Bruce Springsteen - Wrecking Ball (2012)

The Boss is een solide rocker met van mijn kant dito beoordelingen en het is deze keer wederom niet anders dan dat.

Nu is het natuurlijk wel zo dat Bruce doet waar ie goed in is en dat we nu echt niet een hoop nieuwe dingen van hem hoeven te verwachten. Heb je niks met Bruce dan zal dat nu ook niet gaan gebeuren en vind je Bruce altijd al wel te gek dan zal dit album ook niet echt tegenvallen.
Natuurlijk heeft iedereen wel zijn of haar voorkeuren.
Dit album kent wat lekkere folky kantjes en dat is iets wat ik wel waardeer en waar anderen wat minder mee hebben misschien. We Shall Overcome heeft wat dat betreft wel wat invloed op dit album dat ook gospel-elementen in zich draagt. Hoe vreemd ook: ik ervaar soms heel licht een Pogues gevoel (die whistles doen het hem).
Hierdoor ontstaat in in mijn oren een meeslepend album dat er al snel voor zorgt dat je het aan het meeneuriën bent en bij mij ontstaat van tijd tot tijd zelfs een big smile op mijn gezicht.

Minder echte rechttoe-rechtaan rockers maar ook dat is iets wat we vaker hebben meegemaakt. En verder gewoon weer echt een album dat het stempel 'The Boss' mag krijgen zelfs met een 'nieuwigheidje' dat we horen op Rocky Ground (lichte hip-hop invloed).

Jammer dat je naar Pinkpop moet om de beste man live te aanschouwen. Het gaat aan mij dan ook voorbij maar Wrecking Ball is een album dat ik met liefde naast alle andere albums van Bruce ga neerzetten en beter: het zal voorlopig ook regelmatig gedraaid gaan worden want ik vind het allemaal weer heerlijk om te horen en het zou mij niet verbazen als ik dit op den duur alleen maar meer en meer ga waarderen maar dat roep ik wel vaker vlak na een Springsteen-release.

Heerlijk rootsy, folky album van The Boss met een sterk Seeger sessies-karakter. De sociaal en politiek-kritische teksten krijgen een extra lading door deze productie. Opvallend is dat vrijwel elk nummer begint met een drum(computer in sommige gevallen), daarna pas krijgen de nummers hun eigen karakter. Er is genoeg gelaagdheid en variatie in de nummers om steeds iets nieuws te ontdekken en ook de studioversies van de bij de fans al bekende 'Land of Hope and Dreams' en 'Wrecking Ball' zijn net iets anders dan de live-uitvoeringen waardoor ze prima naast elkaar kunnen bestaan. Het album, een keer niet geproduceerd door long-time producer Brendan O'Brien, heeft een vrolijke, natuurlijke toon en een hoog meezinggehalte wat wellicht zelfs nog wat nieuwe fans zal weten te binden. Ik bent tot nog toe in ieder geval zeker niet teleurgesteld in de nieuwste van ome Bruce en ik schat het iets hoger in dan 'Working on a dream'. *4,0

Na het tegenvallende Working on a Dream is daar dan opvolger Wrecking Ball. Waar het vorige album soms strandde in zoete poprock, opent dit album ouderwets. We Take Care of Our Own is een echt goed Bruce nummer. Het heeft vaart, een heerlijke melodie, is geweldig uitgevoerd en de tekst is maatschappij-kritisch.

Easy Money is een countryrock nummer met Ierse violen of je kan ook zeggen 'a sort of traditional'. Daar ben ik niet altijd voor te porren, maar deze vind ik wel goed. Zo overtuigend neergezet dat ik bijna een biertje ga pakken in the Saloon. Shackled and Drawn heeft ook al dat ongepolijste. Ik denk dat ik er nog maar één bestel. Bruce is nostalgisch, dat is nu wel duidelijk, en dat is helemaal niet zo dom ten tijde van een recessie. Mensen worden dan sneller nostalgisch: Bruce levert ze de bijpassende muziek. Maar wel fijne muziek.

Op Jack of All Trades wordt het tempo terug geschroefd. Bruce kan mooie ballads maken en laat dat hier ook horen. 'I hammer the nails and I set the stone...' een heel fraai, triest en toch ook hoopvol lied, wat eindigt met een geweldige gitaarsolo.
Een apart maar ook sterk nummer komt daarna: je hoort zelfs een doedelzak! Uiteindelijk blijkt dat Bruce de Occupy beweging steunt: de aasgieren en de dieven (sommige bankiers, (top-)industriëlen, politici, opkoopfondsen etc.) die brachten Death to My Hometown.
Logischerwijs komt hierna This Depression. Hier zingt Bruce over de gevolgen van de huidige crisis voor heel veel gewone mensen. 'I Need Your Heart In This Depression'. De tekst spreekt mij aan, de muziek is aardig, de gitaar is erg fijn.

