Iron Maiden - Seventh Son of a Seventh Son (1988)

Helemaal mee eens, wat zou ik dat nummer nog eens graag live horen

Nee hoor, ik houd het echt bij Piece of Mind als mijn favoriete Maiden plaat. Maar ik ben het ook met Vielip eens dat alle Maiden platen uit de jaren 80 goed zijn, maar de minste vind ik nu eenmaal Sevent Son.

Ja man! Ik was dan ook lichtelijk teleurgesteld toen de setlist bekend was van de Somewhere back in time tour. Toch weer teveel nummers die we al tig keer live hebben gehoord. Ik had echt gehoopt op nummers als Infinite dreams, Stranger in a strange land, Seventh son, Sea of madness enz. Ik hoop dat ze nog een keer een soort van 'Early years' tour gaan doen ter ere van Seventh son ofzo. Steve Harris vind het hun beste album dus ik heb stille hoop

Maar dan niet meer op die verrekte racebaan in Assen. De troosteloosheid van dat terrein met een verloren podium ergens in het midden heeft model gestaan voor Guantanamo Bay, ik zweer 't. En toch kippevel tijdens het concert, he?!!

Tsja, maar toch Mariner en Moonchild. Was toch fantastisch.

Blijft toch gek dat ze daarna nooit meer een album in deze stijl hebben gemaakt. Ik vind het zelf ook een van hun beste.

Dat dan weer wel inderdaad!

Quest for Fire en Sun and Steel heb ik nooit hoog ingeschat. Ze luisteren lekker weg, meer niet.

Zonet nog eens uitgebreid naar SSotSS geluisterd. Naast het genoemde Moonchild en Seventh Son wil ik the Prophecy toevoegen in het rijtje klassiekers van Maiden. Maar ook het Clairvoyant is heel aardig. Met de single Can I Play With Madness kan ik nog steeds niets, alhoewel het live wel leuk klinkt. Half puntje erbij!

Zittie ff op de verkeerde pagina, deze moeit hebbe

Iron Maiden - Piece of Mind (1983)

Nee, ik reageerde op een eerder bericht. Wellicht had ik beter een quotemarker kunnen gebruiken. Ik ken mijn Maiden-albums wel hoor .

Tenzij die ?? uiteraard op mijn mening over die twee nummers sloeg, in dat geval: zoals ik het zeg, ik heb er nooit veel aangevonden.

Nee, doe dan toch maar een quotemarker in het vervolg

Ik ben n.a.v de discussie bij Somewhere In Time deze toch nog eens aan het beluisteren. Ben nu bij de titeltrack wat een geweldig nummer is natuurlijk.

Het begint bij Moonchild en dat is een lastig nummer om gelijk in dit album te komen, het nummer blijft ook niet echt hangen. Met Infinite Dreams heb ik wel hetzelfde. Al vind ik Moonchild nog wel een stuk beter dan Infinite Dreams.

Can I Play With Madness klinkt dan weer erg lekker catchy, maar door het makkelijk mee te zingen refrijn is de uitdaging ook weer snel zoek in dat nummer, vind hem wel beter dan vele andere users hier, die het maar een matig nummer vinden.

Weet niet beetje lastig album om te beoordelen vind ik, op dit album klinken de nummers een stuk minder krachtig en overtuigend dan op Somewhere In Time, waar de nummers bij mij stuk voor stuk wel blijven hangen zonder te vervelen.

Vind het best een aardig album met een paar uitschieters nog wel, voor mij zijn dat vooral de titeltrack die met het beste van Iron Maiden meekan natuurlijk. En Can I Play With Madness gaat er op zijn tijd ook nog steeds wel in.

Eigenlijk is Can I Play With Madness het enige nummer wat blijft hangen bij mij, maar dat kan door het catchy refrijn natuurlijk ook niet anders, en het laatste nummer ook nog.

The Prophecy klinkt ook nog wel aardig maar niet echt memorabel, gewoon van gemiddeld niveau zoals de hele plaat mij in de oren klinkt op een paar uitzonderingen na dan.

The Clairvoyant klinkt ook nog wel aardig, hier vind ik het gitaarwerk het meest naar voren klinken en hetzelfde in de mix als de drums/bassound.

