Coldplay - Mylo Xyloto (2011)

Ik zou dit album normaal 4 of 4,5 sterren geven, maar uit protest maak ik er 5 van. Je ziet namelijk dat de score van Coldplay negatief wordt beïnvloed door mensen die niet van Coldplay houden en in plaats van een 2,5 of 3,0 maar gewoon 0,5 of 1,0 sterren geven, alsof het de grootste prut is die ooit is gemaakt.

Ik vind dit het derde beste album van Coldplay, na X&Y en A Rush Of Blood To The Head. Ik vond Viva La Vida minder geslaagd, omdat de echte songs het aflegden tegen de drang om te experimenteren. Op Mylo Xyloto winnen de songs het weer, gelukkig.

je beseft hopelijk wel dat je zelf nu net zo erg bezig bent als die andere.
aangezien jij zelf meer geeft dan dat je werkelijk zou geven, doe je dus hetzelfde als hun doen (alleen dan omgekeerd).

Ik vind het nog steeds geen hoogvlieger maar wel prima te genieten. Het lijkt me trouwens ook sterk dat het oorspronkelijke nivo nog wordt gehaald want daarvoor gaat het de heren tenslotte te goed.

Ik leg uit waarom ik het doe. De score voor dit album is bizar laag en wordt overduidelijk naar beneden getrokken door mensen er een extreem en onredelijk laag oordeel aan geven. Overigens zal mijn stem nog geen honderdste punt schelen in het gemiddelde, maar het is gewoon een proteststem.

ik snap je punt, en je uitleg is prima maar dat neemt niet weg dat je gewoon hetzelfde doet.
ik moet dan ook wel zeggen dat ik het je nu niet kwalijk ga nemen, aangezien je jammer genoeg gelijk heb.

maargoed, we zitten nog niet eens op de 500 stemmen, en als ik kijk naar de vorige albums zitten die toch elke keer boven de 1000, hoewel het lastig word om nog veel hoger te komen zie ik dit nog wel eens naar boven de 3* stijgen.

Een score van 2,92 is misschien wel wat laag maar zeker niet bizar laag. Ik denk dat alles tussen 3 en 3,5 aardig de lading van dit album aardig dekt.

Dat kan, maar daarmee stelt u zichzelf op dezelfde hoogte als de mensen waar u tegen protesteert en diskwalificeert u zichzelf. Uitleg of niet.

Het afgelopen jaar was voor mij het jaar dat Coldplay een plaatsje in mijn hart veroverde. Een hoop nummers van de band kende ik natuurlijk al, maar vanaf dit jaar zijn de albums van de band geregeld de stereo in geschoven. Met name Parachutes en X&Y worden hier geregeld gedraaid. Mooie muziek en in mijn ogen met gevoel gezongen. Om die reden keek ik dan ook enorm uit naar nieuw werk van de band en was ik ook erg enthousiast dat Mylo Xyloto aangekondigd werd.

De promotie single Every Teardrop Is a Waterfall ging er bij mijn vrouw goed in, maar ikzelf was toch behoorlijk teleurgesteld. Dit was in mijn ogen niet de Coldplay waar ik toch langzamerhand fan van begon te worden. Maar goed, elke band/artiest heeft wel er eens een misser en het kan ook niet altijd raak zijn. Toen werd Paradise gelanceerd. Dat klonk al een stukje beter dan Every Teardrop Is a Waterfall, maar steeg in mijn beleving nog steeds niet uit boven de rest van de muziek in de Top40 en was ook niet van de kwaliteit waar ik op hoopte.

Vanwege de twee teleurstellende singles heb ik het album niet blind aangeschaft en maar gewacht tot de plaatselijke bibliotheek hem in bezit zou hebben. Twee weken geleden was het dan zover, Mylo Xyloto ligt klaar en met toch nog behoorlijk wat enthousiasme ben ik het album gaan halen. Eenmaal thuis gekomen het album gelijk opgezet en na een klein uurtje heb ik hem met veel plezier er weer uitgehaald. De rest van de nummers op dit album stijgen geen moment boven de twee in mijn ogen teleurstellende singles uit.

De intro klonk nog veel belovend, maar wat daarop volgde heeft mij geen moment kunnen raken. Dit album haalt in mijn ogen geen moment het niveau van de eerste vier albums. Het album was eén lange vervelende zit en het ene nummer was nog slechter dan het ander. Dieptepunt was in mijn ogen Princess of China en dat kwam niet door Rihanna. Het hele nummer vind ik gewoonweg verschrikkelijk klinken en duurde in mijn beleving vier minuten te lang. Zelfs de zang van Chris Martin in dat nummer staat mij tegen.

