Kate Bush - 50 Words for Snow (2011)

Overdrijven wordt hier verheven tot een vak

Hey Musician ! Zo ken ik je niet ! Altijd vol respect voor andere MM gebruikers, waardering voor muziek en de luisteraar ! Iemand die anderen op deze site altijd in hun waarde laat..

Mensen genieten ieder op hun eigen manier van muziek. De ene met een sigaar, de ander met wijn en weer een ander starende naar een kaars..

Ik geniet van muziek op verschillende manieren. Uit mijn dak gaan bij Dune, Genesis altijd, Radiohead bij het koken ( sorry.. ), Elbow als ik vrij en Kate Bush ( deze dan.. ) in dit jaargetijde met mist, binnenkort storm en als de open haard aan staat. Op een zwoele zomeravond naar Mark Hollis en in de brandende zon naar Bjork..

Tuurlijk.. cynisme van jou.. Dat mag.. Maarruh.. respect..

In specifiek goede relaties, zoals die tussen Hans Brouwer en mijzelf, mag er af en toe best een dolletje worden gemaakt bij voorzetten voor open doel....

Ah, ik wist niet dat er persoonlijke relaties in het spel waren ! Ik ken natuurlijk niet alle verbintenissen met elkaar op deze site maar ik zal jullie lekker verder laten dollen..

Bah.. Ik ben weer veel te serieus.. Tijd voor een dikke bier, en eigenlijk dan wel nog 2.. of 3..

Maar nu weer naar mw Bush met wie ik vroeger ook graag een potje specifiek had willen dollen...

Markeert 50 Words for Snow de overgang naar een nieuwe Kate Bush tijdens de tweede helft van haar muzikale leven?

In het deel van Wild Man tot en met de titeltrack is het lijntje naar vorige albums het duidelijkst aanwezig. Curieus genoeg zijn dit nu juist de nummers waar je iets op kunt aanmerken. Niet veel, maar toch. De rest van het album is minimaler en qua structuur vrijer, meer jazzy dan we van haar gewend zijn.

En wat al langer speelt: Kate's theatrale zang heeft steeds meer plaatsgemaakt voor een natuurlijker geluid. Haar stem is met de leeftijd mooier geworden! Zo niet bij Elton John trouwens, die in het lage register lelijk naast de noten loopt te vibreren.

Misty en Among Angels zijn van een ongekende schoonheid; hier wordt een maximaal effect bereikt door een sobere combinatie van stem, piano en (bij Misty) een ritmesectie. Van mij mag Kate Bush nog veel vaker in die stijl componeren.

Vandaag kwam het vinyl binnen... 'Misty' en 'Among Angels" horen tot de beste songs die ik dit jaar heb gehoord! Halve * erbij en naar de volle vijf!

Waar heb je die vinyl versie gehaald?

Amen!

De vinyl versie is op diverse sites verkrijgbaar:
North end Haarlem
Plato Mania

Of gewoon bij BOL.com/ Cosmox, die overigens incl. verzending van de vier genoemde het goedkoopst zijn.

Wat een prachtig album is dit geworden en wat ben ik er blij mee! Ik heb hem nu acht tot tien keer geluisterd, iets wat ik altijd nodig vind bij albums van dame Bush. Ze moeten als het ware rijpen in mijn hoofd. Ik vind alle nummers van A tot Z prachtig, maar het nummer met Elton John vind ik het minst. Niet door de zang van Kate, maar Elton heeft wel zijn beste tijd gehad geloof ik. Het klinkt allemaal erg jazzy en dat mag ik wel. Ik ben niet zo'n liefhebber van moderne jazz, maar sinds "The Rainbow Children" van Prince heb ik wel geleerd opnieuw naar jazzy muziek te luisteren om dan te ontdekken dat er veel meer lagen inzitten dan dat je in eerste instantie verwacht. Kate heeft weer een parel afgeleverd. Ik zal deze CD nog vaak draaien. Nu maar bidden dat ze gaat touren.... Daar gaan geruchten over.... 5 *

Vandaag bij de luisterbeurt komt toch voornamelijk Hello Earth in gedachten bij mij (ook een topper van The Ninth Wave. Waarom pak je precies Under Ice (later nogmaals). Ik vond dat Wild Man na Misty wel als een soort Jig of Life de sfeer met een positieve vrolijke noot doorbreekt. Ik hoor nog steeds wel parallellen met The Ninth Wave dus.


Kun je een voorbeeld geven, ik hoor wel wat dingetjes, maar niet zo zeer bij de lage noten en dat vibreren ook niet trouwens. Snowed in at Wheeler Street vind ik tekstueel wel erg sterk nog steeds, de inhoud van de tekst past zo mooi in het duet John/Bush en hun bewondering voor elkaar. Vind het nog steeds een ontroerende combi.