Only The Good Die Young vind ik ook weer een goed nummer en tenminste nog een waardige afsluiter.

Het geluid klinkt ook nog wel erg goed, maar vind het basgeluid teveel naar voren klinken t.o.v de gitaarsound, vind het gitaarwerk wel virtuoos klinken maar ook te ver weg klinken.

Na vele luisterbeurten heb ik dit nooit een regelrechte klapper gevonden, en dat word het ook nooit, het ontbreekt teveel aan overtuiging en brute en verwoestende kracht daar waar de 4 albums hiervoor wel vol mee stonden. Ook op de voorgaande 4 albums staan een stuk meer memorabele songs die er echt toe doen en ook blijven hangen. Nummers die je zo in gedachten zou kunnen meezingen.

De meeste nummers blijven gewoon niet hangen en ben ze alweer vergeten als het album afgelopen is.

Als slotconclusie blijf ik steken op een 3* en misschien ooit een 3.5* maar dat zou dan echt maximaal zijn. Een leuk album, maar heb de 4 voorgangers natuurlijk niet voor niets een stuk vaker afgespeeld.

edit: Het album is afgelopen en kom tot de conclusie dat ik Moonchild, Sevent Son, Can I Play With Madness en Only The Good Die Young de beste 4 nummers vind. Heb de titeltrack en de afsluiter aangevinkt als beste 2 nummers.

Je vergeet The Evil That Men do! Wat vind je van dat nummer Ricardo? Vind t zelf de beste van het album.

Rate je vaker albums na één keer luisteren?

Vind ik erg knap...

oh nee, ik lees onderaan je bericht: "na vele luisterbeurten".

Ben toch benieuwd, hoe lang je de plaat kent.

@richiedoom: Heb ik dat nummer niet vermeld.

Is ook een meezinger in de lijn van Can I Play With Madness, geen slecht nummer die eigenlijk ook nog wel blijft hangen.

Ik blijf erbij dat ik de titeltrack en Only The Good Die Jong de beste 2 tracks vind van dit album die ik ook aangevinkt heb.

Op deze manier komen er steeds meer betere nummers bij richiedoom.

24 jaar

Een kameraad van mij is echt Iron Maiden fan/liefhebber en heeft hem gelijk bij het uitkomen ervan gekocht, die heeft hem ook grijs gedraaid.

We hebben best veel gesleuteld aan motoren samen dat deze plaat opstond, maar heeft mij nooit echt weten te raken.

Heb hem tussendoor ook een jaar of 15 niet gehoord denk ik.

oh okay. Fair enough. Ik lees zo vaak berichtjes op Musicmeter van mensen die even snel een plaat luisteren een oordeel neer plempen.

Jaren 80 en 70 platen als achterhaald, cliché en gedateerd betitelen en de eindscore naar beneden halen.
Maar inderdaad, na 20 jaar luisteren zit je gevoel wat betreft deze plaat wel goed...

Ik vind juist Moonchild, Infinite Dreams en Only the Good Die Young de beste nummers van dit album, en het titelnummer is, samen met Can I Play with Madness, in mijn ogen het dieptepunt. Seventh son of a seventh son, seventh son of a seventh so-o-o-on, seventh son of a seventh son, seventh son of a seventh so-o-o-on. Mij niet gezien. Plus ik vind dat rustige middenstuk met het gesproken deel ontzettend cheesy.

Alles bij elkaar is dit een plaat die niet echt blijft hangen. Na alle geweld van Maiden eerder in de jaren '80 is dit toch wat een lichtgewichtje.

Halfje eraf dus.

@wizard: De titeltrack bevat een stuk virtuositeit op de beste manier zoals Maiden dat kan, dat herhaalde seventh so-o-o-on stoort mij beslist niet. Beluister dat nummer maar eens zonder op de zang te letten. Voor mij beslist het beste nummer op dit album, een episch meeslepend stuk vind ik het.

