The Roots - undun (2011)

Om me wat verder in het concept te verdiepen, heb ik de tracklist zo omgegooid:
1. Redford Suite: Possiblity
2. Tip the Scale
3. I Remember
4. Lighthouse
5. Redford Suite: Will to Power
6. Stomp
7. The OtherSide
8. Kool On
9. Redford Suity: Finality
10. One Time
11. Make My
12. Sleep
13. dun
14. Redford Suite: Redford (For Yia-Yia & Pappou)

Allemaal leuk en aardig maar dan slaat track 13 eigenlijk nergens op. Begint met de dood en daarna hoor je weer een hartslag. Die volgorde die jij aangeeft zou alleen nut hebben als je die track achterstevoren afspeelt.

Dat leg ik je nog wel uit, Rop, dat leg ik je nog wel uit. Lees je wel eens de bijbel?

Nope, vroeger wel vergelijkbare bladen zoals de Taptoe en de Donald Duck.

Oké, even denken hoe ik dat uit ga leggen dan. Oké, ik doe een poging: Redford is een soort Oktoknopie.

Het nummer zelf is natuurlijk ook achterstevoren. Daardoor heb je ook die vervorming die je hoort in de zang en hartslag, etc.

Dat is toch ook wat ik zeg.

Je begrijpt er duidelijk niks van

Ik ook niet

Aldus equalsthree, wie kent hem niet, die het zelf niet begrijpt.

Slowgaze gaat de tracklist achterstevoren gooien. Dus dan komt de muziek in een - voor ons logische - chronologische volgorde te staan. Een jonge Redford die steeds crimineler wordt. Nou, uiteindelijk kom je dan tot de ontknoping (op Sleep wordt hij neergeschoten) en ga je naar Dun. Op Dun hoor je in eerste instantie dat Redfords hart het heeft begeven, waarna je weer een hartslag hoort. Dat is zo gedaan omdat The Roots het verhaal van Redford van achter naar voren vertelt. Nu wil Slowgaze dit dus omdraaien en zou de track moeten eindigen met de dood in plaats van er mee te beginnen (je hart gaat namelijk ook niet meer pompen in de hemel of hel, waar je eventueel in kunt geloven). Je kunt dat effect alleen maar halen door ook de bewuste track, Dun, ook nog eens achterstevoren te draaien. Dan hoor je een hartslag die afneemt in kracht en uiteindelijk stilvalt.

Anyway, ik begrijp dus al niet waarom je de tracklist achterstevoren zou willen zetten. The Roots vond het leuker om het verhaal achterstevoren te vertellen, dus dan hebben wij dat maar te accepteren.

Voor de mensen die mijn recensie van undun nog niet gelezen hebben, foei, klik hier.

Dan zouden de verses ook achterstevoren moeten.

Wat een gay recensie, zeg.

Nee. Elk nummer is een moment in het leven van Redford. Je kunt een moment gewoon op de normale volgorde vertellen. Bij het volgende nummer (in de volgorde zoals The Roots het aanhoudt) kun je dan weer gaan naar een gebeurtenis die eerder plaatsvond.

Dat hoeft bij openingstrack Dun niet. Voor de leukigheid, omdat het toch instrumentaal is en omdat het kan. Je wordt zo op een leukere, apartere manier in het verhaal gezogen.

Je snapt het dus duidelijk niet en zo.

Sterk moment Maarten. Ik leg uit. Jij zegt vervolgens dat ik het niet snap. Gewoon. In één zin. Sterk. Ga de plaat nou maar gewoon beluisteren in de volgorde die jij wel aankan. Van Tip the Scale naar Dun. Veel plezier met je geniaal uitgevonden muziektrip.

Bedankt voor je complimenten, Rop. Ik hou ook van jou hoor.

Absoluut niet. Ik vond How I Got Over een prima plaat, maar voor mij persoonlijk was het verder weinig memorabel. Na de plaat een aantal keer te hebben beluisterd, heb ik nooit meer de zin gehad om de plaat nog eens te beluisteren. undun blijft vooralsnog interessant. Dat is How I Got Over nooit geweest.



