Bruce Springsteen - Wrecking Ball (2012)

Beide punten kan ik je gelijk geven. Kartonnen hoesje is inderdaad weer een drama, als je de cd er te hard uit rukt heb je de krassen alweer te pakken. En er rustig uithalen is een crime.

En die foto's zijn inderdaad een beetje overdone. We weten inmiddels wel hoe hij er uit ziet Ietsje minder Bruce en ietsje meer andere musici had beter geweest

Je hebt helemaal gelijk Rogyros, maar al bladerend door de rotatielijst kwam ik terecht bij Madonna's nieuwste. Los van mijn oordeel (heb de cd niet eens gehoord) viel me op dat enkele fans wel heel fanatiek de negatieve motivaties te lijf gingen. Jammer, want het leuke aan dit soort sites is m.i. nu juist het met elkaar discussiëren over muziek -- bij uitstek subjectief, maar daarom niet minder boeiend en leerzaam om over te discussiëren.

Overigens heb ik door 'Wrecking Ball' weer 'We Shall Overcome' uit de kast gehaald en man, wat vind ik dat een geweldige plaat. Persoonlijk vind ik het by far zelfs de beste van the Boss (I know, I know, geen enkel nummer door hemzelf geschreven). Terwijl de plaat heel langzaam tot me kwam: jaren na de release gekocht, matig ervaren en jaren in de kast verdwenen, toen kortstondig helemaal herontdekt en weer verdwenen, maar nu finally echt helemaal 'geland'.

Hetzelfde overkwam me vorig jaar overigens met Brian Wilson's 'Smile' uit 2004. Naar aanleiding van de lang vertraagde release van de Beach Boys' 'Smile Sessions' (2011) trok ik de 2004 versie weer uit de kast en die prefereer ik nu vér boven de sessies.

Helaas een beetje aan de lange kant. Ik heb de plaat zonder bonus tracks en hij weet mijn aandacht al niet helemaal vast te houden, laat staan als er nog eens 10 minuten aan vast zaten. Het is allemaal iets teveel van hetzelfde. Bruce is nog steeds een sterke songwriter, maar iets meer variatie in de melodielijnen en de instrumentalen zou wel prettig zijn.

En weer snap ik niks van de term 'meer van hetzelfde'. Bedoel je dan dat hij op andere albums van hem dezelfde stijl hanteert of dat je op dit album teveel hetzelfde hoort?

Ik weet natuurlijk niet wat andere gebruikers ermee bedoelen, maar ik bedoel dat ik op deze plaat teveel van hetzelfde hoor, daardoor weet mijn aandacht zich niet vast te grijpen aan deze plaat. Bij ouder werk van Bruce was dit anders, daar hoorde ik vaak meer afwisseling in tempo/stijl van de nummers, waardoor mijn aandacht erbij bleef.

Volg Springsteen al behoorlijk wat jaren. Ben allereerst te spreken over de produktie van dit album. Muziek lijkt helderder te klinken, instrumenten zijn weer te herkennen.

11 nummers vind ik overigens wel summier, helemaal als je wat mij betreft We are alive, You've got it en This depression kunt schrappen. Wat overblijft, en dan vooral Land of hope and dreams is dan weer wel erg goed.

4 sterren, wat vrees ik eerder naar beneden gaat dan naar boven.

Ik vind op dit album de diversiteit juist de kracht! Elk nummer is weer anders en ik hoor juist alleen maar afwisseling. Oké anders gevraagd; welke nummers lijken op elkaar dan?
In het begin vond ik de 'skipnummers' ook You've got it en This depression maar juist díe nummers ben ik de laatste paar dagen te gek gaan vinden.

Naarmate de tijd verstrijkt, zie je toch dat de waardering van de MM gebruikers naar beneden gaat bij dit album. Binnenkort 3.5 ster?

