The Roots - undun (2011)

Een heerlijk album waar de kwaliteit er vanaf spat! Helaas duurt het alleen niet heel lang. Normaal gesproken vind ik 40min perfect voor een album, maar op undun stoor ik me er toch aan. Dit komt omdat er bijna 7min aan instrumentals op staan, en op tracks als Sleep en Stomp heb ik het gevoel dat ze een 3e verse missen. Blijf met een gevoel achter dat het niet genoeg is, mede doordat de tracks stuk voor stuk fantastisch zijn wil ik meer horen.

De features op dit album hebben me erg verrast, ik was al een fan van P.O.R.N., maar niet alleen hij maar ook Dice Raw, Big Krit, Truck North, en Phonte komen allemaal hard!

Hoogtepunten voor mij zijn: Make My, Kool On en Stomp

Blijf voorlopig op een 4* staan, maar kan binnenkort wel eens omhoog gaan.

Tijdsduur...illmatic (1 min langer)...time being (6min korter)...

Dit



Omdat



Nog een reden is dat bijvoorbeeld bij Time Being en Illmatic er maar 1 gast feauture op het album staat, terwijl Black Thought hier toch heel veel tijd moet delen met andere MC's. Had iets meer van Black Thought willen horen.

Pitchfork geeft het een 7,3: Klik

Toch wel wat laag, al zeg ik het zelf. Persoonlijk vind ik het tot nu toe het beste album van het jaar, maar ik wacht nog even het nieuwe album van Common af.

Wacht maar op de recensie van Hiphopleeft. Die is al een stuk representatiever.

Haha, zal ik doen. Vooral benieuwd wie de eer krijgt om deze recensie te schrijven

Laten we in godsnaam hopen dat Rob van den Aker die recensie mag schrijven.

Maar bij cyne heb je wel al sowieso 2 mc's nee snap wel wat je bedoelt, ik wil gewoon zeggen dat ik me er niet echt aan stoor. Bovendien heb je op time being ook wel wat instrumentale stukken.

Trouwens R&P op hiphopdx krijgt deze wel een 5 sterren review. Ok die site is niet all that, zeker de users stemmen daar veel te hoog, en de reviewers geven pakweg evidence een 3.5 maar joell ortiz een 4.5, dus ik ga zelden akkoord met hiphopdx. Maar ik denk dat ik er in 2 jaar nog geen enkele 5 zag passeren. Trouwens pitchfork gaf kanye meteen een 10, ik vind hun reviews ook niet altijd on point. Wachten op hiphopleeft dan maar en hopen op rvda als recensent

@jordy hoop ook op een dik album van common maar ik weet wel zeker dat die niet beter wordt dan deze! Hoop gewoon dat het een 4 minstens wordt, maar vrees ervoor

Hahaha, dat zal mooi zijn, ik lees namelijk alleen de recensies van Rob van den Aker op HHL. Al die andere vind ik eerlijk gezegd niet zo boeiend

Met een 4 ben ik ook al dik tevreden hoor. Ik denk ook niet dat het beter gaat worden dan dit album, maar hoop er stiekem toch op...

Dat gezeur over die instrumentals snap ik ook niet helemaal, oké ik ben er zelf ook geen groot voorstander van, maar op deze manier zijn ze wel lekker makkelijk te skippen. Het viel me namelijk zojuist op bij, "aantal keren afgespeeld", dat ik ze al opvallend vaak heb overgeslagen.

Hoe veelbelovend klinkt die Finality instrumental, daar had ik toch graag een volwaardig nummer van gezien.

Verder stoor ik me ook niet echt aan de instrumentals, die hoge toon aan het begin van Dun daarentegen...Dat hele intro eigenlijk, had van mij niet gehoeven.

Kleine smetjes op zo'n geniaal album.

Dice Raw op Lighthouse

Heb het album nu twee keer beluisterd en het gaat qua sound verder op de lijn van How I Got Over, wat natuurlijk niet verkeerd is. In vergelijking met dat album vind ik undun wat gevarieerder, maar ik ben er nog niet uit of dat een positieve of negatieve ontwikkeling is. Tot dusver vind ik Kool On en The Other Side de beste nummers.