Titelsong Wrecking Ball (sloopbal) had Bruce ook in de jaren '70 kunnen maken, oftewel: daar is niks mee mis. 'All our little victories and buildings are turning into parking lots.' Het wordt muzikaal vrolijk gebracht. Een cynisch lied, een sterk nummer.
Dan volgt een pracht van een song: Baby You've Got It ('come on give it to me'). Piano en gitaar begeleiden Bruce, gevolgd door handclaps. We zitten hier eigenlijk naar Soul te luisteren. En wat is die gitaar verderop lekker zeg!
Maar laten we de boodschap van deze plaat niet vergeten: 'we are traveling over Rocky Ground.' Eigenlijk is daar ineens een heel mooi popliedje. Tot ik ineens een rapper hoor. Ik hou ook van hiphop, maar dat past hier niet echt. Wel het kerkkoor wat ik daarna hoor: wow! Hallelujah! A new day is coming, zingt Bruce.

Even denk ik dat Land of Hope and Dreams op Working on a Dream hoort, maar gelukkig gaat het nummer even later 'los' met piano, drums, gitaren en later de saxofoon: oftewel, hello E-Street Band! Oh, daar is dat kerkkoor weer. Het was gezellig in de studio. De tekst wordt nu wel een beetje te zoet...
Slotnummer We Are Alive is gelukkig weer andere koek vanwege een dreigende overdosis zoetigheid. Bruce en een gitaar en een banjo: kan dat? Ja natuurlijk, want het loopt als een trein. Er komen steeds meer instrumenten bij en zo werken ze toe naar de finale van dit prima album. Want met een mooie combinatie van oud en nieuw (uit eigen muzikaal werk) heeft Bruce een pracht van een plaat en een historisch document afgeleverd. Er is dan ook maar één conclusie te trekken: the Boss is back.

Ik had er geen hoge verwachtingen van, maar Wrecking Ball is wat mij betreft een van de betere Springsteen platen. Springsteen klonk op Working On A Dream wat ongeinspireerd, maar is op Wrecking Ball weer helemaal bij de les. Veelzijdig, gedreven en boos, altijd goed voor de kwaliteit van een Springsteen plaat.

Lees mijn complete recensie op: De krenten uit de pop: Bruce Springsteen - Wrecking Ball - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Erwin

Introductie heeft Bruce Springsteen niet meer nodig. De zanger gaat al vijf decennia mee en heeft een hand vol klassieke albums op zijn naam staan. Voor zijn pensioen hoeft de 62-jarige zanger het dus niet meer te doen. Anno 2012 is Bruce Springsteen boos. Heel boos. Goed nieuws dus. Amerika deugt in zijn ogen niet. Hij zingt er dan ook kwaad over op zijn zeventiende studioalbum Wrecking Ball. Het resulteert is een energiek en meeslepend album met opvallend veel Ierse folk invloeden. Maar als luisteraar wordt je helemaal niet boos van Wrecking Ball, integendeel, het is een vrolijk 'Boss-waardig' album geworden. Springsteen's beste werk sinds the Rising.

Na de wat inspiratieloze voorganger Working on a Dream voelt Wrecking Ball als een nieuwe start. Er is een nieuwe producer uit de stal getrokken genaamd: Ron Aniello. Geen Brendan O'Brien dit keer. Het grootse, strak geproduceerde Wrecking Ball voelt door de productie lekker fris aan. Springsteen zelf is goed bij stem en behoorlijk energiek. Muzikaal bevat Wrecking Ball redelijk wat raakvlakken met 'We Shall Overcome'. Dit komt natuurlijk door de Ierse folk invloeden (bv: Easy Money, Shackled and Drawn). Maar the Boss kan net zo goed flink rocken (Wrecking Ball, We Take Care of our Own) gevoel uit de hoek komen (Jack of All Trades), of (jawel) verassen met lichte R&B, gospel en rap invloeden (Rocky Ground). Er worden zelfs subtiele samples van Johnny Cash en Curtis Mayfield gebruikt. Een gevarieerd album dus, maar wel typisch Springsteen. Het maakt Wrecking Ball een fijne luisterbeurt.
En laten we dan nog een keer stil staan bij de overleden E-Street saxofonist Clerece Clemos, die op Wrecking Ball nog op twee nummers te horen is. We horen hem nog een keer schitteren in 'Land of Hope and Dreams'. Het is een prachtig hoogtepunt, van dit goede nieuwe Springsteen album.