Die pakte ik erbij omdat een andere user dit aanhaalde en ik die vergelijking wel snapte. Ik moet nu juist heel erg slikken bij jouw vergelijking van het nummer Hello Earth. Nummer 1 in mijn Kate Bush top 10.
Je mag aannemen dat ik dat nummer dus echt 100 keer beter vind en ik het ab-so-luut niet wil vergelijken met wat ik op dit album hoor. Ik vind dat sowieso qua sfeer compleet anders. Ik zou nu dus de wedervraag kunnen stellen waarom je juist dat nummer erbij pakt
En de overgang naar Wild Man met de overgang naar Jig of Life 'vergelijken' ontgaat me ook totaal.

Als ik beter werk in 'dit genre' wil horen grijp ik liever naar Joni Mitchell.

Vandaag dit album weer gedraaid en ik geef het op. Niet het luisteren want het is mooi genoeg maar wel dat ik dit waarschijnlijk nooit veel beter zal gaan vinden en dat het bekende kwartje om dit tot een meesterwerk te laten uitgroeien nooit zal vallen.
Een minder album is dit voor mij en zelfs mindere albums van Kate zijn nog steeds heel mooi. Laat ik nogmaals duidelijk stellen: ik ben geen basher van dit album alleen snap ik de torenhoge score van veel anderen niet. Die horen meer dan ik blijkbaar. Gelukkig heb ik dan weer andere 5* albums van deze grande dame.

Onbedoeld gevoeligheidje blijkbaar Het is overigens niet de bedoeling om heilige huisjes omver te schoppen (Hounds of Love staat in mijn Top 10 en sla ik ook nog hoger aan), ik hoopte alleen dat voor jou als longe-time fan toch nog het kwartje zou vallen, maar helaas. Toen ik het album vandaag in de trein op de iPod luisterde toen hoorde ik toch wat parallellen met Ninth Wave, maar niet zozeer Under Ice. Ik meende dat jij daarover begonnen was. Vandaar.

Ik zal het nog even naluisteren om met minuten en seconden te komen, maar er zitten in het eerste stuk (de eerste drie nummers zeg maar) enkele momenten die herinneren aan de overgangen in Hello Earth. Ook het stukje Richard Hickox Singers bijvoorbeeld. De overgang van pianomelodie naar meer (natuur)geluiden en acapella zang.

En over Jig of Life. Het gitaar riedeltje dat in Wild Man overheerst heeft als zonnige openbaring na Misty op dit album hetzelfde effect dat Jig of Life heeft, na Watching You Without Me. Toen vond ik dat riedeltje ook wel wat weg hebben van de viool in Jig of Life.

Maar goed, het gaat vrees ik niet gebeuren. Ik heb er weer erg van genoten. Zowel de duetten met Bertie als met John en Fry. Het is allemaal raak. Heb ook Paprika Plains nog eens opgezet dit weekend. De kracht van Joni kan mij gelukkig ook bekoren.


Among Angels is eigenlijk het enige nummer waar ik juist nog niet veel mee heb.

Ik ben inderdaad al heel erg lang fan dus is het wat zuur als het maar niet wil aanslaan zoals je hoopt. Ik was over Director's Cut ook al niet zo heel erg enthousiast omdat ik de noodzaak er niet van begreep en niet alles even goed vind uitpakken maar dat album vind ik toch wat anders omdat het herbewerkingen zijn.
Eigenlijk ben ik altijd wel euforisch over Kate Bush alleen ten tijde van The Red Shoes was ik dat niet maar toch was ik toen minder teleurgesteld dan nu en dat komt omdat 50 Words for Snow zo sober is en dan juist zou moeten aanslaan bij mij. Ook haar lagere stem vind ik juist erg mooi (heb ik bij Joni Mitchell precies zo) dus dat is het ook al niet.

En ja dat was even een gevoelige vergelijking: ik vind dat het mooiste nummer van haar.

50 Words Of Snow klinkt voor mij als een vervolg op de b-kant van Hounds Of Love.
Daar ging het over therapeutisch verwerken van de angst voor water, en een dreigende verdrinkingsdood.
Nu hoor je de uiteindelijke berusting.
Dingen lopen in het leven eenmaal zonder planning.
De dreigende schaduw in de mist hoeft niet een griezelige vreemdeling te zijn.
Ook een verlaten sneeuwman behoort tot de mogelijkheden.
De kalmte van vallende sneeuw, gevolgd door een gecamoufleerde gladheid.

Misschien klinkt het ook gewoon allemaal te glad en te gewoontjes.
Muzikaal zijn er zeker mooie lagen hoorbaar.
Enigszins sluit het aan bij een album als Secrets Of The Beehive van David Sylvian, anderzijds??
Ik weet het nog niet helemaal, het klopt nog niet allemaal.
Natuurlijk blijft Kate’s stem prachtig om naar te luisteren, maar hier lukt het haar niet meer om mij te betoveren.
Waarschijnlijk hebben de jaren een stuk van de magische glans van haar geluid laten slijten.
Ik heb regelmatig gelezen dat dit een gedurfd en experimenteel album was.
Voor mij heeft ze juist teveel op safe gespeeld.
Toch is dit uiteindelijk wel een geslaagde comeback te noemen.
De soberheid raakt genoeg ontroerde luisteraars.
Helaas hoor ik daar niet bij.
Al blijf ik haar oude werk koesteren.
Kate Bush zal voor mij hoe dan ook een van de mooiste stemfeeën aller tijden blijven.