Is de achternaam van Redford Stephens nu ook een knipoogje naar Sufjan?

tsja. de track redford, van sulfjan stevens bestond natuurlijk al veel eerder. Dus waarschijnlijk is het daar wel van afgeleid ja!

denk ik dan

Ik was al helemaal weg van de vorige plaat van The Roots, en dat gaat bij deze niet anders zijn, denk ik. Geweldige instrumentatie, samples en Black Thought is een held. Het album klokt af op iets minder dan 40 minuten, ideaal dus!

En de albumcover is ook bijzonder fraai.

Eerste indrukken: refreinen zijn minder sterk dan die op How I Got Over en Dice Raw komt ook minder sterk uit de hoek, op het terecht allang de hemel ingeprezen 'Make My' na; geweldige instrumentaties, dat zeker, geregeld kippenveldopwekkend en ontroerend, vooral de toetsenpartijen en wat een mooie suite om mee af te sluiten. Eefje moet op gaan passen, wat betreft mijn eindlijstje voor dit jaar.

Kool On, ik krijg er maar geen genoeg van! Maar misschien moet ik de rest van het album ook maar eens gaan luisteren....

Ik trap dus ook met een 4.5 af, moet heel vreemd gaan lopen wil dat cijfer gaan zakken.

Kan dit album de hele dag blijven luisteren.

Ja, dit blijft gewoon steengoed! Ik kan begrijpen dat mensen vinden dat de instrumentals overbodig zijn, omdat ze alle vier aan het einde zijn geplaatst. Deze mening deel ik echter niet. Het zijn sterke instrumentals. Drie van de vier zijn vredig, echt genieten. Eén, Will to Power is echter een 'chaos'. Zou dit nummer niet tussen de andere drie rustige nummers staan, dan verloor het al zijn kracht. Ik vind de instrumentals dus wel goed geplaatst! En een halfje omhoog!

In het nummer Kool On hoor ik telkens in het refrein: "Come get your kool aid; stars are made to shine." Niemand die daar ook last van heeft? Ik heb daardoor moeite om het nummer serieus te nemen.

Haha heb ik ook. Super irritant. Sowieso het vervelendste refrein op het album, eigenlijk het enige vervelende

Ik hoorde het wel ja, maar ik heb er niet zoveel last van.

Ben dit album nu al een week lang minimaal 2 keer per dag aan het luisteren. Beste plaat van het jaar!

Het is wel te kort, zulke goeie albums mogen veel langer duren. Maar ruim 38 minuten aan hoogtepunten is uniek!

Vind het juist een fijne herhaling. Totaal niet storend.

Het dertiende studioalbum van The Roots, undun, is de eerste conceptplaat van de achtkoppige hiphopband uit Philadelphia. Anders dan de meeste artiesten die een conceptplaat maken werkt The Roots een verhaal achterstevoren uit. undun gaat over de fictieve persoon Redford Stephens, die zonder kwade intenties zijn leven probeert te leiden, maar door slechte omstandigheden steeds dieper de criminaliteit inrolt. Black Thought kruipt met zijn raps in de huid van Redford, terwijl de overige groepsleden met heftige instrumentaties de vocalen ondersteunen. De gastartiesten vatten in veelal gezongen refreinen het levensverhaal van de jonge crimineel samen, of staan voor de negatieve invloeden van buitenaf. Tot zover de beknopte versie van een op papier aangrijpend verhaal. Hoe komt dit over in de praktijk?

Lees verder op Hiphopleeft.

Zo, dit soort albums zijn toch wel de reden waarom ik mijn stemmen niet meer bijwerk. Zo kan ik moeilijk HIGO vier sterren geven als bij deze 4,5 sterren uitdeel. Wat een sterke plaat zeg, op een paar momenten na perfect.

Mooi verhaal, Rob.

Black Thought komt wel behoorlijk hard op dit laatste album! Qua producties is het allemaal lekker bluesy en helaas hier en daar wat te gelikt en mij wat teveel zanglijntjes en gastartiestgeneuzel. Keep it basic mensen!
Niettemin aardige plaat, maar wel ERG kort.

Prachtig verhaal Rop. Het concept kende ik nog niet. Het maakt het alleen maar nog een stuk aangrijpender.