Er zijn genoeg voorbeelden, maar begin eens met 'n klassieker: Justice System - Rooftop Soundcheck.

Het lijkt mij veel aannemelijker, als je naar de teksten kijkt, dat Redford zelfmoord pleegt, in plaats van dat hij neergeschoten wordt, of ligt dat nou aan mij?

Alles ligt aan jou, Maarten.

Die P.O.R.N. (gniffel) komt wel hard (gniffel) op Stomp.

P.O.R.N. is voor mij de revelatie van het jaar. Op How I Got Over vond ik hem nog erg irritant, hier levert hij op elke track wel een meerwaarde en inderdaad vooral op stomp. Ik geef Rob gelijk ivm de tracks op chronologische volgorde zetten, dat klinkt logischer maar het is niet de bedoeling van het project. Het grootste voordeel van je playlist is dat je dan de instrumentale stukken hebt die elke chapter inleiden ipv alles aan het einde nog eens samen te vatten.

Ik word er opnieuw niet opgewonden (gniffel) van. Het is eigenlijk hetzelfde verhaal als bij HIGO, allemaal prima muziek maar nooit spannend. Wel is dit niveau constanter (op HIGO stonden echt een paar draken, dat is hier niet zo) en daarmee zou ik m nog wel aan mijn collectie willen toevoegen. Misschien dat ik m dan - helemaal stereo - beter kan waarderen.

Wat is 'helemaal stereo' nou weer? Je hebt niet zoiets als 'half-stereo' of 'een beetje mono'.

Dat is ook lastig te begrijpen voor iemand die het niet snapt. Gebruik je wel eens LSD?

Het is natuurlijk verleidelijk mee te gaan in de euforie. Het hele concept, de achterwaartse uitwerking, de sfeervolle hoes; Undun spreekt absoluut tot de verbeelding! Je zou voor minder het muzikale uit het oog verliezen. Gelukkig draaien The Roots al lang genoeg mee om te weten wat er op de eerst plaats komt. Ze hebben dan ook, met dit album incluis, nog nooit een matige plaat uitgebracht. Wie het tegendeel beweert maakt zichzelf wat wijs. Want ja, het kan echt, met 10 platen in bijna 20 jaar tijd de middelmaat vermijden! De nummers hier hangen intens aaneen, waarmee het concept gelijk zijn nut bewijst. Meer dan ooit tevoren brengen The Roots een complete visie ten gehore, en toch kunnen de nummers gewoon nummers blijven. Geen zweverige sfeerschetsen hier. Of toch... Die hele finale movement had er misschien evengoed afgelaten kunnen worden. Het verhaal is ten einde, niemand wacht voor de aftiteling. Verder zijn de songs Lighthouse en I Remember toch niet helemaal up to par met de rest van het materiaal. Een beetje jammer, aangezien het tot dan toe allemaal wel érg bijzonder lekker liep. Ach, geen al te groot struikelblok. Undun is wederom een goed album dat qua materiaal behoorlijk gelijkwaardig is aan hun laatste viertal platen, maar dankzij het concept als een sterker geheel overkomt.

Lighthouse en I Remember zorgen juist voor wat afwisseling. Ik zou die nummers niet willen missen, ze horen er echt bij.

I Remember vind ik het enige "irritantere" nummer van de plaat. Voorganger Lighthouse vind ik dan weer stukken beter.

Bij mij is het juist omgekeerd, I Remember is een mooie emotionele song en Lighthouse is dan eerder geschikt voor de Top 40 ik stoor me nog al aan het refrein.

Mwa, Lighthouse vind ik dan nog 1 van de beteren hoor. Het is allemaal redelijk commercieel voor The Roots begrippen en dan vind ik Lighthouse nog wel geslaagd.

Ik hoop dat dit snel op vinyl uit komt. Ik wil deze echt graag origineel hebben!

De eerste onvoldoende na 160 stemmen