Coldplay - Mylo Xyloto (2011)

^ Zonder 'Hurts Like Heaven' en met 'Up in Flames' ben ik het met je eens.|
En dan zetten we 'Moving to Mars' er stiekem ook bij

Heel verstandig!

Voeg daar Moving to Mars aan toe en je hebt een leuke ep.

Misschien dat je het dan idd mooier gaat vinden. Ik kan na twee dagen sinds de 'lek' nog niet zeggen dat ik het een teleurstelling vind. Uiteraard zijn de meeste liedjes van dit album al eerder bekend geworden door de live-optredens, maar die stelden mij stuk voor stuk niet teleur. Ik hoor vooral Coldplay die gewoon weer erg mooie liedjes heeft gemaakt.

De grote kritiek-golf kwam ook in 2005, toen X&Y een massief hitalbum werd; wellicht ontstaan door de onmogelijke verwachtingen na A Rush. Deze kritiek heb ik nooit echt begrepen, omdat ik het net als Parachutes, AROBTTH en VLV een sterk album vind. In lijn der verwachting golft de kritiek dus stabiel voort: een 2,96 op dit moment voor dit album alhier is niet bijster hoog.
In mijn optiek verdient het veel meer. Over smaak valt niet te twisten, dus discussies hier zijn leuk, maar zinloos.

En Up In Flames Dat nummer is geweldig

Ik wil geen Coldplay-basher zijn, ik vond de eerste 3 albums (ook X & Y) heel sterk en vond Viva La Vida minder. Ik sta zeker en vast ook open voor vernieuwing . Waar een elektronische tint bij Keane ( perfect Symmetry) wel geslaagd was, gaat Coldplay hier toch wel een groot stuk de mist in. Ik vind er met veel goede wil 4 goede nummers op. En zoals meermaals aangehaald : ohohoh is leuk om 1 keer mee te roepen, maar niet bij de helft van je repertoire bij wijze van spreken...

al met al stiekem toch niet zo slecht album dus?

Vette artwork ook

Hoe bedoel je dat bossie? Het album is nog niet te koop, of doel je op de hoes?

Ha, ha: nice try!

Up in Flames vind ik zelf echt niks en Moving to Mars staat niet eens op het album. Maar de users die met die nummers kwamen hebben het geheel dan ook net wat hoger gewaardeerd.
Kortom: voor mij zijn 3 goede nummers en 2 net 'an nummers op de 11 echt te weinig om het album zelfs een beetje goed te vinden. Ook het geheel overtuigt niet en de productie is matig (zie ook mijn review). En ik vind dat dus jammer. Ik bouw nu geen anti-Coldplay feestje of zo, maar draai wel die paar goede nummers.

Featuring Rihanna.. Zegt misschien genoeg. Of moet ik dit album toch maar gaan luisteren?

En is 'ie van karton? Kan 'ie Up In Flames?

Je draait om wie wat gezegd heeft

Ikzelf heb nooit beweert dat dit een slecht album is, zoals ik al zei zijn er wel degelijk een aantal parels, enkele zeer leuke popnummers maar helaas ook een aantal wat mindere nummers, alhoewel dat nummer met Rihanna de enige is die ik echt slecht vind. Ik vind het alleen echt te min naar Coldplay maatstaven, de manier waarop ze het hebben aangepakt ook, dus in dat opzicht ben ik teleurgesteld. Every Teardrop Is a Waterfall is best een lekker nummer, maar Coldplay kan gewoon zoveel beter, dat is het vooral. Moet er wel bij zeggen dat het geheel beter vind dan ik na één luisterbeurt deed. Maar ik zal binnenkort met een wat meer degelijke recensie komen waarin het duidelijker wordt

Dat herken ik.

Ik weet niet hoe het met jou zit (ik wacht met smart op de rencensie ), maar ik vond dit album na een keer luisteren zwaar tegenvallen. Het viel me meteen op dat er een hele berg electronica over dit album is uitgestort en daar ergerde ik me heel erg aan. De meeste nummers klonken wel leuk en aanstekelijk, maar niet direct als kwaliteitsnummers.

Inmiddels heb ik dit album al wat meer gedraaid en ik ben al milder aan het worden. Dat het hele album 'top 40-proof' is ligt er wel erg dik bovenop, maar daar stoor ik me niet heel erg aan. Het blijft wel een duidelijk Coldplay-album (met name tijdens de rustige nummers), ondanks de flinke ommezwaai die ze met dit album maken. En dat vind ik positief.

