Iron Maiden - Seventh Son of a Seventh Son (1988)

Denk dat je wel gelijk hebt hoor. Twee neven van me hadden hun hele kamer volhangen met Maiden posters en de LP-hoezen met punaises aan de muur genageld toen ik nog naar Wham! en Kool & the Gang luisterde. Ik ben bij Live After Death aangehaakt, dus misschien is het meer mijn beleving dan realiteit en is hun populariteit met ieder volgend album (terecht) toegenomen. Maar de promotie van Live After Death bij Van Leest was de eerste keer dat ik ze in een mainstream platenzaak zo prominent zag.

Inderdaad omdat na The Number of the Beast ook Powerslave al zo'n succes was natuurlijk.

En toen was een tour naast een bron van inkomsten vooral een vorm van promotie voor de albums van een band. Als dit dan gepaard gaat met het verschijnen van een dubbel livealbum dan hoort daar natuurlijk ook weer de nodige promotie bij.

Live after Death was een ideaal album voor wie de band wilde leren kennen en voor de fan van het eerste uur de kers op de taart.

Yup zo is het precies. Ik kan me The Number Of The Beast album nog goed herinneren dat die uitkwam, en voor mijn beleving was dat toen wat. Dat het een mijlpaal is geworden dat wist toen nog niemand denk ik, maar misschien ook wel. Ik weet het niet meer, voor mijn beleving was het wel al gelijk een mijlpaal, maar naar mijn idee waren ze toen ook nog aardig underground.

Toen Live After Death uitkwam in 1985 het jaar dat ik 16 werd en mocht brommerrijden. Toen waren we met een groepje jeugd met spijkerhesjes aan met badges van Maiden erop met de mouwen eruit over de leren jack aan met schuine rits erin en met van die spijker armbanden om en lang haar en zelfs sommigen met een mat in de nek, stonden we in het clubhuis met een arm naar voren met de pink en wijsvinger naar voren 666 the numer of the beast te zingen. Weet me dat nog erg goed te herinneren, en zo gingen we later op het zundapje of de kreidler weer naar huis met het vriendinnetje achterop.

Leuk verhaal Ricardo
Ik liep altijd rond de tijd dat er een nieuw Maiden of Priest album uitkwam, de deur bijna dagelijks plat bij de platenboer met de vraag: is ie er al? Hij zal mij soms wel spuugzat geweest zijn, anderzijds, vaak nam ik dan andere lp's mee...

Ja was mooie tijd had je van die draaitafeltjes met een koptelefoon ervoor kon je muziek luisteren. In de jaren 80 had je op veel plaatsen wel van die glazen winkels midden in het centrum, van die eilanden zeg maar, waar je muziek kon kopen maar ook t-shirts en badges en veel spul voor de punkers vooral.

Ik zit nu weer een beetje in een soort van Iron Maiden survival en wil deze nu definitief een 3.5* geven. Geen slecht album, integendeel zelfs, en stukken beter dan wat hierna zou komen.

Vinnum wel een beetje te soft en te poppy, zeker voor een Iron Maiden album. Tracks 1, 3, 4, 5 en 8 zijn mijn favorieten, en zelfs de anderen vind ik ook niet slecht.

Blijf het een middelmatig album vinden waar het vooral aan kracht en overtuiging ontbreekt.

Ehm, leuk om mezelf een keer te quoten, maar goed... om ff te ondersteunen wat ik beweert had, is een beetje mijn eigen ervaring. Vanaf kleutertijd geboeit door vaders platenkast die niks met Maiden te maken heeft, en door mijn zussen verplicht mee gekeken naar toppop en dergelijke ellende, en door hun heb ik de radio wel eens geluistert. De eerste keer dat ik Maiden hoorde op de radio was Wasted Years. En Can I Play With Madness werden zelfs op de tv uitgezonden. Dus denk ik dat die periode pas echt commercie was, en daarvoor mischien voornamelijk hardrockers die de platen kochten. Ik heb buiten Maiden (en nou heb ik onlangs Mötorhead ontdekt) weinig tot niks met het genre, dus kwam mijn mening zeg maar objectief van iemand die mainstream muziek luisterde. Ik was overigens in 1980 pas 8, dus kan er ook het een en ander aan me voorbij zijn gegaan, maar de synth en nederpopwave heb ik toen wel bewust mee gekregen.

Ik denk dat musiquenonstop wel gelijk heeft. Ik keek vroeger met mijn ouders altijd naar Countdown. Toen kwam Iron Maiden dus ook een keer langs met Wasted Years. Mij pa's reactie: zo die gasten kunnen wel spelen zeg! Vanaf dat moment was Maiden bij ons thuis meer dan die hardrockband met die agressieve hoezen. En mocht ik op vakantie in de auto altijd mijn Iron Maiden cassette bandjes draaien, leuk ter afwisseling met de Cat Stevens cassettes van mijn moeder

Wasted Years en Can I Play With Madness zijn toch wel belangrijke hits geweest waarbij ze de nodige mensen bereikt hebben die daarvoor Maiden alleen van naam kenden. Of alleen van Eddie, wat voor sommigen ook weer afschrikwekkend werkte, zo van dat zal wel enorme teringherrie zijn dan.

Can I play with madness is volgens mij een redelijk gewoon Iron Maiden nummer, zij het erg toegankelijk.

Wasted Years is naar mijn mening het commercieelste dat de band ooit gemaakt heeft.

Laten we die eer aan Holy Smoke toekennen.

Eerder aan Run To The Hills.

Tot 'hiertoe' bedoelde ik uiteraard, ten tijde van Seventh Son.

