Iron Maiden - Seventh Son of a Seventh Son (1988)

Het fires-desires-rijmpje aan begin en eind doet me niet zo veel, wat daar tussenin zit wel. Het titelnummer is favoriet: na Rime of the Ancient Mariner het interessantste Maiden-nummer dat ik ken. De spanningsopbouw is misschien iets minder dan in Rime - de uitbarsting zeker - maar waar Maiden daar die onovertroffen schreeuw op 8:38 logischerwijs niet direct een passend (lees: gelijkwaardig) vervolg kon geven, lukt het ze hier wél. Geweldig nummer.
Er is meer: op het fraaie The Prophecy laat Maiden horen dat ze wel degelijk een subtiel outro kunnen schrijven. En ook de andere nummers halen een behoorlijk niveau; zelfs Can I Play With Madness valt eigenlijk wel mee, al blijft dat acapella-intro een koude douche na het vocaal gezien juist zeer sterke Infinite Dreams.
4 sterren, met kans op verhoging.

Heb nog niet de CD hiervan, wel de LP die staat te verstoffen op zolder.
Was wel een reden voor, vond het destijds zwaar teleurstellend.

Ik weet nog dat de Aardschok destijds ook niet al te positief was over dit album (ze schreven alsof het leek dat ze eerder afgekeurd werk maar opnieuw gebruikten voor dit album).

Echter blijkt dit album achteraf toch wel veel credits te hebben opgebouwd bij de fans dus toch maar eens beluisteren (voor het eerst in 20 jaar, schat ik zo).

Het blijft nog altijd mijn favoriet. De kracht die in ieder nummer steekt is echt fantastisch. Het titelnummer geeft zo'n fantastische sfeer af. Somewhere in Time had mooiere individuele nummers, maar het album (als geheel) is echt veel beter hier.

Can I Play With Madness is voorbij tenenkrommend, maar verder is dit toch erg onderschat. Met name het sfeervolle Infinite Dreams.

Het basloopje van The Clairvoyant ...

Deze vind ik toch wat minder dan zijn 2 voorgangers. SSOASS en Infinite Dreams spannen voor mij de kroon. De eerste met zijn heerlijke opbouw, met synths en koor op de achtergrond, om na zo spanning op te bouwen dan over te gaan in een spetterend slotstuk gevuld met solo's, zonder de traditionele structuur (zoals in Rime of the Ancient Mariner) te hervatten met nogmaals een strofe en het refrein. Pas aan 9:53 mag je een adempauze nemen. Infinite Dreams wordt dan weer gekenmerkt door zijn, tja, heerlijk dromerig begin dat naar het einde toe ook wordt omgezet in een bombastisch slotstuk dat de Maiden-stempel (razende gitaarsolo's van de tandem Murray/Smith afgewisseld met melodieuze harmonische stukken) helemaal draagt.

Verder is Moonchild een energiek, opzwepend begin en The Clairvoyant en The Evil That Men Do zijn ook best lekker, zeker niets mis mee (zoals Akron zei, is dat basloopje in de eerste wel echt sterk). The Prophecy klinkt echter nogal ongeïnspireerd en Only the Good Die Young is feitelijk "The Evil That Men Do 2". Het absolute dieptepunt vind ik echter (je raadt het al) Can I Play with Madness?: het klinkt veel te happy en raakt te dicht aan het soort power metal waar ik weinig mee aan kan. Tekstueel is het m.i. ook helemaal geen hoogvlieger (14 keer de titel herhalen) en het refrein is echt een meezingertje: kom jongens, allemaal meedoen met de karaoke! Commerciëler getinte nummers kunnen goed zijn, en ik veroordeel groepen niet die iets dergelijks proberen, zolang het materiaal zelf maar interessant blijft. CIPWM is dat dus helemaal niet.

Ik vond Somewhere in Time net wél evenwichtiger: daar had ik geen skipnummers, hier heb ik er 2 à 3 (hangt ervan af in welke bui ik ben). De uitschieters zijn toppers in de Maiden-catalogus, maar bijna de helft van de plaat hinkt achterop. 3,5*

Can I Play With Madness is een catchy nummer vind ik, maar zeker niet het beste nummer wat op dit album staat. De titeltrack is nog wel aardig, maar voor de rest vind ik dit toch echt een vrij matig album. Ik kan er maar niet aan wennen tenminste.

Nutteloze non-info verwijderd

Als je die niet het beste vind en de rest nog minder als deze, wat is dan jouw favoriet van deze plaat? Anders moet je wat meer tijd besteden aan The Clairvoyant.