By the way: Princess of China vind ik stiekem best leuk

Ik vind het nummer zelf niet sterk geschreven, maar niet per se ergelijk (al vind ik de muziek erachter ook niks), met name de stem van Rihanna ergert me, sorry, kan echt niet tegen haar. Dan is een nummer al gauw verpest.

Ja, dat begrijp ik. Er zijn veel mensen die Rihanna's stem niet kunnen hebben (ikzelf ook niet, in sommige van haar nummers). Princess of China vind ik dan weer wel goed gezongen door haar.

Naar mijn idee hoor je alleen wat ouderwetse 'Coldplay kwaliteit' bij (inderdaad) een enkel rustig nummer en Major Minus. Verder vind ik de band onherkenbaar op dit album.

Ik heb het ook niet alleen over de 'Coldplaykwaliteit', want die hoor ik zeker niet op alle nummers terug. Ik bedoel meer dat het wel herkenbaar blijft als Coldplayalbum, en daar dragen tekst en vooral zang ook erg aan bij natuurlijk.

Naast de aanrader Boxer Rebellion (die trouwens ook live de moeite waard zijn), zijn sommige nummers van de laatste van Steven Wilson ook een idee. Ik luister bijvoorbeeld nu naar postcard.

heerlijk album! een diepte punt ze hadden nooit met rihanna samen moet gaan werken! verpest gelijk een hoop!

Je vergeet alleen het eerste nummer van de ceedee, sluit perfect aan op het 2e nummer. Dan kan dit album nog net, gewoon erg matige ceedee dit.

Na al die negatieve commentaar ben ik toch wel eens benieuwd hoe dit klinkt.
Ik heb nu al Paradise en Every Teardrop Is a Waterfall gehoord die eerste vind ik echt niets de tweede kan er mee door. Bne wel eens benieuwd naar die interludes op de plaat.

Hurts Like Heaven en Charlie Brown bevatten een beetje dezelfde energie als sommige nummers van Arcade Fire! Sowieso een aangename eerste luisterbeurt. De eerste twee singles wisten mij absoluut niet te overtuigen maar gelukkig is het album over het algemeen stukken beter.

Arcade Fire? Die link zie ik niet zo

de cruciale 3*-grens is bereikt

Ik had niet verwacht dat dit nog zo'n goed album zou zijn.
Het duurde en duurde maar, een drum hier en een gitaartje daar.
Meestal wordt het er niet beter op, zie hier de nieuwe Coldplay.
Had de groep al een klein beetje afgeschreven.
Coldplay album met Coldplay geluid en zo hoort het.

Coldplay: Een hoge boom die erg veel wind vangt, zeker hier op MusicMeter. Een band waar altijd veel op kritiek op is en waar veel op gezeurd wordt. Ik begrijp de kritiek wel: de muziek is veilig, behoorlijk commercieel en geschikt voor de grote massa's. Desondanks heb ik Coldplay altijd erg gewaardeerd. De band staat voor mij garant voor wellicht wat veilige, maar altijd kwalitatief prima poprock. Sterker nog, toen Coldplay laatst voorbij kwam in het ‘het slechtste van’ topic, kon ik geen enkel nummer van ze noemen die ik echt slecht vond, al hebben ze natuurlijk wel wat mindere nummers. Het moge duidelijk zijn: ik ben en blijf een liefhebber van Coldplay.

Het is dan niet meer dan logisch dat ik enorm uitkeek naar het vervolg van Viva la Vida and Death and All His Friends. De eerste single stelde helaas nogal teleur: het was wel een lekker nummer, maar miste een beetje die Coldplay kwaliteit, leek een beetje té gladgestreken en had een té hoog top 40 gehalte, om het zo maar even te noemen. Dit is in het kort hoe ik ook over dit album denk, het klinkt allemaal best leuk, maar ik mis iets over de grote lijn. Uiteraard ligt dit iets genuanceerder:

Het album is er voor mij één met hoogte- en dieptepunten, iets wat ik eigenlijk niet van deze band, die altijd behoorlijk constante albums heeft afgeleverd, gewend was. Dit album heeft een redelijk grote middenmoot die best lekker is en goed wegluistert, maar van een lager niveau dan ik van Coldplay gewend ben. Onder deze nummers versta ik nummers als Paradise, Charlie Brown en Every Teardrop Is a Waterfall. Dan zijn er nog een aantal prima nummers, zoals Don’t Let It Break Your Heart en Major Minus, die boven die middelmaat uitkomen, maar op andere Coldplay albums qua niveau nauwelijks waren opgevallen en misschien zelfs tot de mindere nummers hadden behoort.