Tegen mijn verwachtingen in een sterk Springsteen album. Een Boss waardig album, dat elke Springsteen fan zal bevallen. Chapeau!

van: Daan's Muziek Blog: Bruce Springsteen - Wrecking Ball - daanmuziek.blogspot.com

Na het gezapige Working On a Dream ben ik erg verrast door Wrecking Ball. Ik hoor hier een heilig vuur dat ik lang niet meer bij Springsteen gehoord heb. De plaat bevat een soort frisheid en openheid dat platen als The Rising en Magic misten. Die zijn toch wel vreselijk dichtgesmeerd door Brendan O' Brien. Wrecking Ball klinkt veel organischer, maar vooral ook avontuurlijker. Elementen als Ierse folk en gospel worden binnen één nummer rustig gemengd met een drumcomputer, glockenspiel uit de Born To Run-tijd of een rap zonder dat het geforceerd klinkt. En dat is knap, want een rap op een Springsteen-plaat heeft alles in zich om uit te lopen op een pijnlijk fiasco. Daarnaast klinkt de stem van Springsteen hier geweldig en lijkt hij stukken geïnspireerder te zingen dan op de laatste platen. De plaat klinkt ondanks de boze thematiek opvallend vrolijk, en ook strijdvaardig en hoopvol.

Bij de eerste luisterbeurten sprongen We Take Care Of Our Own, Wrecking Ball en Land Of Hope and Dreams er duidelijk bovenuit, maar na een stuk of 20 keren draaien vind ik alleen afsluiter We Are Alive een minder nummer. De climax van Land Of Hope and Dreams met de zin "bells of freedom ringing", waarna de laatste saxofoonsolo van Clarcence Clemons losbarst, is niet alleen het hoogtepunt van deze plaat, maar wat mij betreft van alles wat na Born In the USA plaat kwam, de laatste écht goede Springsteen-plaat (28 jaar oud by the way). Dat hij dat nivo hier bijna weer haalt vind ik erg knap.

Ook opvallend is dat de plaat heel erg "E Street" klinkt, terwijl van die band eigenlijk alleen maar Patti Scialfia, Max Weinberg en Clarence Clemons een paar incidentele bijdragen leveren. Het leeuwendeel van de plaat is in elkaar geknutseld door Bruce en producer Ron Aniello.

We Take Care Of Our Own is een ideale albumopener. Het klinkt als een 'call to arms' en zet meteen, ook met de boze tekst, de toon voor de rest van de plaat. Veel glockenspiel, die een mooie brug slaat naar het repertoire uit de jaren '70.
Op Easy Money en Shackled and Drown duikt de folk op en beide nummers verwijzen daarmee duidelijk naar de Seeger Sessions. Toch vond ik die plaat soms wat geforceerd, en vind dit veel fijner klinken, ook omdat de invloeden er ook weer niet zó dik bovenop liggen. Shackled and Drown is mijn favoriet van de twee.

Jack Of All Trades doet mij minder dan de meesten hier. Een degelijk nummer, maar ik hou niet zo van degelijk.

Death To My Hometown rekent hier meteen mee af. Een stormachtig nummer, dat zich qua energie prima kan meten met moderne Bruce-beinvloede bands als The Hold Steady en The Gaslight Anthem. This Depression sluit hier qua thematiek mooi op aan maar is veel ingetogener. Tom Morello doet hier mooie dingen op gitaar. Een vette eindsolo!

Wrecking Ball vormt het solide hart van deze deze plaat. Het neemt de tijd om zich rustig op te bouwen van een kampvuurnummer naar een wervelend hoogtepunt met volledige band.

You've Got It had qua begin zo op Nebraska kunnen staan. Sober, Bruce solo en een echo op de stem. Maar op een gegeven moment valt de band in en ook hier weer vlammend gitaarwerk. Dit was een nummer wat in het begin totaal niet opviel, maar helemaal opbloeide.

Rocky Ground is toch wel het opvallendste nummer met haar beats, loops, gospel en rap. Gedurfd, maar het klopt helemaal en past goed in het totaalbeeld, en zoals gezegd klinkt het nergens geforceerd. Een verrassende move van de 62-jarige Springsteen.

