Iron Maiden - Seventh Son of a Seventh Son (1988)

Sinds die tijd heeft maiden veel vaker keyboards gebruikt om het geluid aan te vullen. Op o.a. X-factor (heel sporadisch) en Virtual IX hebben ze keyboards gebruikt. Ook op de laatste drie platen hoor je zo nu en dan een keyboard of synthesizer.

Gelukkig hebben ze de keyboards en synthesizer alleen gebruikt als aanvulling op de muziek, om het, zeg maar, verder in te kleuren. Ze hebben nooit een keyboard als lead instrument gebruikt, vandaar dat ik nooit heb begrepen waar sommigen een plaat als deze een prog metal plaat kunnen noemen.

Ik snap heel goed waarom sommige mensen dit een progplaat noemen. Het titelnummer bijvoorbeeld is het perfecte voorbeeld van een prognummer met zijn vage structuur, tempowisselingen, verschillende rare maatsoorten en lange instrumentale passages.

Het titelnummer kan voor prog doorgaan inderdaad, maar de rest niet echt en met 1 prognummer heb je nog geen progplaat. Dan zou hun nieuwste album(a matter of life and death) daar veel meer voor in aanmerking komen.

ik vind het allemaal wat ver gaan Maiden prog te noemen. Voor mij is het heavy metal. Sommige nummers zijn lang, hebben tempowisselingen maar complex is het nou ook weer niet. Volgens die criteria zou Sabbat of Vio-Lence ook prog zijn. De andere kant leert dat progarchives.com bijvoorbeeld de gekste bands in haar genre sleept.

Ik zeg ook niet dat ik het progmetal vind, maar dat ik het me zeker kan voorstellen dat andere mensen het wel zo zien. Er zitten voor een echte progmetalplaat teveel 'normale' nummers als The Evil That Men Do, Madness en Moonchild op, maar nummers als Infinite Dreams en Seventh Son hebben zeker wat progressieve elementen.

En de 'progplaten' van Maiden zijn idd AMOLAD samen met The X-Factor

Ik heb deze plaat vanavond nog even beluisterd, maar ik denk dat ik nooit echt helemaal goede vriendjes word met dit album. Nummers als Moonchild, Infinite Dreams en de titeltrack zijn echt geweldig. Can I Play With Madness vind ik soms ook nog wel aardig, maar soms skip ik hem ook weleens door. En de laatste 3 nummers heb ik eigenlijk helemaal niets mee.

^Eigenlijk ga ik hier bijna helemaal akkoord mee, behalve dat wat CIPWM? betreft, die is wat mij betreft het slechtste nummer van het album. Misschien dat ik mijn stem ook nog verlaag als ik hem nog beluister.

Onlangs weer eens meegenomen in de auto, wat een dijk van een plaat zeg! En wat een sfeer!

Het kan aan mij liggen maar ik vind Can I Play With Madness een beetje misplaatst op dit album. Het is geen slecht nummer maar het sluit mijn inziens niet echt aan op de rest van de nummers...

Vind ik ook. Samen met The Clairvoyant is Can I Play With Madness een beetje het drakenkoppel van de plaat. Flauwe pogingen om in de charts te komen. Vergelijkbaar met Holy Smoke en Bring Your Daughter.. op de opvolger. Maar voor zo af en toe zijn ze best leuk om eens te horen.

En hier zijn we weer: sinds september 2009 heb ik dit album niet meer in mijn pollekes gehad. Weervrouw Sabine voorspelt voor deze week een hittegolf en ik neem een album met ijsbergen op de hoes. Toch koel ik niet af maar krijg ik het warm: het volume gaat gestaag omhoog en ik geniet van de vele twinpartijen van een gitaarduo om U te zeggen, de heren Murray en Smith, Smith en Murray, de volgorde speelt geen rol. In het begin werd dit album ook zo door mij kritisch afgewezen maar ik heb dit album leren waarderen: afgezien van een paar minpuntjes hier en daar waaronder ik al heb gezeurd / gesird blijf ik dit een lekker klinkend album vinden. Love it or hate it blijkbaar bij sommige collega's en dat moet kunnen: beter dat dan de totale ontkenning!

Die titeltrack is gewoon schitterend en een meeslepende en episch klinkende klassieker.

Èèn woord: Episch!!!

Dit gaat sowieso een hoog cijfer worden. En ik het maar bij Number of The Beast houden. Dom, dom, dom. Dit is minstens zo goed

Komt het dichtst bij prog/symfo en daarom één van mijn favorieten. Bovendien was het mijn eerste studioalbum van Maiden. Can I play with madness en The evil that men do vind ik net iets minder, maar de rest is weergaloos. Vandaar net geen 5 sterren.

Het gebruik van (gitaar?)synths stoort nergens en voegt wel degelijk wat aan de muziek toe.

Heerlijke plaat

Ijzersterke nummers, maar helaas ook het veel minder Can I play with madness. Het concept album idee bevalt mij wel.

Een waardige opvolger van Somewhere in Time, die echter nergens het niveau van zijn voorganger weet te halen, (halen mischien net maar overstijgen zeker niet).

Deze zevende zoon mag dan tekstueel een concept album zijn, muzikaal klinkt het allemaal zeer wisselvallig, In Sommige momenten faalt de muziek om de sfeer van de teksten over te brengen. vooral bij The good die young, Can i play with madness en Evil that men do, heb ik dat gevoel.