Een hoogtepuntje was er los van de intro nog wel te vinden. Up in Flames vind ik wel een mooi nummer en heb ik nog maar er eens op repeat gezet. Het album de dagen erna nog wel wat kansen gegeven omdat je nummers toch ook op je in moet laten werken, maar het is er niet echt beter op geworden. Ik vind het jammer dat Coldplay heel bewust deze richting heeft gekozen. Natuurlijk zijn er een hoop Coldplay bashers, maar de kritieken van de fans waren toch ook niet van de lucht.

In mijn ogen zijn de negatieve kritieken op dit album meer dan terecht. Persoonlijk vind ik dit album en zijn nummers totaal niet boven een hoop andere muziek uit de top40 uitsteken. Ik vind het jammer, want heb echt een hele lange tijd uitgekeken naar nieuw werk van de band. Echt slechte nummers hadden ze in mijn ogen ook nog niet gemaakt, maar dat is ze met dit album nu wel gelukt.

Alle respect, maar ik snap echt niet wat iedereen toch tegen teardrop heeft. Het zou wel aan mij liggen ofzo, maar ik vind het een heerlijk nummer. En in de context van het album kotm het alleen maar beter uit. Ik wordt er altijd blij van en het heeft een heerlijk zomers sfeertje...

Charlie Brown is mijn nieuwe favoriet nu, na het live-optreden van zaterdag ben ik helemaal overtuigd. Wat een heerlijke plaat.

Misschien heeft Coldplay inderdaad een wat minder werk afgevelerd, maar hij is in mijn ogen de 4 sterren wel zeker waard...

dat is dus dikke bullshit imho. ik kan parachutes en a rush of blood... enorm appreciëren. x&y had zijn momenten, maar was grotendeels platgecomprimeerde softrock met als enige ambitie het vullen van arena's met zoveel mogelijk mensen. viva la vida was een beetje een return to form, maar bevatte met het titelnummer imho één van de grootste stinkers van de laatste 20 jaar. deze mylo xyloto is echter de eerste coldplay plaat die ik als geheel een enorm slape overgeproduceerde hap vind en waarop echt geen nekel nummerde moeite waard is. de plaat is net als hun concerten tegenwoordig: vol balonnen en confetti en lichtgevende armbandjes en andere zever die de aandacht van de muziek afleiden....

trouwens: coldplay geeft zelf aan dat hun enige besogne is om zoveel mogelijk platen te verkopen. dan moeten ze niet verbaasd zijn dat bepaalde fans van het betere werk de nieuwe poppy koers niet kunnen smaken

Erg zoet en poppy na het meer experimentele Viva La Vida. Is dat erg? Hmmm, niet echt, aangezien de meeste songs wel weer erg fijn in het gehoor liggen. Veel oppervlakkiger moet het echter niet worden. Graag volgende keer iets meer uitdagends.

Eindelijk is het zover. Dank u lieve kerstman, de nieuwe Coldplay is eindelijk gearriveerd.
Een beetje bang omwille van de toch wel uitzonderlijk lage score voor dit coldplay-album, maar toch wel enorm nieuwsgierig naar wat Chris nog allemaal in petto heeft.

Mylo Xyloto is wel een mooie albumopener, gewoon om er wat sfeer in te brengen. Best wel geslaagd, zeker door de goede overgang naar Hurts Like Heaven. Hyperkinetische pop, ongelofelijk aanstekelijke pop ook. Voor mij al meteen een hoogtepuntje op dit album, zeer leuk nummer.
Dan de eerste single al meteen: 'Paradise'. Heeft heel wat tijd nodig gehad bij mij, vond hem de eerste luisterbeurten op de radio echt niet goed, maar is gaandeweg gegroeid en is nu zeker en vast een aangenaam nummer.
Daarna komt Charlie Brown, een nummer dat ik live al heel goed kon waarderen de eerste luisterbeurt, en ook op plaat is dit een erg leuke song. Hadd zo op Viva la vida kunnen staan mijns inziens.
4 tracks weg en me nog geen minuut verveeld. Geweldige start van het album.

Dan komt 'Us against the world' een beetje onverwacht. Een rustig, mooi, akoestisch liedje, zoals ik Coldplay eigenlijk nog steeds het liefst hoor. Het kwam dus wel degelijk onverwacht, maar dat wil zeker niet zeggen dat ik het niet kan appreciëren, een welgekomen rustpunt.

Via M.M.I.X. dan maar naar Every teardrop is a waterfall, de eerste uitgebrachte single. Sfeernummer zonder meer, scoort live best wel, ook op de plaat vind ik het absoluut geen misbaksel.
Major Minus is alweer een vrolijke, snelle song, voor mij persoonlijk weer een voltreffer. Zeer geslaagde song. 2de échte hoogtepunt na Hurts like heaven. Maar wederom, ook tot nu nog geen minuut verveeld!