Heerlijk traditionele-prog-rock met on-overtroffen falcetto's en ruwe effectieve uitbarstingen van bruce( the almighty), dickinson,heerlijke dynamiek en spannings opbouw alleen al bij dit verschenen multi-conceptuele klassieke album van de bekende novelle of nouveaux-alvin maker,(orson scott card) ,hoor je de wreedzame volks magie van charlatans,vagabonden in een science-fiction verhaal van alternatieve realiteit.
Het nummer,the sevent son of the seventh son gaat samen met,the clairvoyant en gaat over verkeerde krachten en transcendenties,transformerende andruides en aliens en maakt kennis met een verkend universum buiten de aarde.(het zegt zelfs dat je,jezelf niet onder controle hebt).
De mooi gepolijste gitaar solo's ook op moonchild,leuk middle up-tempo,goede tempo-wisselingen,duidelijke structuren en duidelijk maakt is er leven op de maan.
De fraaie productie van martin birch ,en het mooie art-work ,van derek riggs,de kamikaze gitaarsolo's,de melodieuze garniaturen,sombere en dromerige harmonieen de duidelijke maiden stempel die je koesterd en als een klein behagen kindje in je armen neemt.
De accapella-intro,can i'play with madness van een toyota-reclame maar ook met een lucratieve clip van harris en cohorten laat ook een neurotische john cleese,monthy-peyton'flying circus, dat maiden in die tijd onberekend was,prachtige persiflage.
Het heerlijk euforische, infinite dreams blijft na honderd keer luister beurt nog rond spoken en heeft wat macabers en refereert met,the phantom of the opera,vindt ik.
De volle overgave hoort men aan in een nummer als the prophecy,heerlijk semi-balladesque met accustish gitaar,the evil that men do ,is wat nog steeds in deze klote wereld gebeurt en,only the good die young, is wat mijn vader altijd zei,goede mensen gaan gauw de pijp uit slechte mensen worden,eeuwen-oud,kennelijk om hun zondes te overpeinzen|||

@Dweezle13: ik begrijp uit jouw 4.5* stem dat je dit een goed album vind, maar jouw ellenlange verhaal erbij in een soort rebusscript kan ik niet volgen. het is evenmin lekker om te lezen. Ook heb ik andere albums gezien waar je net zo te werk gaat. Je post op dit forum vooral dingen voor een ander, en waar een ander wat aan moet kunnen hebben. Jouw hele verhaal zal alleen jij zelf snappen denk ik, want waarschijnlijk kunnen maar weinig mensen er wegwijs uit worden.

ik vind dit album een iets minder album dan de albums die ze ervoor uitgebracht hebben. De titeltrack is eigenlijk het enigste nummer dat ik echt goed vind. Ik draai hem dan ook maar zelden. Bij een Maiden bui draai ik meestal Somewhere In Time of hun live album Live After Death, of evt Powerslave of The Number Of The beast. Dat zijn eigenlijk ook genoeg Maiden albums voor mij om in huis te hebben.

Ik begrijp alleen de term prog rock die te pas en te onpas gebruikt wordt om Seventh Son te omschrijven niet zo. Sinds wanneer is heavy metal met links en rechts wat gitaarsynths prog rock?

Ik vind dit album ook zeker geen prog, het is meer moderne hardrock/metal, met inderdaad het futuristisch klinkende gitaarsynthersiser geluid dat vooral voor dat moderne geluid zorgt.

okay,ricardo,ik ken mijn fouten ik ben er al hardnekkig ook door(modelator),op gewezen maar ik ben mij wel bewust van de muziek/titel waar ik over spreek,ik volg de metal op jonge leeftijd,dus...,mijn collectie is ook een (voorzichtig uitgedrukt-boeiende-collectie),lees over futurististische,of syntersizer gitaren maar eens de metal-bladen van die tijd:(kerrang,metal hammer,aardschok),iron maiden is dat misschien niet op dit album,maar wel,b.v.op:"powerslave",veel gebruik is gemaakt van syntersizer-gitaar waardoor veel aanhang verloren ging,denk maar aan judas priest,met:"turbo",alles was volgepompt met syntersizer gitaren.
Prog-symf-is de gelijkenis dat in de jaren met albums als deze,denk ook aan,powerslave,somewhere in time,etc-door invloed van klassiek-getinte keyboards en een bepaald geluid aan gitaar-muren is gemaakt waardoor het er op lijkt,maar niet hoeft te zijn.

En nogmaals het afkraken in iemands taal(wartaal),alinea gelul,of type-fouten,vooral de laatste twee,sorry hoor,maar nogmaals we zitten hier niet bij een denk-tank(spel-progamma)|||
Ik bedoel positieve kritiek,okay,maar onderuit halen is makkelijk genoeg(een kind kan de was doen).

Laat nogmaals iemand in zijn waarde,shit weer een lang lul-verhaal...,wie ben ik?