En terecht zou ik zeggen

Heee, precies mijn stem!|

Ik blijf bij m'n 4*. Ik had de neiging om er nog een halve bij te doen een aantal weken terug maar doe het niet. Dan kom ik te dicht in de buurt van échte toppers van Springsteen en dat geeft de verhoudingen niet helemaal goed weer wat mij betreft.

Het zal geen toeval zijn: net als The Roots vorig jaar brengt Bruce Springsteen een album uit waarop het optimisme en het rotsvaste geloof in Obama ingeruild zijn voor grimmigheid. The Roots hebben er zo’n anderhalf jaar over gedaan om na een redelijk optimistisch, met soul- en gospelinvloeden gekruid album op de proppen te komen met een donker conceptalbum over een crimineel. Springsteen heeft er iets meer tijd voor genomen, maar het contrast Working on a Dream, compleet met hoes waarop Springsteen een eind weg droomt, is behoorlijk groot.

Muzikaal is het stadionrock ten top, dat is waar. Springsteen metselt hier een muur van geluid, met tin whistles en ander traditioneel Iers instrumentarium, veel koren en koortjes, lang uitgesmeerde gitaarakkoorden, pontificaal ingemixte drums en hiphopbeats. Dit levert nummers op die, om maar een vreselijk woord te gebruiken, knallen en uitnodigen tot meezingen. Het is allemaal zo verdomd pakkend en meeslepend, dat moet gezegd worden. Nummers als single ‘We Take Care of Our Own’, het titelnummer of mijn persoonlijke favoriet ‘Death to My Hometown’ (prachtig ambigue titel ook), doen qua energie niks onder voor de jonge Bruce en de duidelijk aanwezige Ierse invloeden zorgen er voor dat het album geen herhalingsoefening wordt.

En wat dan nog als dit een herhalingsoefening zou zijn? Als dit echt zoveel meer van hetzelfde zou zijn dan ben ik blij dat er nog meer van hetzelfde is. Wrecking Ball is vitaal en laat ook invloeden van de jongere garde zien. Af en toe, het zal ook absoluut in de koorstukken zitten, hoor ik er wat van Arcade Fire in terug en ‘Death to My Hometown’ geeft me een beetje het gevoel dat ‘E-Pro’ van Beck me ook geeft, maar dat zal waarschijnlijk aan mij liggen. Maar vooruit, dat wordt live vast weer meezingen en schreeuwen, iedereen vrolijk en verbroederd, maar waar zit dat grimmige nu in?

Dat moet vooral in de teksten gezocht worden. Overal ‘Jack of All Trades’ is al veel geschreven en gezegd, maar verder dan dat Springsteen in de huid van een eenvoudige klusjesman kruipt en ons meedeelt dat hij die klootzakken in hun nette pakken dood gaat schieten, wordt er niet veel over verteld. Het liedje zelf is een soort slaapliedje dat me sterk doet denken aan, wie kent hem nog?, Andy White’s ‘Don’t Be Afraid’, dus de ontknoping is allemaal wat minder dramatisch dan verwacht. Ik had eenvoudigweg verwacht dat het nummer wat meer controverse had veroorzaakt; als een rapper met een dergelijke tekst zou komen zou heel Amerika in rep en roer zijn, maar Springsteen komt er gewoon mee weg.

Nu heeft Springsteen zich altijd, ondanks z’n tegenwoordig banksaldo, in kunnen leven in de werkende klasse, de gewone man zoals we dan plachten te zeggen. En natuurlijk, Springsteen weet ook dat hij thematisch in de herhaling valt, maar hij wijst ons er ook even fijntjes op dat diezelfde thematiek nog altijd actueel is: ‘The banker man grows fatter/The working man grows thin/It’s all happened before and it’ll happen again/It’ll happen again’. In dit licht valt een nummer over de Grote Depressie, naast verwijzingen naar de actualiteit, ook op zijn plek.