Met U.F.O. komen we aan het tweede rustpunt van het album. Alweer een mooie akoestische gitaarsong van Chris. Niets uitzonderlijk echter vind ik persoonlijk. Niet slecht, maar ook niet meer dan dat.

Na U.F.O. gaan we er weer volledig tegenaan, moet Coldplay gedacht hebben, en volgt Princess of China, met Rihanna als gastartieste. Jammer, ongelofelijk jammer. Een op het irritante af popsong is het gevolg, wat inderdaad zelfs niet per se door Rihanna komt. Zonde, echt.
Goed, 1 verloren wedstrijd is nog geen verloren seizoen. Terug rust brengen na dé misser van de plaat. Een mooie, mooie song: Up in flames. Simpel, maar efficiënt. Petje af!
Via 'a hopeful transmission' dan weer verder naar 'don't let it break your heart', een doordeweekse overgang, niet geheel overbodig na het rustige 'up in flames', maar ook niet meer dan dat. 'Don't let it break your heart' zelf dan, een bijwijlen chaotische song, die ik pas na een heel aantal luisterbeurten kon appreciëren. Wederom niet slecht echter, maar leunt wel dicht aan bij het eerste deel van het album. Misschien iets te veel van hetzelfde.

De plaat wordt dan afgerond met 'up with the birds'. Geen fan van het eerste deel van dit lied, maar het tweede deel kan ik zeker wel smaken. Matige tot degelijke afsluiter.

Deze plaat is bijwijlen dus zeker goed, echt goed zelfs in het eerste kwart. Nog steeds heel goed tot track 8 zelfs. Daarna valt het niet per se volledig in elkaar, maar is het niveau toch heel wat minder, 'up in flames' uitgezonderd. De samenwerking met Rihanna kost Coldplay voorlopig een halve ster in mijn beoordeling, maar het kan zeker nog naar de 4 sterren gaan.

De rustpunten vind ik uiteindelijk toch goed gezien. Heb een paar keer bij mezelf gedacht dat ze misschien beter de snelle, opzwepende songs bij elkaar hadden gezet en de tragere, rustige nummers samen. Dit zou echter vooral tegensteken bij de snelle nummers, waar ik nu 'Don't let it break your heart' al min of meer een nummer te veel van vind.

(Voorlopig) 3.5/5 voor deze Mylo Xyloto van Coldplay, zonder twijfel hun meest poppy plaat.

E

Heb je wel eens bedacht dat dat misschien is omdat het album gewoon gemiddeld als slecht wordt ervaren? Aan alle kanten is er kritiek op dit album en zo ook hier. Mijn stemis bijvoorbeeld echt geen onzin, maar hoe ik het album ervaar. Dat maakt mij nog niet iemand die het gemiddelde naar beneden wil halen.
Jij geeft toe ook een onzin stem te geven, in feite dus een reden om een moderater. te vragen je stem te verwijderen....
Laat jezelf nou niet kennen en geef gewoon een stem waarvan jij vindt dat het album waardig is. En als er dan toch van die looser stemmen tussen zitten, verlaag jezelf dan ook niet om het tegenovergestelde te doen.

Qua album blijf ik dit overigens de grootste teleurstelling van 2011 vinden. Ik vraag me af of deze ooit zo leuke band zich ooit nog kan herpakken in waar ze goed in waren; leuke muziek maken.

Je ziet bij dit album wel een tendens dat Pitchfork, Allmusic ed nog wel redelijk positief zijn ,maar dat het album bij het publiek een stuk minder aanslaat.

Wat een (onterechte) lage waardering voor dit album. Zie allemaal 0 en 1 sterren voorbij gaan. Mag ik concluderen dat Coldplay 'uit' is ? Niet stoer meer?

Nee, ik denk dat je kan concluderen dat ze momenteel totaal geen inspiratie hebben om iets moois te maken ... mensen die de band goed vonden omdat het een mode zou zijn vind je weinig op deze site denk ik..

Dankzij "Mylo Xyloto (2011)" sta ik niet meer zo negatief tegenover Coldplay. Ik heb "Mylo Xyloto (2011)" gewaardeerd met 4****. dVTB, waar blijven jouw beloofde 5 sterren??

Alsof dat halfje nou zoveel uitmaakt, en zou je niet beter het cijfer geven dat je denkt dat deze plaat verdient.

De stem van dVTB is weggehaald, omdat het een proteststem was (vanwege het in zijn ogen lage gemiddelde). Hij mag een stem uitbrengen die zijn persoonlijke waardering voor dit album weerspiegelt en die losstaat van randzaken. Zie ook de Wiki hierover.