Land Of Hope And Dreams wordt al live gespeeld vanaf 1999 en heeft nu dan eindelijk een plaat gehaald. En daar ben ik blij om, om de aan het begin van dit stukje genoemde redenen. Meest geïnspireerde nummer dat is vastgelegd op een Bruce-plaat sinds No Surrender wat mij betreft.

Ik vermoed dat ik binnenkort ga beginnen met de plaat afzetten na Land Of Hope and Dreams, want We Are Alive begint me steeds meer tegen te staan. Sowieso is elk nummer na LOHAD mosterd na de maaltijd, maar We Are Alive heeft een überlullig Ring Of Fire-achtig gitaarloopje en had beter op Working On a Dream kunnen staan want dan had ik het nooit meer hoeven horen. Maar het zij vergeven, het is slechts een smetje op deze onverwacht zeer sterke plaat.

De verwachtingen waren hoog, maar helaas......

Veel van het zelfde en niet origineel.

Het zal geen toeval zijn: net als The Roots vorig jaar brengt Bruce Springsteen een album uit waarop het optimisme en het rotsvaste geloof in Obama ingeruild zijn voor grimmigheid. The Roots hebben er zo’n anderhalf jaar over gedaan om na een redelijk optimistisch, met soul- en gospelinvloeden gekruid album op de proppen te komen met een donker conceptalbum over een crimineel. Springsteen heeft er iets meer tijd voor genomen, maar het contrast Working on a Dream, compleet met hoes waarop Springsteen een eind weg droomt, is behoorlijk groot.

Muzikaal is het stadionrock ten top, dat is waar. Springsteen metselt hier een muur van geluid, met tin whistles en ander traditioneel Iers instrumentarium, veel koren en koortjes, lang uitgesmeerde gitaarakkoorden, pontificaal ingemixte drums en hiphopbeats. Dit levert nummers op die, om maar een vreselijk woord te gebruiken, knallen en uitnodigen tot meezingen. Het is allemaal zo verdomd pakkend en meeslepend, dat moet gezegd worden. Nummers als single ‘We Take Care of Our Own’, het titelnummer of mijn persoonlijke favoriet ‘Death to My Hometown’ (prachtig ambigue titel ook), doen qua energie niks onder voor de jonge Bruce en de duidelijk aanwezige Ierse invloeden zorgen er voor dat het album geen herhalingsoefening wordt.

En wat dan nog als dit een herhalingsoefening zou zijn? Als dit echt zoveel meer van hetzelfde zou zijn dan ben ik blij dat er nog meer van hetzelfde is. Wrecking Ball is vitaal en laat ook invloeden van de jongere garde zien. Af en toe, het zal ook absoluut in de koorstukken zitten, hoor ik er wat van Arcade Fire in terug en ‘Death to My Hometown’ geeft me een beetje het gevoel dat ‘E-Pro’ van Beck me ook geeft, maar dat zal waarschijnlijk aan mij liggen. Maar vooruit, dat wordt live vast weer meezingen en schreeuwen, iedereen vrolijk en verbroederd, maar waar zit dat grimmige nu in?

Dat moet vooral in de teksten gezocht worden. Overal ‘Jack of All Trades’ is al veel geschreven en gezegd, maar verder dan dat Springsteen in de huid van een eenvoudige klusjesman kruipt en ons meedeelt dat hij die klootzakken in hun nette pakken dood gaat schieten, wordt er niet veel over verteld. Het liedje zelf is een soort slaapliedje dat me sterk doet denken aan, wie kent hem nog?, Andy White’s ‘Don’t Be Afraid’, dus de ontknoping is allemaal wat minder dramatisch dan verwacht. Ik had eenvoudigweg verwacht dat het nummer wat meer controverse had veroorzaakt; als een rapper met een dergelijke tekst zou komen zou heel Amerika in rep en roer zijn, maar Springsteen komt er gewoon mee weg.

Nu heeft Springsteen zich altijd, ondanks z’n tegenwoordig banksaldo, in kunnen leven in de werkende klasse, de gewone man zoals we dan plachten te zeggen. En natuurlijk, Springsteen weet ook dat hij thematisch in de herhaling valt, maar hij wijst ons er ook even fijntjes op dat diezelfde thematiek nog altijd actueel is: ‘The banker man grows fatter/The working man grows thin/It’s all happened before and it’ll happen again/It’ll happen again’. In dit licht valt een nummer over de Grote Depressie, naast verwijzingen naar de actualiteit, ook op zijn plek.

