haast kramachtig zijn grip op zijn omgeving te behouden, voordat alle herkenning verloren gaat.
-
Ergens weet Morrisson wel dat al zijn pogingen gedoemd zijn om te mislukken( You’re lost little girl). De nummers zijn kort en geven net genoeg houvast om sfeervol te zijn. Het tempo ligt hoog. De vervreemding zet zich sneller en sneller in. Het hoogtepunt van deze vervreemding valt in bij horse latitudes. Het dieptepunt komt dichterbij, steeds dichterbij. Het kan niet lang meer duren!!!!
-
Toch blijkt het mee te vallen. In plaats van een dodelijke val op een harde vloer komt het positieve intro van Moon-drive. Deze plotselinge overgang wordt door sommigen op deze site niet zo sterk gevonden. Persoonlijk vind ik het briljant. Ondanks de donkere wolken van horse latitudes heeft Morrisson zijn geestelijke gesteldheid weten te behouden. De verslavende gekheid die jarenlang drugsgebruik brengt, is nog onder controle te houden.
-
En dan het elf minuten durende when the Music ´s over. Een heel ander sfeertje als de voorgaande nummers. Niet langer horen we vervreemding, maar een gek soort helderheid. Morisson analyseert zijn situatie en komt tot de conclusie dat hij niet lang meer heeft. In alle rust wordt bekeken hoe de laatste restjes tijd besteed kunnen worden. Het antwoord, dat in dit nummer gevonden wordt, is revolutionair te noemen. Het is net of de jaren 80 even binnen komen wandelen. We want the World and we want it now, klinkt verbazingwekkend veel op het dansen voor de bom valt-gevoel uit dat decennium.
-
Onbegrijpelijk dat dit album in 1967 gemaakt is. Het jaar waar psychedelica vooral vrede en blijheid preekte. Het beatlesachtige when i´m 64; we hebben ons leven nog voor ons. Hoe anders is de schokkende eerlijkheid van deze plaat. Vervreemding van de omgeving en zelfs het in de nek voelen hijgen van de dood, worden als een exorcisme naar buiten gebracht. Een plaat die radicaal met zijn tijdsbeeld durft te breken.
-
Ik moet, maar eens kijken wat voor waardering we hier aan gaan plakken, maar dat deze behoorlijk positief gaat uitpakken lijkt me meer als duidelijk.

Aardig stuk. Maarreh,


...afgezien van het feit dat Morrison tijdens het wegsterven van Moonlight drive "Baby gonna drown tonight" zingt...

Tsja dat krijg je als je direct na je eerste luisterbeurt gaat typen, dan hoor je nog niet alle lyrics. Afgezien van de tekst is het nummer een stuk minder dreigend dan zijn duivelse voorganger. Het noodlot dat horse latidus lijkt in te luiden, wordt voorlopig nog afgewend, maar ooit zal dat noodlot er nog eens aankomen. Het baby gonna drown tonight lijkt mij er meer op te duiden dat Morrison weet dat hij er ooit eens aan onder door gaat.

Indrukwekkend, dat jonge twintigers zo'n plaat, die zo bol staat van verval en verveemding ,in elkaar kunnen steken. Doet me ook enigzins denken aan nick cave en zijn birthdayparty, hoewel een stuk agressiever van natuur. Ook daar voelen jeugdige kerels de dood op de hielen, al is Nick Cave er in tegenstelling tot Morisson wel aan de dood ontsnapt.

Helemaal waar. Morrison was half zeer goed belezen "renaissance man" en half showman, en dat wist hij perfect te combineren in zijn "filosofische popmuziek".

Idd de cd in zijn totaal !
4.5*

Een mooie plaat van de deuren.
Het hoogtepunt is naar mijn mening de afsluiter maar ook People Are Strange en Strange Days mogen er zeker zijn. 3,5*

Mij een Dual 704 aangeschaft en deze plaat als eerste opgelegd

Ken verder ook alleen maar het bekende werk van de deurs, dus was lichtelijk nieuwsgierig of men nog ander spul op plaat had gezet dat de moeite waard was

Qua algehele sfeer zeg ik, lekker, de mij onbekende nummers en fratsen moeten nog bezinken, toch vind ik het sowieso al lekker om na jaren pick-up loos een plaat als deze op te leggen , helemaal op en pick up uit dezelfde tijdsgeest, ok we kijken niet op 5 jaar

Zegt verder niet veel over de muziek, maar de plaat klinkt iig ok (warm geluid)

ik laat hem de komende dagen ff lekker liggen en zal regelmatig de naald laten zakken, al was het maar voor When the Music' s Over

Na het aangename debuut ben ik meer tijd aan het spenderen aan The Doors. Waar ik vroeger eigenlijk maar enkele nummers van hen kon waarderen, is dit nu anders na een risico die ik heb genomen met het debuut. Een risico die gelukkig goed is verlopen. En zie hier, mijn voldoening die ik krijg. Ik kende People Are Strange al langer dan vandaag en hoopte eigenlijk dat alles wat in deze stijl zou zijn. Dit is min of meer zo.

En eigenlijk klinkt het niet echt psychedelisch (correct me if i'm wrong), maar neigt het meer naar de bleus dan naar wat anders. Ik kan het mis hebben, maar dat is het genre die ik enkel kan uitspreken bij het horen van deze plaat. Dat is niet mis, uiteraard niet. Nu zullen er zeker nummers zijn die toch wel naar de psychedelische neigen, zoals Unhappy Girl, maar het merendeel van het album is eigenlijk niet zo psychedelisch ingesteld. Eigenlijk is een heel goed album, maar helaas staat er een heel klein minpunt op het album en dat heet Horse Latitudes. Afschuwelijk is het niet, maar het haalt het niveau van het album even naar omlaag voor ongeveer een anderhalve minuut. Een beetje iets in het rond schreeuwen onder een geluid die klinkt als een voorbijtrekkende storm vind ik niet echt iets noemenswaardig.

En zoals bij het debuut eindigt deze plaat met een nummer die meer dan tien minuten duurt. Helaas moet ik concluderen dat het debuut een beter einde heeft, al is dit zeker niet middelmatig of slecht. Het klinkt heel goed zelfs, al prefereer ik toch het einde van het debuut. In het begin had ik erg veel zin om een vijf te geven, maar als ik even dit bericht herlees kom ik tot de conclusie dat er toch wel iets ontbreekt op dit album om de volle pot te krijgen. Een vier en een half is een betere beoordeling en wie weet dat ik dit ooit toch nog de volle pot geef.