Wasted years is qua tempo inderdaad wat meer op de commercie gericht, want madness is wat sneller. Maar verder vind ik madness simpeler: De riffs, solo gedeelte, het duidelijk horen van een synthesizer en het refrein is, hoe zeg je dit, meer catchy. Dus voor mij blijf dit het commercieelste nummer uit die tijd. Ik ben ook niet zo fan van Madness.

Wasted years was ook mijn eerste kennismaking met Maiden. Jullie kunnen je vast die verzamelalbums uit de jaren 80 nog wel herinneren waarop alle hits uit een bepaald jaar stonden. Ik leende dus zo'n dubbel lp van een buurmeisje van me en laat daar nou net Wasted years opstaan! Let wel; tussen de Madonna's, Boy George's, UB40's en nog veel meer artiesten die regelmatig de top40 bezochten. Dat Maiden daar tussen stond zegt toch veel over de commerciele inslag van Wasted years. Kan me best voorstellen dat veel zichzelf serieus nemende hardrockers destijds gruwelden van dit feit. Nu, jaren later, weten we gelukkig wel beter en is die hokjesgeest voor het grootste deel verdwenen.

Ik heb Wasted Years altijd al een mooie single gevonden. Beter dan Can I Play With Madness...

Dit was mij niet bekend aangezien je het over "het commercieelste dat de band ooit gemaakt heeft" had.

Maargoed ik vind Wasted Years niet zoveel commercieler dan de andere Maiden singles rond die tijd. Flight Of Icarus, Two Minutes To Midnight, Can I Play With Madness, Holy Smoke, stuk voor stuk bevatten ze zeer poppy melodieën. Niks mis mee overigens!

Terug naar Seventh Son: een van de weinige Maiden albums voor mij waarop ik elk nummer ijzersterk vind, geen enkel skip moment, goeie balans ook tussen catchy songs die niet te lang duren en meer episch werk als bijv. het titelnummer en Infinite Dreams. Ik hou ook van de productie en het warme (meer bluesy) gitaargeluid op dit album. In dat opzicht ook een enorme verbetering ten opzichte van het meer klinische Somewhere In Time.

Helemaal mee eens! Ik wilde hier iets neerzetten zoals jij het ongeveer zegt. Je bent me dus voor

Als de andere singles 'niet zoveel commerciëler' zijn dan is Wasted Years nog steeds het commercieelste.



Dat blijf ik in ieder geval vinden. De andere singles zijn nog een beetje heavy en/of hebben meer pit terwijl dat bij Wasted Years allemaal niet het geval is en ook nog (in het refrein) zo'n feelgood tekst heeft.

Na Seventh Son ken ik niet alles meer van Iron Maiden. Wel weer de vier laatste albums met Bruce. Ook dan blijft Wasted Years volgens mij het commercieelste. Zonet het nummer Holy Smoke beluisterd en dat klinkt ook heel wat agressiever.

Vanaf No Prayer For The Dying begon Bruce's stem wat rauwer/agressiever te klinken. Maar muzikaal is Holy Smoke toch echt wel commerciëler dan Wasted Years hoor. Vergelijk beide openingsriedeltjes maar eens met elkaar. Wasted Years heeft nog iets sinisters over zich, dat kun je van Holy Smoke niet bepaald zeggen.

Chop Suey was ook ineens een commerciele hit, ik bedoel maar

Doe geen moeite. Zo objectief is het niet. Ik VIND Wasted Years commerciëler.

Je begon toch zelf met vergelijkingen maken en nu opeens wil je je er niet meer in verdiepen?

Onnodige vraag. Ik schreef al dat ik Holy Smoke heb beluisterd en dat ik Wasted Years commerciëler vind. Als jij er zo graag een kwestie van zo-is-het van wil maken is dat niet aan mij besteed. Veel plezier ermee.

Dat wil ik helemaal niet. Muziek beluisteren en beoordelen is een subjectief iets. Deze hele site staat vol met persoonlijke meningen, dat hoef je mij echt niet uit te leggen. Beetje raar argument van je dus om de discussie om die reden af te kappen.

Holy Smoke en Madness zijn net als de andere Maidensingles vrij recht door zee rocknummers. Holy Smoke paste goed in haar tijdvak toen directere rockmuziek weer de dienst ging uitmaken.

Wasted Years heeft wel een beetje de stadion air over zich die medio jaren 80 heel gebruikelijk was. In die zin was het dus een hippe song die goed past in de tijdgeest.

Wat commerciëler is, hangt dus ook van de tijdsgeest af. Wat wel opvalt is dat het in Nederland de best verkochte single was, maar in het buitenland weer niet. Daar deden Run To The Hills en Flight Of Icarus het veel beter. Die laatste was in de VS weer heel populair.
Bovendien wordt Wasted Years nooit meer op de radio gedraaid. Madness weer wel. Hetgeen erop zou kunnen duiden dat Madness een wat tijdlozer karakter heeft. Voor mij is een term als 'gedateerd' sowieso onbegrijpelijk. Het spreekt aan of niet. Ik geef niets om mode.

Precies en Wasted years vind ik top en Madness vind ik over de top. Te simpel, te catchy en een voor mij te irritant refrein

Uit mijn oude Aardschokken diepte ik op dat Infinite Dreams aanvankelijk lauw werd ontvangen wegens niet meedeinbaar, meebrulbaar, meeheadbangbaar genoeg wegens de tempowisselingen maar wat een ongelooflijk nummer. Prachtige Maidenplaat.

Inderdaad prachtige plaat, nu maar hopen dat ze ooit nog eens een top plaat ( 5*) uitgaan brengen.

Ik zet em gelijk even weer op!

Dat probleem hadden ze met Flight Of Icarus ook al.

Net weer geluisterd, 0,5 stem erbij. Het blijft een mager beestje voor mij.