Springsteen bedient zich nog geregeld van Bijbelse taal, maar anderzijds is zijn toon meer dan ooit verwant aan oude bluesnummers. Op die manier koppelt Springsteen actuele problematiek aan taalgebruik dat in een lange traditie staat. Die they in ‘Death to My Hometown’, dat zijn bankiers, dat zijn multinationals, maar dat wordt nergens gezegd: Springsteen slaat meer een toon aan alsof de pest het dorp binnengebracht wordt.

Dit maakt Wrecking Ball een diepere en rijkere plaat dan je op basis van het strijdvaardige karakter van de liedjes zou verwachten. Een nieuwe Darkness on the Edge of Town is dit niet, maar die gaat Springsteen ook niet meer maken. Wrecking Ball is ‘gewoon’ de nieuwe Springsteen en de beste man levert nog altijd kwaliteit en dat is inmiddels net zo’n zekerheid als dat de rijke man de arme man blijft naaien. Sommige dingen moeten veranderen, sommige dingen blijven gelukkig altijd zo: Bruce Springsteen is nog altijd de baas.

Degelijke plaat van Bruce Springsteen, een artiest waar je inmiddels toch al van weet dat hij nooit een echt zwakke plaat zal afleveren. Of hij het nog in zich heeft een geweldig album te maken, valt wel te betwijfelen. 'Wrecking Ball' valt, net als voorganger 'Working on a Dream', in te delen in de categorie "goed". De laatste plaat van Springsteen die ik echt goed vond, is 'Magic', alweer vijf jaar geleden. Maar zolang the Boss dit soort platen blijft maken, hoor je mij ook weer niet klagen. Het is catchy, nooit slecht en tekstueel toch dik in orde, al gaat het weer vaak over rijk vs. arm. Maar dat is Springsteen gewoonweg.

Ook op 'Wrecking Ball' staan weer enkele sterke nummers, zoals 'This Depression'. Het valt ook op dat Springsteen is gaan puren uit traditionele folkmuziek (met gebruik van verschillende folkinstrumenten), en daar dan zijn eigen touch aan heeft gegeven. Zijn stem is nog steeds eentje waar menigeen jaloers op kan zijn, maar die toch vooral werkt op podia, heb ik de indruk. Als live-artiest is Bruce Springsteen dan ook veel indrukwekkender.

Ook staan hier nog bijdrages op van de legendarische, machtige saxofonist van de E-Street Band, Bruce's vaste begeleidingsband met ook o.a. zijn vrouw Patti Scialfa (als ik me niet vergis) en Steven Van Zandt. Die man heet Clarence Clemons, en hij overleed vorig jaar aan een beroerte. The Big Man is een laatste keer te horen op de titeltrack en 'Land of Hope and Dreams'.

Ondanks het feit dat op 'Rocky Ground' wat wordt gerapt door de Amerikaanse Michelle Moore, kan je niet spreken van een vernieuwende plaat. Wel is 'Wrecking Ball' een plaat die geheel in de traditie van Springsteen ligt, en dus geen smet vormt op zijn mooie oeuvre.

3 sterren

Op "Wrecking Ball" spreekt Bruce Springsteen weer met een venijnige tong. De bekende thema's komen voorbij, deze keer in de context van de financiële crisis. Aan de ene kant heb ik het gevoel dat ik het al een keer eerder heb gehoord, aan de andere kant brengt The Boss zijn boodschap met volle overtuiging dat ik er toch gevoelig voor ben. Muzikaal is het dik in orde, rock aangevuld met traditionele nuances, maar bovenal spreken de overtuiging van Springsteen en zijn scherpe teksten me het meeste aan. De overleden en legendarische Clarence Clemons komt nog voorbij met een mooie saxofoonsolo op "Land of Hope and Dreams" en is een mooi eerbetoon aan The Big Man van The E-Street Band. "Wrecking Ball" bevat eigenlijk alle ingrediënten van een goede Springsteen plaat, maar onder de oppervlakte bekruipt me het gevoel van een herhalingsoefening, waardoor de impact van bijvoorbeeld een plaat als "Darkness on the Edge of Town" of "Nebraska" ontbreekt. Desondanks toch een meer dan verdienstelijke plaat.

Geen slecht album maar het zijn de songs die Live gespeeld worden die het album trekken en dan zijn ze (zoals verwacht) Live beter!