Ik vind hem beslist niet slecht, maar twijfel al sinds ik hier op mu.me ingeschreven ben tussen 3* en 3.5*

Om er ff op terug te komen, nummer 3 en 4 skip ik altijd, te vaak gehoord, niet meer boeiend, moonchild is een goeie opener, infinite dreams ook niet te vaak draaien, wordt te saai al is het solostukje lekker

Seventh son een glorieus nummer zoals we van maiden kunnen verwachten, maar minder episch en spannend dan diverse epische voorgangers

Volgt nog the clairvoyant, aardig, maiden waardig, geen hoogvlieger

Afsluiter only the good die yyoung zou ik alleen al om de clichetitel willen skippen, doen we niet we zitten het uit,maar niet van harte

Blijf deze plaat een vreemde eend vinden, vind hem erg wisselvallig , en de ene keer ervaar ikhet positiever dan de andere keer, gevoel van, net wel net niet

Qua score , ik neem 3 en 4 niet mee in de beoordeling, zou ik dan op iets van een 2 moeten komen

Het valt me op dat in discussies over dit album the Prophecy bijna nooit aan bod komt.
Geweldig nummer.
Voor mij blijft Madness het vervelendste nummer. Te simpel, te catchy, irritant refrein en past voor mij totaal niet bij de andere nummers (geldt ook een beetje the evil that men do). Dit was toch min of meer een concept album.

Zelfs Can I play with madness en The evil that men do passen prima op deze klasbak! Ze zorgen voor prima afwisseling vind ik. The prophecy is inderdaad ook een pareltje! Misschien wel het meest progressieve werkje op dit album. Misschien dat het daardoor wat langer duurt eer sommigen 'm 'vatten'?

Ik denk dat Can I Play With Madness precies is wat ze voor ogen hadden, een hit, en een opening naar een breder publiek. Eigenlijk net als zijn voorganger Wasted Years, maar deze nog iets meer popie jopie zeg maar. Door deze hits zijn de albums ook bij een breder publiek aangeslagen. Nou weet ik niks van Maidens verkoopcijfers, maar het zou goed kunnen dat deze twee albums en singels de grootste sucsessen waren.

The Prophecy heb ik zelf niet zo veel mee, muziekaal gezien wel, maar de zanglijnen kunnen me nog wel eens irriteren.

Ik denk eerder dat The Number Of the Beast hun grootste succes was.

Dat was eigenlijk de echte doorbraak naar een groter publiek.

Daar stond immers al Run To The Hills op.

Bij deze en Somewhere In Time hadden ze hun naam al lang en breed gevestigd in muziekland natuurlijk.

Number Of The Beast is het absolute doorbraak album. Met een top 10 notering voor iig Run To The Hills.
Pas met Wasted Years stond de band voor het eerst ook in Nederland in de top 40 (hogere notering dan Can I Play With Madness), maar toen genoot de band uiteraard al redelijke bekendheid bij een breed publiek over de gehele wereld.

In eerste instantie viel dit album me een beetje tegen door de iets te basic composities met simplistische refreintjes. Na meerdere luisterbeurten hoorde ik echter dat de meeste nummers wel leuk in elkaar steken.
Als ik verder kritiek had op Maiden dat de albums uitschieters misten, gaat dat voor dit album allesbehalve op - Seventh Son of a Seventh Son is het beste nummer dat ik van Iron Maiden tot nu toe ken. Ook Infinite Dreams is fraai.
Dit album heeft net een 7,5 bij elkaar weten te sprokkelen voor mij.

Denk dat vooral Live After Death Maiden bekend heeft gemaakt bij het "grote publiek". Kan me herinneren dat Live After Death met posters of van die kartonnen stellages (dat weet ik niet meer) in de etalage bij Van Leest hing en ik me afvroeg wat dat voor ellendige band was, die zo'n hoes uitbracht!! Live After Death wordt door velen ook genoemd als de best verkochte Maiden plaat. Zijn geen definitieve verkoopcijfers van bekend zover ik heb kunnen achterhalen...

The Number of the Beast was toch vooral voor hardrock en metalfans. Kan me niet herinneren dat die heel groot gepromoot werd bij de bekende platenzaken, maar wellicht heb ik dat ook helemaal gemist.

Er is voor Iron Maiden nooit echt een bepaald moment geweest van doorbraak. Het is zo'n band die er met elk album weer heel wat meer bekendheid bijkreeg. Maar The Number of the Beast was zeker een mijlpaal. Met Bruce Dickinson aan boord kreeg de goedlopende trein er nog een turbo boost bij en was er helemaal geen houden meer aan.