Springsteen bedient zich nog geregeld van Bijbelse taal, maar anderzijds is zijn toon meer dan ooit verwant aan oude bluesnummers. Op die manier koppelt Springsteen actuele problematiek aan taalgebruik dat in een lange traditie staat. Die they in ‘Death to My Hometown’, dat zijn bankiers, dat zijn multinationals, maar dat wordt nergens gezegd: Springsteen slaat meer een toon aan alsof de pest het dorp binnengebracht wordt.

Dit maakt Wrecking Ball een diepere en rijkere plaat dan je op basis van het strijdvaardige karakter van de liedjes zou verwachten. Een nieuwe Darkness on the Edge of Town is dit niet, maar die gaat Springsteen ook niet meer maken. Wrecking Ball is ‘gewoon’ de nieuwe Springsteen en de beste man levert nog altijd kwaliteit en dat is inmiddels net zo’n zekerheid als dat de rijke man de arme man blijft naaien. Sommige dingen moeten veranderen, sommige dingen blijven gelukkig altijd zo: Bruce Springsteen is nog altijd de baas.

Prachtige recensie!!

Dank je.

Ik sluit me aan bij Vielip. Je beschrijft het album op een mooie manier!

Ik heb dan toch een nummer gevonden waar ik minder vrolijk van wordt: Rocky Ground.

Komt niet op gang, en die rap verpest het eigenlijk helemaal voor me (waarom nou??)

Maar.. neemt niet weg dat dit een heerlijk album blijft!!

Dat is vrijwel altijd zo en op zich ook logisch. Een hoog cijfer trekt immers weer andere nieuwsgierige luisteraars en onder hen is niet iedereen even gecharmeerd van Springsteen.

Heel solide album van The Boss. Gevarieerd en gepassioneerd. Ik ben aangenaam verrast en vind dit behoren tot de betere categorie in het oeuvre van Springsteen. Met het mooie 'Jack Of All Trades'.

Dat ik al bijna vanaf het begin de meeste nummers kon meezingen is bij mij meestal een veeg teken. Tekstueel sterk maar muzikaal saai en melig, en mij pakken en meeslepen zoals Slowgaze hierboven overkwam doen mij alleen het openings- en het titelnummer. Een sfeervolle en ongetwijfeld integere plaat (toevallig draaide ik hem net in de tijd dat ik ook Inside job zag, en die "biotopen" versterken elkaar natuurlijk wonderwel), maar ik vind het bijna nergens echt goed.
 

Volgende week naar Barcelona om eindelijk de meeste van deze nummers eens live te horen en zien! Kan niet wachten!!

Ben benieuwd of het daar net zo gaat als straks in praag. We horen het van je?

Nou om eerlijk te zijn verwacht ik van het publiek in Barcelona wel ietsje meer dan dat in Praag. De gemiddelde Tsjech staat toch te boek als iets minder uitbundig geloof ik
Maar ik heb in beide onwijs veel zin, laat ik daar duidelijk in zijn! Zondag start de Europese tour in Sevilla. Ben toch benieuwd of hij nog dingen veranderd heeft ten opzichte van het onlangs afgesloten Amerikaanse deel van de tour. Die vond namelijk plaats in arena's en in Europa is het (bijna) alleen maar stadions. Een nummer als Jack of all trades bijv. werkt volgens mij beter binnen dan buiten. Hetzelfde geldt voor We are alive. Hopelijk skipt hij deze nummers dus niet!

Als je nog kan switchen tussen Sevilla en Barcelona zou ik dat snel doen. Publiek is in Sevilla in alles 10 keer fanatieker dan in het mondaine Barcelona.