Daar heb ik zo mijn twijfels over. Als je ziet hoe lang men soms een album de tijd geeft om het zogenaamde kwartje te laten vallen, kun je toch wel zeggen men zich toch graag bij de meerderheid wil aansluiten.

toch met een ster verhoogd, geen geweldige plaat maar luistert toch aardig weg..

Een behoorlijk slecht album voor Coldplays doen.
Met plasticbeats en een TE mainstream geluid,ze gaan steeds meer de Mainstream kant op om vooral het grote publiek niet teleur te stellen.

En tóch vind ik het openingskwartet erg sterk. Jammer dat het niet volhoudt.

Ik vind nog altijd de eerste helft van de CD heerlijk om naar te luisteren. Charlie Brown is ook veruit het sterkste nummer van het album. Voor mij één van de beste Coldplay nummers ooit.

Ben ook van mening dat dit album hoger verdient dan nu. 0,5 of 1 ster is dus gewoon een 1 of 2 geven voor dit album. Dat slaat echt nergens op. Voor een tijd waarin iedereen naar dance, house, palingpop en nederhop luistert, genres die het nog niet eens verdienen om muziek genoemd te worden, is dit gewoon weer geweldig goed en afwisselend en durf ik mijn radio weer aan te zetten.

Ik heb hem gekocht maar nog maar 1 x de moeite genomen om ernaar te luisteren. Het is gewoon niet mijn ding. Doe voor mij maar de nieuwe cd's van Noel Gallagher en Snow Patrol die in dezelfde periode uitkwamen.

Sommige mensen hebben ook altijd pech.

Zo.....mij als diehard Coldplay-fan toch ook maar aan een mening gewaagd. Tijdje getwijfeld, mede door de ietwat felle discussies die dit album schijnt los te maken hier. Met alle respect: het gaat hier maar om muziek he?

Ik begin deze recensie met een uitspraak die Chris Martin deed in een interview met Rolling Stone:

"Brian Eno has become, not a session musician, but a player," says Martin. "He loves to just stand in the circle and play with the band. So he's kind of more of a band member than producer this time, which is very fun."

Naar mijn mening ligt hierin het grote verschil met Viva La Vida, wat ik (op het uitgemolken titelnummer na) een goed album vond. Op dat album was Brian Eno een producer die weliswaar de nodige invloed had, maar genoeg afstand bewaarde zodat Coldplay toch als Coldplay klonk.

Op Mylo Xyloto is de invloed van Eno naar mijn mening teveel door geschoten. Chris laat in hetzelfde interview weten dat Eno het ene naar het andere rare geluidje liet horen en dat ze het allemaal geweldig vonden. In een interview met Pitchfork zegt hij letterlijk dat ze alles deden wat Eno wilde (want als Eno met je wil werken, dan is dat een hele eer volgens Chris).

En daar ligt voor mij de pijn in dit album: dit album klinkt niet als Coldplay die Coldplay speelt, maar als Coldplay die werk van Eno ten gehore brengt. Eno heeft simpelweg een te dikke vinger in het eindresultaat gekregen. Het resultaat is een zwaar over geproduceerde plaat met inderdaad een stortvloed aan vreemde geluiden, een hoop meezing-geluiden (whooohohohohooo) en instrumenten die uit een computer lijken te komen (soms twijfel ik echt of ik nou een drummer of een drumcomputer aan het werk hoor).

En wat betreft de discussie dat "Princess of China" niet op dit album past. Dat klopt: volgens Chris is het nummer grotendeels door het productieteam van Rihanna onder handen genomen. Of dat nou slim was?

Maar hey, elke goede band maakt wel eens een minder album. Maar stiekem hoop ik wel dat dit het laatste album met Eno was. Ik ga dus lekker toch naar het concert op het Malieveld wetende dat Eno op dat concert niet meespeelt! En zonder de overkill aan productie klinken de meeste nummers alweer een stukje beter!

berichten over stemgedrag verwijderd.

Sorry Lennon, je diskwalificeert jezelf door te stellen dat het album gemiddeld als slecht wordt ervaren. Check bijvoorbeeld eens deze cijfers... Critic Reviews for Mylo Xyloto at Metacritic
Als jij andere statistieken hebt, dan ben ik zeer nieuwsgierig!!

Ik heb zowaar 2 nummers ontdekt die ik nog leuk ga vinden ook

Major Minus en up in flames



Nee, doe niet aan statistieken, De billboard 100 is ook statistiek, Adele verbreekt een Beatles record.. ze vergeten alleen te vermelden dat het nu op airplay wordt beoordeeld, en dus niet te vergelijken is, want als de maatschappij maar schuift komt er genoeg airplay. MAW, statistieken zeggen me helemaal niks.

ik neem gewoon waar wat er in mijn omgeving gevonden wordt onder de mensen die Coldplay een warm hart toe dragen, en ik kan je zeggen dat de kritieken niet mals zijn.