2:02 [You were with] Someone [else] / 2:53 [But I'd know that] You'd surprise [me] / 5:08 [Snowed in at Wheeler] Street.

Drie voorbeelden waarbij Elton John ongeveer een halve noot ernaast zit, ondanks (of mede door) een soort dronkemansvibrato. Als dit de enige onzuivere momenten waren, was ik er nooit over begonnen, maar zijn zang rammelt voortdurend.

Pas als 'ie wat hoger uithaalt met: "I DON'T want to loose you !!" denk ik: hèhè, dat klinkt weer lekker.

De stemmen passen ook niet mooi bij elkaar.
Had dan weer voor Peter Gabriel of Gotye gekozen.

Dankjewel, ik ga het straks even beluisteren.

edit: inmiddels gedaan. Ik snap wat je bedoelt, met (dronkemans)vibrato. Heb even aansluitend Nikita geluisterd om te kijken hoe zijn stem toen was (ik dacht dat dat (dronkemans)vibrato al zo veel langer in zijn rustigere muziek zat - niet dus). Dat hij er zoveel naast zit zou ik niet durven beweren, maar daar zit mijn kennis/kunde niet. Ik hoor inderdaad dat dergelijke noten overal door het nummer zitten, wel elke keer op ongeveer de zelfde plek in de melodie/tekst.

Het doet voor mij geen afbreuk aan het nummer in elk geval.

Velvet music, gratis verzendkosten én hij wordt zo verstuurd dat-ie alleen aan de geadresseerde wordt overhandigd!

Het sterke van Among Angels is dat het nummer bijna wordt 'opgelost' met een mooi majeur-akkoord van het orkest in de laatste refrein...maar dat gebeurt niet, waardoor het qua melodie erg in de lucht blijft hangen. De valse start aan het begin maakt het bijna nog mooier en directer; alsof we getuige zijn van het maken van deze muziek!

Na Snowed in at Wheeler Street dat ik luisterde vanwege Svendra's comment en 50 Words kwam ook Among Angels ook al weer voorbij, dus pik ook gelijk even deze toelichting mee. Dat is precies wat ik ervaar, maar voor mij is dat in de lucht blijven hangen dan weer net minder positief. Het nummer mist een beetje een pointe. Dat begin is inderdaad wel charmant, ook ergens in Lake Tahoe (als ik me niet vergis) zit ook zo'n moment dat 'fout' lijkt.

Bij mij slechts een beetje; het is nog steeds een sterk nummer.

Maar wat een mooi album is dit toch, nota bene ruim 30 jaar nadat velen met mij op haar (muziek) verliefd werden. Andere persoonlijke helden lijken gestopt te zijn (David Bowie) of brengen geen normale studioalbums meer uit (Peter Gabriel) maar deze artieste gaat door op het hoogste niveau .

Kan niet wachten op de eerste sneeuw. Kaarsen aan, een goede fles rood en de nieuwe Kate op. Wat een sfeer heeft dit album, wat weet Kate Bush je vanaf de eerste seconde mee te slapen in haar universum. Wat Elton - ik had hem niet herkend eerlijk gezegd - daar moet is mij onduidelijk, we zullen er aan moeten wennen.

Mooi: sommige liefdes zijn voor het leven.

Alsjeblieft niet! Met de eerste sneeuw zijn de treinen direct weer net zo traag als deze plaat.

Stijn, wat is er tegen traag - als het om muziek gaat?

In principe niets, maar het moet niet saai worden en ook niet voortkabbelen.

Nu een paar keer beluisterd en ik geniet met volle teugen.
Misty is een juweel, en Snowed in at wheeler street is er ook 1 hoor.
Eigenlijk zijn het allemaal pareltjes maar als ik ff tijd heb voor 1 of 2 nummers dan zijn het meestal bovenstaande 2
50 words for snow is een goeie 3de

saai is het helemaal niet wat mij betreft, het isafwisselend bombastisch, melancholisch, romantisch, dramatisch, symphonisch en fantastisch

voor mij een dikke 4,5 sterren voor nu
eens kijken wat er gebeurd als ik hem speel als de kerstboom staat, de gordijnen dicht zijn en de kaarsen branden. wie weet gaat het dan wel vanzelf sneeuwen.

Met de gordijnen dicht zie je toch geen sneeuw, ik zou ze open laten.

... of beter: iets anders opzetten.
Verder sluit ik me voor de verandering eens helemaal bij Stijn aan.
zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz..............

Prachtig album. Hemels van begin tot einde, met als enige smetje Snowed in at Wheeler Street: de stem van Elton John vind ik daar niet zo mooi, daarnaast vind ik het überhaupt het minste nummer, al is het zeker goed te beluisteren. Het is een compleet ander album geworden dan we van Kate Bush gewend zijn, op enkele nummers laat ze structuur volledig varen en kiest ze voor een beetje jazzy, lange nummers die je helemaal opzuigen. Een winterplaat bij uitstek.