Rond deze tijd (1988, ik was toen 10 jaar) introduceerde ik Iron Maiden aan mijn vriendjes en klasgenoten. Binnen de kortste tijd was de hele buurt Iron Maiden gek en wie de meeste Maiden albums had was de man.

Lang haar(wat zag ik eruit), spijkerjacks met print, t-shirts en alles waar Iron Maiden op stond volgden. Ik heb hier nog een plakboek in de la liggen met allemaal zelf verzamelde plaatjes uit tijdschriften. Volgens mij was de hele wereld toen zo'n beetje Maidenfan. Niet veel later volgde de grunge. De dagen dat er ook in de top 40 nog veel goede muziek te vinden was.

Het laatste écht geweldige album van Maiden! Van begin tot eind bedoel ik dan. Bijna net zo goed als z'n voorganger (Somewhere in time). Sommigen vinden Can I play with madness en (in mindere mate misschien) The clairvoyant mindere nummers maar mij storen ze totaal niet!
Moonchild, Infinite dreams, Seventh son, Only the good die young en The evil that men do zijn stuk voor stuk topsongs! Het enige nummer dat ik altijd als 'wat vreemd' heb beschouwd is The prophecy. Wel een gaaf nummer trouwens met een fantastisch akoestische outtro!!

Wacht, er is toch een Maiden-album wat voor mij de 5 sterren haalt, namelijk Seventh Son Of A Seventh Son! Van begin tot eind heel erg sterk, geen zwakke nummers! In het titelnummer zit in het midden enorm veel spanning en zit er een geweldig einde in! Moonchild is echt een geweldige opener, de synths zijn niet irritant, maar voegen wat toe. 5 sterren dus voor deze.

een heel goed album zeker 5*waard alle nummers waren goed ik kan zo niet ff snel een mindere opnoemen.

vooral de nummers als The Evil That Men Do en The Clairvoyant zijn echt geweldig

10/10
zekervol verdiende5*

beste maiden Album samen met powerslave en a matter of life and death

Met dit album ging het dus fout bij Maiden in de jaren '80. Commercieel hoogtepunt, maar in mijn ogen een artistiek dieptepunt. Ik heb lang geleden eens een recensie van dit album gelezen en die vent schreef dat het leek alsof er afgekeurde tracks van Powerslave waren gebruikt. Operation Mindcrime van Queensryche sloeg veel beter aan als conceptplaat.

Alle tracks slecht? Zeker niet. Moonchild vind ik het beste nummer en The Evil That Men Do gaat er ook nog wel mee door. De rest is in mijn ogen eigenlijk Maiden-onwaardig en ik kan begrijpen dat de band indertijd een bezinningsperiode inlastte om eens over de te volgen koers na te denken. Smith stapte uiteindelijk op en Bruce zou nog 2 platen blijven hangen.

2,5 ster.

Toen haakte ik in eerste instantie af bij Maiden.

Maiden en keyboards

Nu weet ik inmiddels wel beter

De titeltrack is ook een erg mooi nummer hoor, en hoort ook bij de besten van dit album.

Van hetzelfde niveau als somewhere in time en powerslave.

Hele goede nummers en hele zwakke nummers.

Oké, tegen beter weten in; vertel eens wat jij de sterke en zwakke nummers vind van die albums.

Voor mij de beste Maiden plaat samen met Powerslave. Ik heb altijd wat moeite met de (lichte) produktie van de Maiden platen maar dat is bij deze ook wel oke. De platen na de Dickinson reunie klinken wel erg goed vind ik.|

Ja alleen hebben die weer het probleem dat er mindere muziek opstaat...

A Matter Of Life And Death vind ik toch wel erg sterk, en ook Brave New World en Dance Of Death eigenlijk wel. The Final Frontier ken ik niet zo heel goed, een paar keer gedraaid maar de nummers pakte me eigenlijk helemaal niet. Maar zo goed als de klassiekers uit de tachtiger jaren zijn ze niet nee. Jammer dat die remasters hiervan niet veel beter klinken.

Ik ben deze ook aan het beluisteren nu, en weet denk ik al waarom ik hem niet geweldig vind, niet t.o.v vorige albums van Maiden iig. Ik vind Dickinson behoorlijk schor klinken op dit album, de hoge uithalen zijn gewoon weg vind ik. Qua instrumentatie is het ook iets minder dan op voorgaande albums.

Op deze plaat slaat het verval toe en kun je duidelijk horen dat de band over zijn hoogtepunt heen is en duidelijk op zijn retour is. O ja vind ik want dat moet je er altijd maar weer bijzetten he voordat er weer een misverstand ontstaat. Geen slecht album, maar komt in de verste verte niet bij de voorganger in de buurt vind ik.

Voor mij zijn de albums Piece Of Mind, Powerslave en Somewhere In Time hun absolute drieluik hoogtepunt. The Number Of The Beast en deze bevatten minder goede nummers, en vind ik als gehele albums gewoon iets minder. En dan vind ik The Number Of The Beast nog weer een stuk beter dan dit album. Deze vind ik van de 5 jaren 80 Dickinson Maiden albums overduidelijk de minst goede.

Ik ben het totaal niet met je eens Ricardo! Dit album vind ik maar ietsje minder dan Somehwere in time en zelfs beter dan Piece of mind. De band hier duidelijk op z'n retour?? Dacht het niet! Het experiment (keyboards en synths) wordt niet geschuwd en wat mij betreft staat er geen slecht nummer op.

Verval hoor ik hier ook nog niet, daar vind ik de nummers toch te goed voor. De 2 platen hierna vind ik veel meer op de automatische piloot gemaakt.