Ik heb Powerslave sinds 1984 of 1985 heeel vaak geluisterd. Maar ik heb geen synths kunnen ontdekken... Nog maar eens een paar keer luisteren dan:)
Somewhere In Time en Seventh Son zijn mi de enige Maidenplaten met wat additionele gitaarsynthpartijen. Dat is nog wat anders dan klassiek getinte keyboards. Want dat hoor ik hier ook niet in. Grappig dat je Turbo aanhaalt. Die bevat net zoveel synths als Seventh Son. Dan zou dat ook prog moeten zijn.

Volgens mij was Somewhere In Time het eerste Maiden album waarop ze gitaarsynths gebruikten. dat is duidelijk te horen, want dat album klinkt veel smeuiger dan de oude vertrouwde hardrock sond van Maiden zoals die op Powerslave klonk, want daar klonken ze nog wat rauwer op.

Ik lees wat ik lees je zou de encyclopedie'de hard-rock,heavy metal encyclopedie van de aardschok erop na kunnen houden die lijkt mij het meest betrouwbaar of zijn ze nou zo dom als ik?
Trouwens over getinte keyboards dat staat er dan niet in ondanks dat het op bepaalde nummers van titels van iron maiden erop leek.
Kun je geen leraar nederlands ,worden die werdt door ons ook zo getreiterd( leerlingen)omdat die altijd alles beter wist.

Dan word ik toch echt liever muziekleraar.

Ik heb geen encyclopedie nodig om te horen dat er op Seventh Son gitaarsynths te horen zijn en op Powerslave beslist niet. (Wordt wel een gekke discussie zo).

Berichten die niet meer over dit album gingen verwijderd.

Als ik naar de post van Dweezle ga kijken lijkt het me toch sterk dat fans afhaakten bij Powerslave? Synth hoor ik niet op die plaat, behalve die donderslag bij Rime of the Ancient Mariner. Deze plaat beval inderdaad veel synths, en nog steeds haakten de fans niet af.

Ook als ik zo je stukjes verhaal bij elk van de nummers afzonderlijk zie, het gaat hier om een concept album gebaseerd op het boek van dezelfde titel.

Volgens mij is Powerslave juist één van de populairste Maiden albums(niet voor mij).

Eerder gebaseerd op het concept waarop het gelijknamige boek ook is gebaseerd.

Ja oke, maar het punt was duidelijk: het gaat dus om een concept. Het is in ieder geval gebaseerd op de Seventh Son of a Seventh Son (concept).

Je hebt gelijk maar ik had er verder toch ook niet meer over gespeculeerd...dus verder,duidelijk.

goeie cd vooral de nummers can i play with madness ? & the evil that man do

4.5* voor een zeer goed album en een vette hoes

Na Powerslave te hebben beluisterd, die me ietwat tegenviel, was deze plaat aan de beurt. Na 1 luisterbeurt bleef ie al een stuk beter hangen dan powerslave. Nu luister ik m voor de tweede keer en ik moet zeggen wat een fantastisch album is dit zeg!! Lekker afwisselend en mooie melodieen in alle nummers. ik begin met 4 sterren maar ik weet haast wel zeker dat het hoger gaat worden.

Ik heb de cd maar weer even opgezet. Sinds de eerste beluistering in 1988 vond ik dit zo'n beetje hun minste album, en dat komt voornamelijk door Can i play with madness. Adrian Smith bedient op deze schijf de gitaarsynt. Een speeltje dat over het algemeen bij Priest verafschuwd werd. Moonchild en Infinite dreams zijn uitstekende nrs. Laatste nr. lijkt even terug te grijpen op Revelations. Madness wordt nog steeds beschouwd als commercieel niemendalletje.The evil that men do is stukken beter. De lengte van het titelnr. was later voor herhaling vatbaar. Toch altijd weer mooi dat rustige stuk, daarna wordt het te langgerekt. The prophecy is één van de besten van de plaat. Mooi stukje akoestische gitaar. De laatste twee liedjes zijn ook goed te verteren. Seventh son bevalt dus goed, op één nummer na. Als ik de voorgaande platen liever hoor zegt dat genoeg over het hoge niveau van Maiden. Vier sterren.

ik kon de slechte kritieken in de pers ook maar moeilijk plaatsen. Er zou rijk geciteerd zijn uit de mand met afgekeurde ideeën. Ik hoor het er niet aan af en zet als ik iets lekker stevigs wil horen vaak Iron Maiden op waarbij ik dan graag op deze terugval.

"Je leest wat je leest", koop dan gelijk een leesbril want in die Aardschok encyclopedie staat toch echt dat de eerste Maiden plaat , met synthesizergitaren, Somewhere in Time is.

Geen fan haakte af, Maiden was in de periode '86/'90 groter dan ooit.