Bedankt voor je tip maar ik doe het absoluut niet!
Ten eerste ben ik nog nooit in Barcelona geweest en dat stond toch nog altijd hoog op m'n 'to do list'. Ten tweede geeft hij in Barcelona twee concerten en zoals een beetje Bruce fan weet pakt een tweede avond in dezelfde stad (bijna) altijd goed uit qua setlist.
En wat dat fanatisme betreft; ik heb filmpjes op youtube gezien van de concerten die Bruce in 2008 in Nou Camp gaf en daar was het nou niet bepaald een duffe boel

Hé Vielip, hoe was het in Barcelona? Ik lees het nu pas, terwijl ik gisteren al naar 'jouw' concert daar luisterde... klinkt goed! Hij speelt deze tour opvallend veel nummers van dit album, die meestal prima uit de verf komen. Alleen titelsong Wrecking Ball valt mij live wat tegen, wat ik gek vind, zou het juist andersom verwachten.

In ieder geval heb ik voor a.s. zondag front of stage tickets in Keulen: yeeeeaah!

Nou west, het was in één woord GRANDIOOS!!! Laat ik voorop stellen dat het wel degelijk 'anders' is zonder Big Man. Niet eens zozeer muzikaal (de solo's worden immers perfect door Jake en Eddie gespeeld) maar meer de interactie tussen Clarence, Bruce en Stevie. Moelijk uit de leggen maar voor mij voelt het anders. Beide avonden in de pit gestaan, wat de beleving absoluut ten goede komt natuuurlijk. En in landen als Spanje en Italië is in de pit komen niet zoiets simpels als een front of stage ticket kopen, geloof me Maar goed, na veel wachten en wachten en wachten dan toch wel weer erg blij als het lukt om voorin te komen
De eerste avond was wat meer greatest hits gericht in vergelijking met de tweede avond maar kiezen welke ik de beste vond kan ik niet echt. De nieuwe nummers komen live inderdaad geweldig uit de verf! Ik vind ook Wrecking ball (het nummer) prima live overigens. Maar misschien kwam dat door het enthousiasme van de Spanjaarden die alles meebrullen. Persoonlijk vind ik van de nieuwe nummers Jack of all trades en Shackled and drawn het best uit de verf komen. De eerste super intens en de tweede juist erg uitbundig. Maar eigenlijk komen alle nieuwe nummers prima uit de verf zoals gezegd. Enkel Rocky ground is een wat vreemde eend in de bijt vind ik. Niet slecht ofzo maar het is muzikaal natuurlijk met geen enkel ander nummer te vergelijken. Het voelt dus wat vreemd en on-Bruce achtig aan.
Heb nu alweer zin in komende zondag in Keulen!! Ben benieuwd of hij het niveau van de twee avonden in Barcelona haalt. Al komt ie maar iets in de buurt dan ben ik al dik tevreden! Het blijft een genot en plezier om deze band live aan het werk te zien.

Bedankt vielip, ik had er al zin in, maar na jouw stukje gelezen te hebben...

We staan vip in praag, ben benieuwd!

HET hoogtepunt van beide avonden was natuurlijk de '78 versie van Prove it all night!
Bruce zei vorig jaar nog, als antwoord op een vraag van een fan, dat hij dat nooit meer op die manier zou spelen. Dat was iets dat tijdens de Darkness tour ontstond om daarna nooit meer terug te keren. Op de 2 openingsconcerten van The River tour na. En verrek, na 32 jaar, volkomen 'out of the blue' begon Roy Bittan het intro en volgde die mooie intro met gitaarsolo van Bruce! Echt een 'magical moment'

Echt stom toevallig luister ik net naar het geweldige concert in Philadelphia (Night 2) en wat hoorde ik: Prove It All Night! Maar ook: Darkness On the Edge Of Town, Thundercrack, de soulmedley van het eerdere Apollo Theatre concert, een geniale 14 minuten versie van Kitty's Back & ... The Streets of Philidelphia. Je zal er maar bij zijn geweest... wow! De opnames van dit concert zijn overigens prima en de nummers passen ook goed tussen de nummers van het nieuwe album. Dat geeft toch wel aan, wat een goed album dit Wrecking Ball is!