Dit zegt wederom iets over dit album en waarom ik toch wel teleurgesteld ben: het gemiddelde niveau ligt gewoon lager dan ik van ze gewend ben, waardoor dit toch niet is geworden wat ik had gehoopt. Daarnaast bevat dit album het nummer Hurts Like Heaven, die mij gewoon irriteert, en het vreselijke Princess of China, misschien wel de reden waardoor ik nog het meest ben teleurgesteld in Coldplay: uiteraard was Coldplay altijd al een band voor het grote publiek en die daar ook wel op gericht was, maar een nummer met Rihanna? Gewoon erg jammer. Een matig geschreven nummer over een vervelende, dance-achtige ‘beat’ met een zangeres wiens stem ik gewoon erg vervelend vind. Met schot het slechtste nummer van Coldplay, gevolgd door Hurts Like Heaven.

Gelukkig heeft Coldplay ook aan de fans van hun oudere werk gedacht: er zitten weer een aantal echte Coldplay pareltjes tussen: Up in Flames, U.F.O. en Us Against the World. Op Up in Flames, een door een drumcomputer voortgedreven, ingetogen nummer die door de piano begeleidt wordt laat Chris Martin zien waarom ik hem als zanger nog altijd waardeer: wat een prachtig refrein! U.F.O. is een simpel, ingetogen gitaarliedje à la Kingdom Comes: gewoon erg mooi dus. Us Against the World past ook in dit rijtje ‘ingetogen Coldplay nummers’. Wat mij betreft is dit het mooiste nummer van het album: Chris Martin zingt vol bezieling, zijn stem kraakt zelfs af en toe een beetje wat aangeeft dat dit nummer niet de gladgestreken insteek heeft van veel andere nummers op dit album, het is zelfs vrij rauw voor Coldplay begrippen. Een nummer dat me echt raakt; vooral als hij "and if we could float away" zingt heb ik gewoon kippenvel.

De drie mooiste nummers vind ik dus de drie rustigste nummers van het album, dit laat zien hoe ik Coldplay persoonlijk het liefste hoor. Deze andere sound met meer ‘poppy‘ aanpak is er ééntje die ik, op een enkele uitzondering na, niet slecht zou willen noemen, maar die mij gewoon niet zo bevalt als het voorgaande werk van Coldplay. Het is een tamelijk wisselvallig album geworden waarop Coldplay zowel irriteert als ontroert, maar die vooral gekenmerkt wordt door een middelmatigheid die ik niet van Coldplay gewend was. Een nauwelijks memorabel album waarvan ik waarschijnlijk slechts een aantal nummers daadwerkelijk zal blijven luisteren en die niet zo weet te bekoren als de vorige vier albums, al is hij heus aardig. Daarom blijf ik toch een beetje met een teleurgesteld gevoel zitten: ik had er gewoon meer van verwacht. Desondanks luistert het best lekker weg, het blijft een zekere kwaliteit houden, waardoor een voldoende toch wel op zijn plaats is.

Voor mij is dat nou juist het manco van dit album... de eigen sound is compleet verdwenen!

Als jij er blij mee bent dan ben ik dat ook voor jou. Ze hebben de plaat dan niet voor niets gemaakt.

Het feit dat dit album zo'n lage waardering heeft komt omdat iedereen een mening over Coldplay wil hebben. Las hieronder ergens dat het album van Rihanna een hogere waardering heeft. Logisch, alleen de Rihanna fans stemmen daar. Op het album van Coldplay stemt iedereen die zegt muziekliefhebber te zijn, dus ook de niet Coldplay fans. Dus zo'n vergelijking vind ik niet fair. Eigenlijk heb je het als band toch goed gedaan wanneer iedereen een mening over je wil hebben.

Ook ik heb een mening over dit album. Vind het zeker niet slecht. Eigenlijk staat er voor mij maar een slecht nummer op, en dat is het nummer met Rihanna. Ik snap niet waarom je als Coldplay zijnde met haar wil samenwerken. Je weet dat dit op voorhand al veel negatieve kritiek als gevolg zal hebben. Uitschieters voor mij: Hurts Like Heaven, Us against the World, Up in Flames. De twee singles klinken mij de ene keer goed in de oren, de andere keer irriteren ze me. En de rest van de nummers (op die van Rihanna dus na) kunnen er mee door.